Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ,
Ανήκω σε μια μερίδα Ελλήνων πολιτών που οραματίζεται την Ελλάδα ως μια σύγχρονη και αποτελεσματική δημοκρατία δυτικού τύπου, με ισχυρούς θεσμούς που θα καλύπτουν τα δικαιώματα των πολιτών στην ασφάλεια, την υγειονομική περίθαλψη, την εργασία, την απονομή της δικαιοσύνης, την παιδεία, την ποιότητα ζωής και τον πολιτισμό. Κι όλα αυτά σε ένα υψηλό επίπεδο. Επειδή όμως δεν τα διαθέτουμε σε ικανοποιητικό βαθμό, προβληματιζόμαστε από αυτή την υστέρηση σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και προσπαθώντας να κατανοήσουμε ορθολογικά το κάθε πρόβλημα καταλήγουμε πάντα στις μαγικές λέξεις «διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις».
Η λέξη μεταρρύθμιση πάντοτε πονούσε γιατί, αν δε χρησιμοποιείτο προσχηματικά, σήμαινε ξεβόλεμα. Και γιατί να το κρύψουμε, ό,τι κι αν θέλουμε να πιστεύουμε, είμαστε συντηρητικός λαός. Όσο λειτουργούσε ο δικομματισμός πριν την κρίση, υπήρχαν πολιτικοί και στο ΠΑΣΟΚ και στη Νέα Δημοκρατία που προσπαθούσαν να μεταρρυθμίσουν αλλά συνήθως βρίσκονταν χαμένοι. Ακόμα και την εποχή Σημίτη που η αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων εκφραζόταν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Πάντα το πελατειακό κράτος αποδεικνυόταν πιο ισχυρό. Ο Κρούεζας και ο βουλευτής Καλοχαιρέτας των ελληνικών ταινιών υπήρχαν και υπάρχουν πάντα.
Όταν ήρθε η κρίση, οι μεταρρυθμίσεις πήραν το χαρακτήρα φαρμάκου που μας επέβαλλαν οι κακοί ξένοι με το ζόρι. Κι όσο μας έπαιρνε, δεν καταπίναμε όλο το φάρμακο και φτύναμε ένα μέρος. Όταν ήρθε ο σωτήρας Αλέξης, μετανιωμένος τώρα που δεν έκλεισε τις τράπεζες από την επόμενη μέρα, τα είδαμε όλα. Μέσα σε εκείνα τα ανεπανάληπτα γεγονότα πήρε υπόσταση το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη». Πολίτες που είτε ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, είτε δοκίμαζαν νέα σχήματα όπως Δράση και Ποτάμι είτε πίστευαν στην Ανανεωτική Αριστερά, βροντοφώναξαν ότι δεν ήταν αυτή η Ελλάδα που μας άξιζε.
Είμαστε εμείς που σας στηρίξαμε γιατί διακρίναμε σε σας μια ξεκάθαρη μεταρρυθμιστική θέληση. Εμείς που σήμερα αποτελούμε το αντικείμενο απαξίωσης του κ. Σαμαρά. Εμείς που φαντασιωνόμασταν μια μεταρρυθμιστική καταιγίδα μετά το αποτέλεσμα των εκλογών του 2023.
Φυσικά αναγνωρίζουμε επιτυχίες σε πολλούς τομείς, όπως στην εξωτερική και αμυντική πολιτική, στη διαχείριση των μεταναστευτικών πιέσεων, στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στις βελτιώσεις στο χώρο της υγείας, στη μείωση της ανεργίας κλπ. Σε άλλους τομείς δεν υπάρχει η ίδια αποτελεσματικότητα. Εδώ συγκαταλέγονται η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, η διαχείριση της ακρίβειας, η διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών. Όμως υπάρχουν και θέματα που αποτελούν καρφιά στα μάτια μας: οι παρακολουθήσεις και ο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ειδικά ο ΟΠΕΚΕΠΕ συνδέεται με το αγροτικό ζήτημα που άπτεται κρισιμότατων προβλημάτων της Ελλάδας όπως είναι το δημογραφικό και η ερήμωση της ελληνικής περιφέρειας. Στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών, φάνηκε ότι δεν υπήρχε από κυβερνητικής πλευράς κάποιο όραμα για τον αγροτικό τομέα αλλά γινόταν μια διαχείριση προβλημάτων και ψήφων. Από τη δεκαετία του 90 συζητούσαμε για τον Έλληνα αγρότη που έπρεπε να αλλάξει και να γίνει αποτελεσματικός επιχειρηματίας. Όλες οι κυβερνήσεις έκαναν τις σχετικές διαπιστώσεις αλλά δεν μπήκαν στον κόπο να καθοδηγήσουν τους δεκτικούς αγρότες αναδεικνύοντας τις πετυχημένες εξαγωγικές επιχειρήσεις του πρωτογενούς τομέα και εξηγώντας τους λόγους που οδηγήθηκαν στην επιτυχία. Και δυστυχώς αποδεικνύεται πανηγυρικά, με τις δικογραφίες, ότι το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει. Δε μας παρηγορεί το γεγονός ότι αυτά γίνονταν από την εποχή του Κρούεζα. Θέλαμε αυτά τα 7 χρόνια να είχαν δοθεί κάποιες μάχες. Το γεγονός των τόσων αλλαγών υπουργών και διοικητών του ΟΠΕΚΕΠΕ δυσκολεύομαι να το ερμηνεύσω.
Τελειώνοντας, θα έλεγα ότι δε θα θέλαμε να θεωρηθούμε δεδομένοι. Είναι αλήθεια ότι η διαφορά με το ΠΑΣΟΚ όπου περιμένουν να σηκωθεί ο Αντρέας και να τους οδηγήσει στη νίκη και με τον Τσίπρα που κάνει rebranding στο rebranding είναι συντριπτική. Όμως θα θέλαμε ένα σαφές μήνυμα που να τεκμηριώνει τη θέλησή σας για μεταρρυθμίσεις.