Σε τελική εκτίμηση, η πολιτική παράταξη που θα πείσει ότι εγγυάται περισσότερο την αναβάθμιση της οικονομικής θέσης των πολιτών θα τύχει και της μεγαλύτερης επιδοκιμασίας τους και εν τέλει θα καταφέρει την υπερψήφιση της.
Η ‘’ασύντακτη συνάθροιση πληθυσμού’’ Αν και η Ελληνική κοινωνία άρχισε πολύ νωρίτερα τα πρώτα της δειλά βήματα για να κατακτήσει μια σύγχρονη μορφή και λειτουργία, τα κατάφερε μόλις την δεκαετία του ΄50 μετά τη λαίλαπα τόσο της Γερμανικής κατοχής, όσο και του Εμφύλιου πολέμου. Έως τότε, ο Ελληνικός κοινωνικός χώρος με την έντονη πολιτική αστάθεια που τον ταλαιπωρούσε, θα μπορούσε να περιγραφεί, μεταφορικά τουλάχιστον, σαν μια ‘’ασύντακτη συνάθροιση πληθυσμού’’ όπου όμως ξεχώριζαν κάποιες εντοπισμένες εστίες. Αυτές ήταν κάποιες λίγες οικογένειες ή και φατρίες που για κάποιους λόγους η καθεμιά τους, βρέθηκαν σε ιδιαίτερη προνομιακή θέση οικονομικά και κοινωνικά και οι οποίες διαφέντευαν κυριολεκτικά τις τύχες του Ελληνικού λαού. Κύριο χαρακτηριστικό της έως τότε Ελληνικής κοινωνίας ήταν η έλλειψη συντονισμένου προσανατολισμού και στόχων. Όμως τύχη αγαθή για τον Ελληνικό λαό υπήρξε η ανάδειξη του Ελευθέριου Βενιζέλου και της πολιτικής κίνησης που ο ίδιος δημιούργησε, σε αναμορφωτή της Ελληνικής κοινωνίας. Ο Βενιζέλος προσπάθησε στις τρείς δεκαετίες της πολιτικής του καριέρας, να δημιουργήσει κάποιες ρωγμές στο βαθιά ριζωμένο κοινωνικό και οικονομικό κατεστημένο. Άλλοτε το κατάφερνε και άλλοτε τον αγνοούσαν και αποτύγχανε. Όμως τα σπέρματα για την κατοχύρωση της έννοιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τον απλό πληθυσμό των Ελλήνων, μπήκαν από τότε, με τις κοινωνικές πολιτικές των κυβερνήσεών του και όντως οι καρποί φάνηκαν κάποιες δεκαετίες αργότερα, την δεκαετία του ΄50 και αργότερα.
Οι αλλαγές στη κοινωνική διαστρωμάτωση Έτσι η διαστρωμάτωση της Ελληνικής κοινωνίας αρχίζει από τότε να παίρνει μια κάποια μορφή τουλάχιστον και να εξελίσσεται με έστω και αργούς ρυθμούς για δύο δεκαετίες περίπου. Όμως η εξέλιξή της αυτή διακόπηκε απότομα, κυριολεκτικά ωσάν να χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια της, το 1967 με την κήρυξη της δικτατορίας. Καθόλη την διάρκεια της επταετίας, η όποια κοινωνική πρόοδος και οι όποιες βαθμίδες μορφωτικής προόδου είχαν κατακτηθεί, εξαϋλώθηκαν και μάλιστα με αναξιοπρεπή τρόπο.
Το μέλημα της μεταπολίτευσης Όμως η απάνθρωπη έτσι κι αλλιώς συμπεριφορά του δικτατορικού καθεστώτος και των μηχανισμών του, απέναντι σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς, ευνόησε στο να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο το αίτημα της ελευθερίας έκφρασης και ανεξαρτησίας και που τελικά συνετέλεσε τα μέγιστα στην επαναφορά της δημοκρατίας. Οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις μετά τη μεταπολίτευση καταρχήν ασχολήθηκαν με το στέριωμα της Δημοκρατίας. Εκτίμησή μας είναι ότι ο στόχος αυτός, σταδιακά βέβαια και με τη συνεχή λαϊκή επαγρύπνηση, επιτεύχθηκε ήδη από την δεκαετία του ΄90 τουλάχιστον. Αυτό διεφάνη, καθότι αν και η δημοκρατία μας βρέθηκε τουλάχιστον δύο φορές σε δύσκολη καμπή από το ΄74 ως και τα μέσα της δεκαετίας του ΄90, δεν κλονίστηκε καθόλου. Αντίθετα μάλιστα, οι ενεργές λαϊκές δυνάμεις την περιφρούρησαν και την προστάτεψαν ως κόρη οφθαλμού.
Η αναζωπύρωση της κοινωνικής εξέλιξης Συνάμα βέβαια με το στέριωμα της δημοκρατίας μας, συμπορεύονταν και οι επιθυμίες των Ελλήνων πολιτών για την κοινωνική και οικονομική τους πρόοδο. Εξάλλου οι έννοιες αυτές είναι απόλυτα αλληλένδετες μεταξύ τους. Πορεύονται παράλληλα και παρακολουθεί η μία την άλλη είτε στην πρόοδο είτε στην οπισθοδρόμηση. Έτσι λοιπόν το αίτημα για κοινωνική εξέλιξη άρχισε ξανά να μπαίνει στον Ελληνικό λαό και μάλιστα με περισσότερη έμφαση και λόγω του εκσυγχρονιστικού ρεύματος το οποίο προωθήθηκε ιδιαίτερα από τις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη.
Η ποιοτική αναβάθμιση της Δημοκρατίας μας Όμως πριν καν ολοκληρωθεί η δεκαετία της εκσυγχρονιστικής προσπάθειας εμφανίστηκαν φαινόμενα αποδόμησης της κοινωνικής συνοχής και της συλλογικής κοινωνικής δράσης. Κυριάρχησαν περισσότερο οι ατομικές λογικές πλουτισμού και κοινωνικής ανέλιξης, οι οποίες αναπόφευκτα συνδυάστηκαν με καταστάσεις οικονομικής και διοικητικής διαφθοράς, δηλαδή καταχρήσεις εξουσίας και εθνικών πόρων. Ενώ λοιπόν βρισκόμασταν σε κλίμα προσπάθειας αναβάθμισης των θεσμών της δημοκρατίας μας, αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε η ανάλογη πολιτική και κοινωνική ωριμότητα που ήταν απαραίτητη για αυτά τα τολμηρά βήματα. Βρεθήκαμε λοιπόν στην χρονική φάση , όπου η Δημοκρατία μας επιζητούσε και από μόνη της πια ‘’την ποιοτική της αναβάθμιση’’.
Ο συλλογισμός λοιπόν είναι το αν μπορεί να κατακτηθεί η ποιοτική αναβάθμιση της δημοκρατίας μας και των θεσμών της, χωρίς την αναβάθμιση της οικονομικής θέσης των πολιτών μας. Εκτίμησή μας λοιπόν είναι ότι σχεδόν νομοτελειακά το πρώτο προϋποθέτει το δεύτερο. Κύριο μέλημα λοιπόν σήμερα των Ελλήνων πολιτών, είναι η αναβάθμιση της οικονομικής τους θέσης, ή αλλιώς η αποφυγή ή και η εξάλειψη της φτώχειας!
Οι πολιτικές επιλογές ως μεθοδολογία κατάκτησης του στόχου Αν δεχτούμε λοιπόν ότι η ποιοτική αναβάθμιση της δημοκρατίας μας η οποία ίσως και να μεταφράζεται στο ‘’πώς θα αποκτήσουμε το πολυπόθητο Ευρωπαϊκό μας προφίλ’’, είναι ο στόχος της Ελληνικής κοινωνίας, αυτό σίγουρα περνάει από την πολιτική δράση. Θα πρέπει δηλαδή οι πολιτικές δυνάμεις να προετοιμάσουν το πεδίο, τον καμβά, πάνω στον οποίο θα κινηθούν και θα ξεδιπλώσουν τη δυναμική τους οι πολίτες. Έτσι λοιπόν οι πολιτικές επιλογές των πολιτών επικεντρώνονται στο πιά πολιτική παράταξη θα τους υποσχεθεί ότι με τις δράσεις της και τις ικανότητες των στελεχών της ως κυβερνητικό σχήμα, εγγυάται ότι θα βρεθούν σε καλύτερη οικονομική θέση από αυτήν στην οποία ήδη βρίσκονται. Αυτή λοιπόν η πολιτική παράταξη που θα πείσει ότι εγγυάται περισσότερο την αναβάθμιση της οικονομικής θέσης των πολιτών θα τύχει και της μεγαλύτερης επιδοκιμασίας και εν τέλει της ψήφου τους.
Κοινωνικά κινήματα δεν βρίσκουν ακόμη χώρο στην Ελλάδα Μια απόδειξη των προτεραιοτήτων όσον αφορά τις πολιτικές επιλογές των Ελλήνων πολιτών αποτελεί και η πολύ χαμηλή απήχηση την οποία διαθέτουν τα οικολογικά και κοινωνικά κινήματα στη χώρα μας. Ενώ στην Ευρώπη τα κινήματα αυτά είτε ονομάζονται κινήματα οικολογίας, είτε κινήματα εναλλακτικών δράσεων, είτε και κινήματα αντισυμβατικών πολιτικών ειδικά στις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης συγκεντρώνουν αξιόλογα ποσοστά εκλογικών προτιμήσεων , στην Ελλάδα δεν βρίσκουν ανάλογη ανταπόκριση. Εκτίμησή μας είναι ότι, για τους Έλληνες πολίτες η υπεράσπιση των κοινωνικών κινημάτων είναι δευτερεύουσα προτεραιότητα εφόσον η πρώτη είναι η ποιοτική αναβάθμιση των δημοκρατικών μας θεσμών . Αυτή όμως η αναβάθμιση περνάει σήμερα πιά, από την αναβάθμιση της οικονομικής τους θέσης.
Η εξομολόγηση Στον τίτλο του κειμένου προτιμήθηκε η λέξη ‘’ φτώχεια’’ που ίσως και να κριθεί ως υπερβολική έκφραση. Ωστόσο θεωρήσαμε ότι έτσι αποδίδεται με μεγαλύτερη έμφαση μια κατάσταση που κυριάρχησε για πολλές δεκαετίες στη χώρα μας. Πράγματι, η ‘’ φτώχεια’’ είναι μια λέξη που για τον Ελληνικό λαό κυρίως της επαρχίας αλλά και των φτωχών συνοικιών των μεγαλουπόλεων, ήταν και ίσως και να είναι ακόμη μια λέξη που περιγράφει με ακρίβεια την καθημερινότητα των κατοίκων τους . Ίσως βέβαια κάποιοι από εμάς, τους αναγνώστες αυτού του κειμένου, να μην έχουμε βιώσει τέτοιες συνθήκες και να δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τις ανάγκες και τις αγωνίες των συμπολιτών μας που τους χαρακτηρίζει η κατάσταση της ΄΄ οικονομικής και κοινωνικής φτώχειας ‘’. Όμως και μετά την τελευταία περιπέτεια των Ελλήνων πολιτών με την κατάσταση της οικονομικής κρίσης, θεωρούμε ότι η υπόθεση αυτή, της ΄΄ οικονομικής και κοινωνικής φτώχειας ‘’ είναι ένας ‘’εφιάλτης’’, που εφαντικά τους τρομάζει ακόμη περισσότερο .