Αλλάζοντας χρόνο, οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι το παρελθόν δεν αλλάζει ό,τι και να κάνουμε. Μόνον στη Σοβιετική Ένωση άλλαζε συνεχώς, ειδικά την σταλινική περίοδο, σε σημείο να μοιάζει με το μέλλον.

Γι' αυτό, ας αφήσουμε πίσω μας κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν.

Αυτό δεν θα πει ότι και το μέλλον μπορεί να διαμορφωθεί και να φέρει πράγματα, ανεξάρτητα από τους ανθρώπους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δρουν οι άνθρωποι. Ένα παράδειγμα και ο νοών νοείτω:

Κάποιοι ελπίζουν - και, εντελώς κυνικά, κάνουν ό,τι μπορούν γι' αυτό - ότι στις επόμενες εκλογές που μπορεί να γίνουν και μέσα στο 2026, θα προκύψουν συνθήκες χάους. Ότι δηλαδή κανένα κόμμα δεν θα λάβει ποσοστό άνω του 25%, οπότε κανείς δεν θα λάβει το μπόνους των επί πλέον εδρών, για να υπάρχει κάποια κυρίαρχη πολιτική δύναμη, γύρω από την οποία θα μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Ελπίζουν δηλαδή και ωθούν τα πράγματα, στο να κυριαρχήσουν τα ιδιόκτητα ΙΧ κόμματα του χάους, τα οποία στην πραγματικότητα έχουν το καθένα μονάχα ένα μέλος: τον ή την αρχηγό τους.

Οι φερόμενοι όμως ιδιοκτήτες των ΙΧ κομμάτων, ως άνθρωποι του χάους όπως προκύπτει από την μέχρι σήμερα συμπεριφορά τους, όπου άλλη περνάει τον εαυτό της για Μουσολίνι, άλλος για Κάστρο, άλλη για μάγισσα, άλλος για επιτυχημένο απατεώνα - τα πάντα μπορεί να είσαι, αρκεί να είσαι επιτυχημένος - άλλος για Οδυσσέα, άλλος για θυμωμένο Αχιλλέα κ.ο.κ., ένα θα έχουν υπ' όψη τους: Αυτός που θα επιλέξουν για πρωθυπουργό, να είναι χειρότερος από όλους τους.

Οπότε υποχρεωτικά - εδώ ισχύει ο νόμος της ιστορικής αναγκαιότητας - θα επιλέξουν για πρωθυπουργό έναν παλιάτσο, ώστε να είναι αφ' ενός του χεριού τους για να διορίζουν όποιον θέλουν και αφ' ετέρου για να έχουν όλοι την πιθανότητα να τον διαδεχθούν, ως καλύτεροί του. (Ένα παράδειγμα: θα πρέπει π.χ. να είναι χειρότερος από τον Βελόπουλο).

Κι αν τυχόν η χώρα επιβιώσει μετά από ένα τέτοιο καρναβάλι, όπου θα κυριαρχήσει η συλλογική παράνοια, τότε θα έχουμε πλήρη απόδειξη ότι υπάρχει "Θεός της Ελλάδας"...