Τα όσα ανώμαλα διαδραματίζονται στη δίκη των Τεμπών, είναι πρωτοφανή.

Διότι δεν συνέβησαν σε ακόμη σοβαρότερες ή με περισσότερα θύματα δίκες, όπως ήταν η δίκη της χούντας, οι δίκες των βασανιστών, η δίκη της εταιρείας δολοφόνων, η δίκη της 17Ν, η δίκη για το Μάτι, οι δίκες της Χρυσής Αυγής κ.ο.κ.

Οι οποίες μάλιστα διεξήχθησαν σε μικρότερες αίθουσες, με λιγότερα τεχνικά μέσα και μικρότερη προετοιμασία και δεν δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα "συνωστισμού".

Τι λοιπόν το διαφορετικό συνέβη εδώ;

Η απάντηση είναι προφανής: Για πρώτη φορά έχει οργανωθεί ένα διακομματικό μέτωπο αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης. Ως ειδική έκφραση ενός ευρύτερου μετώπου αμφισβήτησης των δημοκρατικών θεσμών.

Στο οποίο μετέχουν όλες οι εκδοχές της αριστεράς και της ακροδεξιάς, σε σημείο ώστε να θυμίζει εποχή διχασμού.

Όταν συνασπίστηκε μία αλλόκοτη και ανομοιογενής "Ηνωμένη Αντιπολίτευσις" κατά του Βενιζέλου με όλα τα φρούτα της εποχής: Από το πρωτοφασιστικό ρεύμα των "Επίστρατων" του Μεταξά, μέχρι τα υπολείμματα του παλαιοκομματισμού του Τρικουπικού και Δηλιγιαννικού κόμματος.

Οι οποίοι, χωρίς τίποτε κοινό μεταξύ τους και χωρίς κανένα πρόγραμμα, εκτός από το κοινό πάθος τους να αποτρέψουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας και να την κρατήσουν καθηλωμένη στα φαντάσματα της παλιάς Ελλάδας, ενεργούσαν υπό την τύφλωση του μηδενικού αθροίσματος, με όρους δολιοφθοράς.

Δεν είναι τυχαίο ότι και τώρα έχουν επιχειρηθεί, με όρους ηθικής παραφροσύνης, τα πάντα προκειμένου να παρεμποδιστεί η λειτουργία των θεσμών και εν προκειμένω να μη γίνει η δίκη των Τεμπών.

Μέχρι και όχλος "αγανακτισμένων" έχει επιστρατευτεί, ώστε να αποτρέψει τη διεξαγωγή της.

Ακόμη και βρυκόλακες του παρελθόντος ανακλήθηκαν, για να δυναμιτίσουν το κλίμα.

Κάτι που σε καμία δίκη, απ' όσες αναφέραμε, δεν συνέβη.

Μάλιστα, το φαινόμενο της παλινδρόμησης στην εποχή του διχασμού, το βλέπουμε κάθε μέρα σε όλα τα θέματα της δημόσιας ζωής, που αντιμετωπίζονται συστηματικά από την νέα «Ηνωμένην Αντιπολίτευσιν», σταθερά με όρους παραφροσύνης.

Μόνον ιεράρχη δεν έχουν διαθέσιμο, για την οργάνωση αναθέματος. Θα το οργάνωναν και αυτό.

Κάτι που προφανώς θα εντείνεται μέχρι τις εκλογές, επενδυμένο μάλιστα με «κινητοποιήσεις», που θυμίζουν τις «αντιβενιζελικές τελετές». Ώσπου να χάσουμε τα λογικά μας.

Έτσι ώστε, στο τέλος όλοι να γίνουμε απρόσβλητοι από τη λογική.

Αυτό που μας σώζει, είναι ότι το νέο «αντιβενιζελικό μέτωπο» που νεκρανασταίνεται, δεν έχει ακόμη βασιλιά! Διότι ο Κωνσταντίνος δεν γυρίζει πίσω για να του δώσει νόημα. Έτσι, προς το παρόν, θυμίζουν περισσότερο περιφερόμενο θίασο.

Πλην όμως στα ανθρώπινα, όπου το απρόβλεπτο κυριαρχεί, όλες οι προβλέψεις γίνονται για να διαψεύδονται.

Γι’ αυτό και πρέπει να θυμίσουμε ότι απέναντι στα κλισέ και τα στερεότυπα ότι δήθεν στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η απάντηση της πραγματικότητας είναι ότι η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των αδιεξόδων.

Μάλιστα, μόνον μία γνωστή διέξοδο έχει: τις εκλογές.

Μήπως λοιπόν, επειδή δεν ξέρουμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η "Ηνωμένη Αντιπολίτευσις", ειδικά αν βρεθεί «βασιλιάς» να της δώσει νόημα ή «ντούτσε» για να οδηγήσει τους σύγχρονους "επίστρατους", μήπως, λέμε μήπως, πρέπει να μη φυγομαχήσουμε αλλά το συντομότερο δυνατόν και προτού διαλύσουν τη χώρα, να πάμε εκλογές;

Δημοσιεύτηκε και στο 

Πηγή: liberal.gr