Έχουν περάσει 82 χρόνια από όταν στο Bredon Woods του New Hampshire στις ΗΠΑ, 730 αντιπρόσωποι από 44 χώρες έβαζαν την υπογραφή τους στην θεμελίωση ενός συστήματος καθορισμού των μεταπολεμικών οικονομικών σχέσεων που χάριν συντομίας λέγονται οι Συμφωνίες του Bredon Woods .
Ένα χρόνο μετά ιδρύθηκε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών , ενώ το 1951 ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), προωθώντας την ειρήνη και την οικονομική συνεργασία μεταξύ πρώην εχθρικών κρατών της Ευρώπης , αποτελώντας τον προάγγελο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σήμερα όλα αυτά αμφισβητούνται από τον πρωτεργάτη της οικοδόμησης της μεταπολεμικής ειρήνης που δεν ήταν άλλος από τις ΗΠΑ.
Δεν είναι σκοπός μου να κάνω κριτική στην πολιτική του προέδρου Τραμπ. Νομίζω ότι τα καταφέρνει μόνος του να αφυπνίζει τους πρώην συμμάχους των ΗΠΑ από τον μακάριο ύπνο τους.
Η πατρίδα μας όμως χρειάζεται να ισορροπεί αναμεσά στα αντικρουόμενα συμφέροντα διεθνών παικτών με τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε καλές σχέσεις.
Δυστυχώς πολλές φορές οι επιλογές σου δεν καθορίζονται από την ιδεολογία ή ένα πλαίσιο αρχών αλλά από τις πραγματικές σου δυνατότητες.
Οι τελευταίοι μήνες ήταν γεμάτοι από τέτοια ζητήματα. Η Ουκρανία, η Γάζα, η Γροιλανδία, αλλά και οι δασμοί που επέβαλε η κυβέρνηση Τράμπ και η συνακόλουθη μείωση τους ήταν τα πιο χαρακτηριστικά. Το παιχνίδι της ηθελημένης αβεβαιότητας σαν εργαλείο επίδειξης ισχύος.
Στην εγχώρια πολιτική σκηνή πάλι, επειδή το διεθνές τοπίο είναι ταραγμένο και μεταβαλλόμενο δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν πρέπει να μιλάμε για τα προβλήματα και τους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Αρκεί όμως η συζήτηση να γίνεται με όρους λογικής κι όχι φανταστικές αποκαλύψεις και σενάρια.
Αντίθετα βλέπουμε μια πλειοδοσία συναισθήματος και μόχλευση των πιο ανορθολογικών ενστίκτων.
Συνεχώς να ακούμε σενάρια συνωμοσίας. Πάντα υπάρχει κάτι που μας κρύβουνε. Πάντα υπάρχει κάτι για το οποίο μπορούν οι κυνηγοί της ψήφου μας να ξεσπαθώσουν ελπίζοντας να ξεκολλήσει η δημοκοπική τους βελόνα.
Προσωπικά με θλίβει το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης απειλείται δημοκοπικά από τον Κανένα για τον απλό λόγο πως αυτό σημαίνει ότι σύστημα δεν είναι δικομματικό όπως ήταν σχεδόν πάντα με κάποιες παραλλαγές αλλά με ένα περίεργο τρόπο πολυκομματικό.
Πιστεύω ότι μπορεί να είχαμε αποφύγει την καταιγίδα του ανορθολογισμού αν μπορούσε να γίνει μια σοβαρή αντιπαράθεση με στοιχεία και λογική πάνω στα προβλήματα που εμφανίζονται και θα εμφανίζονται.
Το γεγονός ότι σε μια δημοσκόπηση του περασμένου Νοέμβριου το ΧΑΟΣ υπερίσχυσε του Κυριακού Μητσοτάκη δείχνει την πολιτική ένδεια στην οποία βρισκόμαστε.
Η απάντηση αυτή είναι πρωτίστως ήττα όλης της αντιπολίτευσης η οποία μεταξύ μας συναγωνίζεται στην διατύπωση ανορθολογικών προτάσεων. Φυσικά και από κοντά διάφοροι πικραμένοι πρώην, εκ δεξιών και εξ αριστερών που περιμένουν την ευκαιρία να επανέλθουν σαν σωτήρες
Όταν σοβαρό στέλεχος ενός παραδοσιακού κόμματος με κυβερνητικό DNA να προτείνει να καταγγείλουμε την συμφωνία για το LNG ύψους 750 δισ. ευρώ και ακύρωση εξοπλιστικών προγραμμάτων 700 δισ. από τις ΗΠΑ, σαν απάντηση στη στάση του προέδρου Τράμπα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί να μην βγει κι η Κβαντική γιατρός ή όποιος λάλος σκάσει μύτη σαν πολλά υποσχόμενος πρωθυπουργός και να προτείνει ότι του κατέβη στο κεφάλι αγνοώντας τις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας.
Ελπίζω κάποια στιγμή να περάσουμε σε μια άλλη φάση και να εμφανιστούν αρκετοί πολίτικοι παίκτες που να επιχειρηματολογούν αντί να κραυγάζουν. Το έχουμε ανάγκη.
Ως τότε όμως ψυχραιμία κι υπομονή.