Αχ ρε σύντροφε Χαρίτση…

Συμμετείχαμε και ‘μείς σε γκρουπούσκουλα αλλά το φχαριστηθήκαμε.

Εγώ στο ΕΚΚΕ, ο άλλος στην ΟΜΛΕ κι ο Καραμπελιας μια κατηγορία μόνος του.

Η ομορφιά του να είσαι καμιά κατοσταριά και να είσαι σίγουρος, ούτε συζήτηση δηλαδή, ότι εσύ έχεις δίκιο.

Αλαζονεία θα μου πεις αλλά έτσι είμαστε εμείς.

Αλαζόνες περήφανοι κι ωραίοι.

Και κάτι πασόκους και κνίτες τους κολούσαμε στον τοίχο γιατί ξέραμε απ έξω τι είπε ο Λένιν και σε ποια σελίδα κιόλας.

Κι είχαμε και τον Μπότσογλου να μας ζωγραφίζει τα πανό και να κάνουμε πασαρέλα στις διαδηλώσεις.

Γκουρού του κινήματος είμασταν κι αυτό έχει μια ηδονή αφάνταστη.

Και 19 χρονών βέβαια…

Εσύ όμως γεύτηκες τα οφίτσια, μαζί με τα συντρόφια, Αχτσιόγλου, Τζανακοπουλους και σια.

Κι έπειτα γύρισες back to the roots.

Ξανά η κόκκινη σημαία αλλά δεν άντεξες.

Τα κόκκινα μεταξωτά βρακιά κλπ

Σου έλειψαν τα χαϊλίκια κι οι ρεβεράντζες της εξουσίας.

Και ελπίζεις να ξαναγίνεις ορντινάτσα του νάρκισσου, του Ιζνογκούντ, του ανεμοδούρα που σας χορεύει στο ταψί.

Θα σου ρίξει κανένα ψίχουλο όμως ή θα σε έχει στο περίμενε;

Σιγούρεψε το πρώτα.

Ά, και μαζεψε τα λάβαρα από το πάτωμα.

Μπορεί να σου ξαναχρειαστούν…

(Το παιδί στη γωνία αριστερά κρατάει την τρέλα του τουλάχιστον)