I.

Συζητούμε διαρκώς για το τί είναι οι ΗΠΑ σήμερα, συζητούμε για το Ιράν των αγιατολλάδων, αλλά και για το άλλο Ιράν των αγωνιζόμενων δημοκρατών· μακάρι να ακούγονταν επίσης δυό λόγια για τον μεγάλο κινηματογράφο και άλλες τέχνες αυτού του δεύτερου Ιράν. Καιρός να μιλήσουμε και για το Ισραήλ, ιδίως για το σημερινό πολιτικό Ισραήλ των κυβερνώντων κομματικών δυνάμεων περί τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Φωτίζοντας το θέμα και με ιστορικά δεδομένα.
Πολλοί, στην Ελλάδα και όχι μόνον, υπό ποικίλες πολιτικές και ιδεολογικές ετικέττες, καταγγέλουν τον «Σιωνισμό» και το «Σιωνιστικό κράτος», το «κράτος – τρομοκράτη» και ούτω καθεξής. Ωστόσο, πολλά, και ασφαλώς τα ιστορικά δεδομένα, γεννούν ισχυρά επιχειρήματα ότι η πραγματικότητα είναι άλλη: Οι ιστορικές ρίζες, η σημερινή κατεύθυνση και η δράση του κυβερνώντος πολιτικού συνασπισμού υπό το κόμμα Λικούντ και τον Νετανιάχου, δεν έχουν καλές σχέσεις με τις Σιωνιστικές απαρχές του Ισραήλ ως κράτους, ούτε με το προ του 1948 Σιωνιστικό κίνημα.
Αντίθετα, πρόκειται για πολιτικά ρεύματα ή και κόμματα, τα οποία είναι συνέχεια πολιτική και ιδεολογική, αλλά και σε επίπεδο προσώπων, των οργανώσεων και ένοπλων ομάδων οι οποίες είχαν αποσχισθεί από τον κορμό των Σιωνιστών στην ακόμη υπό Βρετανική εντολή Παλαιστίνη, πολύ πριν την απόφαση του ΟΗΕ για διχοτόμηση της Βρετανικής Παλαιστίνης και ίδρυση του Ισραήλ.

William Blake, από την εικονογράφηση της Κόλασης του Δάντη, Canto X

Εβραίοι εξτρεμιστές τρομοκράτες «αναθεωρητές του Σιωνισμού» πριν και κατά την ίδρυση του Ισραήλ
Λόγου χάρη, της εβραϊκής ένοπλης ανατρεπτικής οργάνωσης Λεχί. Κατά τραγική ειρωνεία της ιστορίας και της γλώσσας, η Λεχί, οργάνωση τρομοκρατική σύμφωνα με την πρώτη Ισραηλινή κυβέρνηση υπό τον Μπεν Γκουριόν, την εφημερίδα της την  ονόμαζε «Χαμαάς». Και στις δύο συγγενείς Σημιτικές γλώσσες, Εβραϊκή και Αραβική, Χαμαάς ~ Χαμάς σημαίνει κάτι σαν Δράση, Πράξη, Δύναμη, αλλά και Θάρρος ή και Ζήλος.

Εκτός από τις επιθέσεις σε αραβικούς οικισμούς και τις δολοφονίες αμάχων, η Λεχί έγινε διάσημη για την δολοφονία του αρχιδιπλωμάτη της Σουηδίας και μέλους της βασιλικής οικογένειας κόμητα Φόλκε Μπερναντότ, απεσταλμένου του ΟΗΕ στην Μέση Ανατολή (1948), και προηγουμένως του Λόρδου Γουώλτερ Μόυν (1944), αποικιακού υπουργού Μέσης Ανατολής του ΗΒ. Μετά την δολοφονία του ιδρυτή της Λεχί Αβραχάμ Στερν (το αντάρτικο ψευδώνυμο του ήταν «Γιαΐρ») από την Βρετανική αποικιακή αστυνομία, αρχηγός της ανέλαβε ο ακόμη πιο σκληρός Γιτζάκ Σαμίρ, τον οποίο πολύ αργότερα, το 1983, είδαμε να γίνεται αρχηγός του κόμματος Λικούντ και στη συνέχεια πρωθυπουργός του Ισραήλ.
Ο προκάτοχος του Σαμίρ στο κόμμα Λικούντ ήταν ο επίσης επικηρυγμένος ως τρομοκράτης Μεναχέμ Μπέγκιν. Ο Μπέγκιν, με καταγωγή από το Μπρεστ Λιτόφσκ της Λευκορωσίας, μετά το 1943 ήταν ο επικεφαλής της παραστρατιωτικής οργάνωσης Ιργκούν. H Ιργκούν είχε αποσχισθεί από την Σιωνιστική οργάνωση Χαγκανά το 1931 και ήταν ο ένοπλος βραχίονας της «αναθεωρητικού Σιωνιστικού» ρεύματος του Βλαδίμηρου Γιαμποτίνσκυ (Vladimir «Ze'ev» Jabotinsky). Οι δεσμοί του Νετανιάχου με αυτό το ρεύμα είναι παλιοί. Γραμματέας του Γιαμποτίνσκυ ήταν ο πατέρας του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της Ιργκούν εναντίον των Βρετανικών αποικιακών αρχών ήταν πολλές, ακόμη περισσότερες εναντίον αραβικών οικισμών (σφαγή του Ντεΐρ Γιασίν, «Μαύρη Κυριακή» κλπ), αλλά και εναντίον του νεοϊδρυμένου (1948), με βάση την Χαγκανά, επίσημου Ισραηλινού στρατού. τον οποίο όλος ο λαός του Ισραήλ αποκαλεί Τσαχάλ, αλλά τώρα οι κυβερνήτες του τον αποκαλούν Αμερικανοπρεπώς IDF.
Η Ιργκούν χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση από τον ΟΗΕ, τις κυβερνήσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ καθώς επίσης από την Αγγλοαμερικανική Επιτροπή Έρευνας και από το Σιωνιστικό Κογκρέσο του 1946. Οι δύο πιο επιφανείς Εβραίοι του 20ού Αιώνα, η Χάννα Άρεντ και ο Άλμπερτ Αινστάιν, σε κοινή επιστολή, μαζί με άλλους γνωστούς Εβραίους, προς τους New York Times το 1948, συνέκριναν την Ιργκούν και το υπό την προστασία της κόμμα Χερούτ (προκάτοχο του σημερινού Λικούντ) με «ναζιστικά και φασιστικά κόμματα» και την περιέγραψαν ως «τρομοκρατική, ακροδεξιά, σοβινιστική οργάνωση».

Η ακόμη πιο ριζοσπαστική Λεχί ήταν διάσπαση της Ιργκούν. Κηρύχτηκε ως τρομοκρατική από την ισραηλινή κυβέρνηση μετά την δολοφονία του κόμητα Μπερναντότ. Aλλά το 1949 δόθηκε αμνηστία, με την ελπίδα ότι η νέα κατάσταση, με το ανεξάρτητο πια Ισραήλ, θα συντελέσει σε μια «αναμόρφωση» («rehabilitation») των στελεχών της Ιργκούν και της Λεχί, ώστε τελικά να επανενταχθούν στην υπό διαμόρφωση πολιτική ελίτ του νεοϊδρυθέντος κράτους.

Συνέχεια