Οι εγκαταστάσεις στη Ρεβυθούσα, ένα μικρό ακατοίκητο νησί του Σαρωνικού κόλπου ανάμεσα στα Μέγαρα και τη Σαλαμίνα, έχουν έλθει πρόσφατα στην επικαιρότητα ως μια στρατηγικής σημασίας κύρια πύλη εισόδου στην Ελλάδα υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Όπως ανακοινώθηκε, η Ρεβυθούσα θα είναι η αφετηρία του Κάθετου Διαδρόμου που θα εκτείνεται από την Ελλάδα έως την Ουκρανία. Το νησί αυτό, με τις πρόσφατες διευθετήσεις, αποτελεί θεμέλιο λίθο της ενεργειακής συνεργασίας ΕΕ και ΗΠΑ.
Στις εγκαταστάσεις της Ρεβυθούσας εκφορτώνεται από δεξαμενόπλοια και αποθηκεύεται υγροποιημένο φυσικό αέριο, το οποίο στη συνέχεια θερμαίνεται, γίνεται αέριο και διοχετεύεται στο δίκτυο.
Λίγοι όμως θα θυμούνται ότι αυτή η επένδυση, που άρχισε να υλοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του ’90, συνάντησε τεράστιες «οικολογικές» αντιστάσεις που παρ’ ολίγο να ματαιώσουν το όλο σχέδιο. Με το που ανακοινώθηκε η δημιουργία των εγκαταστάσεων, κάτοικοι από τη Σαλαμίνα και τα Μέγαρα καθώς και ακτιβιστές διοργάνωσαν σειρά κινητοποιήσεων κατά της λειτουργίας του σταθμού, καταγγέλλοντας ότι μια βόμβα θανάτου ήταν προ των πυλών. Διαδηλώσεις, αποκλεισμός του νησιού από βάρκες, δηλώσεις κατατρομοκράτησης του πληθυσμού, με «επαπειλούμενες στειρώσεις γυναικών», ολοσέλιδα ρεπορτάζ στα μέσα ενημέρωσης. Ευτυχώς, παρά τις αντιδράσεις, οι εγκαταστάσεις ολοκληρώθηκαν, τίποτα το επικίνδυνο δεν παρατηρήθηκε όλα αυτά τα χρόνια και όλοι σήμερα αναγνωρίζουν την τεράστια στρατηγική σημασία του έργου.
Χρειάστηκε, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, μια πολύωρη (περίπου 12 ωρών) λαϊκή συνέλευση στα Μέγαρα, όπου ο τότε υπουργός Χρήστος Βερελής και οι συνεργάτες του απαντούσαν συνεχώς σε ερωτήσεις κατοίκων, προσπαθώντας να κατευνάσουν τις αντιδράσεις και να αποδομήσουν τα καταστροφολογικά σενάρια.
Πριν από μερικά χρόνια, η Ρεβυθούσα ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα. Οι κάτοικοι της Σαλαμίνας κινητοποιήθηκαν με ένα εντελώς διαφορετικό αίτημα. Επιδίωξαν η Ρεβυθούσα να γίνει τμήμα του δήμου Σαλαμίνας προκειμένου να εισπράττουν αυτοί τα δημοτικά τέλη των 150.000 ευρώ ετησίως από τη ΔΕΠΑ και όχι ο δήμος Μεγάρων, που επίσης διεκδικούσε για λογαριασμό του τη Ρεβυθούσα. Η «βόμβα θανάτου» με μαγικό τρόπο μεταμορφώθηκε σε πολύφερνη νύφη. Τελικά, ύστερα από δικαστικές διαμάχες, ο Δήμος Σαλαμίνας κέρδισε το 2001 την υπαγωγή της Ρεβυθούσας στη δικαιοδοσία του.
Σε αυτό το περιστατικό μπορεί να συμπυκνωθεί όλη η παθολογία της ελληνικής κοινωνίας. Λυσσαλέα και επίμονη αντίδραση σε κάθε απόπειρα εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμίσεων, παράλληλα με την προσπάθεια ιδιοποίησης των πλεονεκτημάτων όταν κάτι υλοποιείται παρά τις αντιδράσεις. Ιδιοποίησης από «εμάς» και όχι από τους «άλλους». Είναι το σύνδρομο της Ρεβυθούσας.
Δεν υπάρχει ούτε ένα δημόσιο έργο κάποιας κλίμακας που να μην κινδύνευσε να ματαιωθεί λόγω κοινωνικών και ακτιβιστικών αντιδράσεων. Ενδεικτικά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς το Μουσείο της Ακρόπολης, το αεροδρόμιο στα Σπάτα, τον ΧΥΤΑ στην Κερατέα, τις ανεμογεννήτριες σε όλη την Ελλάδα με κυρίαρχο σύνθημα «λεύτερα βουνά χωρίς αιολικά».
Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Έχω επιχειρήσει μια εξήγηση σε κείμενό μου με τίτλο «Το σύνδρομο της Ρεβυθούσας», το οποίο περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου Μύθοι και Στερεότυπα της Ελληνικής Κρίσης.
Εκεί υποστηρίζω, έστω και ως υπόθεση εργασίας, ότι αυτά τα φαινόμενα έχουν τη ρίζα τους σε ένα δομικό χαρακτηριστικό αυτού που έχω αλλού αποκαλέσει «καταστροφική ιδεολογία της Μεταπολίτευσης»: στην επικράτηση ενός ακραίου ατομικισμού και συντεχνιασμού σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Τα άτομα της Μεταπολίτευσης κοινωνικοποιήθηκαν στη βάση της εξυπηρέτησης των στενών τους συμφερόντων, που είχαν ως απώτατο όριο τη συντεχνία τους και τον στενό περίγυρό τους.
Πηγή: www.tanea.gr