Η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται σε φάση οικοδόμησης μιας νέας γεωπολιτικής δυναμικής, η οποία, όπως και στο παρελθόν, δεν προωθεί ένα λειτουργικό και βιώσιμο σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, στο οποίο θα συμμετέχουν όλες οι κοινωνίες ουσιαστικά, ώστε να εκφράζεται το πλανητικό συμφέρον και να προωθείται η πραγμάτωση του σε συνθήκες ειρήνης χωρίς ανισότητες, αλλά στηρίζεται σε τρεις ισχυρές οικονομικά και γεωπολιτικά χώρες, οι πολιτικές ηγεσίες των οποίων συνεννοούνται και συνεργάζονται για την επιβολή των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, που προωθούν σε πλανητικό επίπεδο.
Οι τρεις ισχυρές γεωπολιτικά χώρες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ρωσία και η Κίνα. Ο τρόπος δε, που διαχειρίζονται τον πόλεμο στην Ουκρανία και στο Ιράν καθώς και η στάση της Κίνας απέναντι στην Ταϊβάν και των ΗΠΑ απέναντι στην Κούβα, είναι αποκαλυπτικός για την συνεργασία τους με στόχο την επιβολή των συμφερόντων τους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απλά ακολουθεί την δυναμική, που αναπτύσσεται, χωρίς να είναι σε θέση να παίξει ρόλο στην διαμόρφωση των γεωπολιτικών ισορροπιών. Η μη πολιτική ενοποίηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος σε συνδυασμό με την λογική του «εθνικού συμφέροντος» δεν συμβάλλουν στην διαμόρφωση της οπτικής του ευρωπαϊκού συμφέροντος και στην λήψη ανάλογων αποφάσεων σε λειτουργικό χρόνο.
Η οπτική, που διαπερνά την γεωπολιτική λειτουργία, δεν στηρίζεται σε αξίες με ηθικό φορτίο, οι οποίες υπηρετούν το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον του συνόλου των κοινωνιών της παγκόσμιας κοινότητας, ενώ παράλληλα δεν προωθούν την αντιμετώπιση των γενεσιουργών αιτίων των ανισορροπιών, που οικοδομήθηκαν στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας.
Αντί οι ισχυρές χώρες να ηγηθούν στην ενεργοποίηση για την άρση των ανισορροπιών, όπως είναι η κλιματική αλλαγή και η ρύπανση του περιβάλλοντος, για τις οποίες έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη στο γεωπολιτικό πεδίο, συνεχίζουν με την ίδια οπτική να παράγουν προβλήματα και επικίνδυνες συνθήκες, που απειλούν ακόμη και την βιωσιμότητα του ανθρώπου και των οικοσυστημάτων.
Αρκεί να ληφθούν υπόψη η αφαίρεση της ζωής αμάχων πολιτών, η ρύπανση της ατμόσφαιρας από την χρήση οπλικών συστημάτων, η παραγωγή σκουπιδιών από την καταστροφή υποδομών και οι ψυχολογικές επιπτώσεις στους ανθρώπους και ιδιαιτέρως στα παιδιά και στους νέους από την βίωση συνθηκών πολέμου και θα συνειδητοποιηθεί η ανεύθυνη και απάνθρωπη οπτική.
Αυτή η οπτική πιστοποιεί με τον καλύτερο τρόπο, ότι σε παγκόσμιο επίπεδο οι κοινωνίες και οι πολίτες έχουν εργαλειοποιηθεί στο πλαίσιο ενός συστήματος οργάνωσης και λειτουργίας των κοινωνιών της παγκόσμιας κοινότητας, το οποίο στηρίζεται στον συστημικό πραγματισμό (με στόχο την αναπαραγωγή των γεωπολιτικών ισορροπιών με σημείο αναφοράς το συμφέρον των ισχυρών χωρών) και στην διαμόρφωση συνθηκών ανισότητας και εκμετάλλευσης.
Είναι δε τραγελαφικό αυτό, που συμβαίνει στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του νέου γεωπολιτικού χάρτη. Οι ισχυρές ηγετικές χώρες με διαφημιστικού τύπου επικοινωνιακή οπτική προσπαθούν να νομιμοποιήσουν την γεωπολιτική τους δραστηριότητα με την επίκληση ηθικολογικού χαρακτήρα αξιών, που σχετίζονται με την ανθρώπινη οντότητα, όπως η αποκατάσταση συνθηκών ελευθερίας, ενώ δεν σέβονται ούτε την ύψιστη αξία της ανθρώπινης ζωής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η αφαίρεση της ζωής από χιλιάδες ανθρώπους τόσο στον πόλεμο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή.
Όχι μόνο το πολιτικό σύστημα αλλά και οι πολίτες (με τον προσανατολισμό στα διοχετευόμενα πρότυπα) σε παγκόσμιο επίπεδο κινούνται με «γνώμονα» τις σφαίρες επιρροής των ισχυρών γεωπολιτικών δυνάμεων και την προοπτική, η οποία μπορεί να οικοδομηθεί στο πλαίσιο των ορίων ως προς την ευημερία, που τίθενται από αυτές με το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και λειτουργίας.
Έχει δε ενδιαφέρον η στάση και των τριών γεωπολιτικών δυνάμεων στους πολέμους στην Ουκρανία και ιδιαιτέρως στην Μέση Ανατολή με τις ανισορροπίες, που προκαλούν σε παγκόσμιο επίπεδο στον οικονομικό τομέα, όπως ύφεση και πληθωρισμό, με παρενέργειες στην παραγωγή και επάρκεια τροφίμων, αλλά και τις συνθήκες εξάρτησης της παγκόσμιας κοινότητας από τις επιλογές τους, οι οποίες υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων (π.χ. άνοδος της φτώχειας).
Οι συνθήκες παρακμής και το κενό αξιών με ηθικό φορτίο γίνονται ακόμη πιο εμφανείς, αν ληφθεί υπόψη η επικοινωνιακή διαχείριση της πολιτικής από πολιτικούς ηγέτες, όπως ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Donald Trump, ο οποίος σε ανάρτηση video παρουσιάζει τον εαυτό του να ρίχνει με βίαιο τρόπο σε κάδο σκουπιδιών παρουσιαστή της τηλεόρασης, ο οποίος δεν συμπορεύεται πολιτικά με αυτόν. Ουσιαστικά η δημοκρατική οπτική είναι «άγνωστη» για τέτοια πολιτικά πρόσωπα, ενώ παράλληλα νομιμοποιείται η βία ως μέσο πολιτικής επιβολής αλλά και κοινωνικής αποδοχής.
Με αυτά τα δεδομένα συρρικνώνεται η συνοχή τόσο στο εσωτερικό των κοινωνιών, διότι δεν καλλιεργούνται συνεκτικές αξίες με σημείο αναφοράς το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον, όσο και μεταξύ τους, διότι κυριαρχεί η οπτική της ισχύος και της βίαιης διαχείρισης της εξέλιξης.
Παράλληλα αποδυναμώνεται η δημοκρατία. Οι πολίτες δεν αναλαμβάνουν την κοινωνική ευθύνη, ούτε ενεργοποιούνται πολιτικά με στόχο την πραγμάτωση του κοινωνικού συμφέροντος. Η επιβολή απόψεων και συμφερόντων με την αξιοποίηση της ισχύος έχει υποκαταστήσει την οπτική του δημοκρατικού διαλόγου.
Επίσης δεν γίνεται η απαραίτητη διαπολιτισμική προσέγγιση και όσμωση, διότι η παραγωγή πολιτισμού έχει υποκατασταθεί από την οπτική της κοινωνίας του θεάματος και τα μονοδιάστατα καταναλωτικά πρότυπα, που διοχετεύονται μαζικά στις σύγχρονες κοινωνίες.
Οι πολίτες μετατρέπονται σε καταναλωτές προϊόντων και μηνυμάτων, που τους αντιμετωπίζουν ως χειραγώγιμα όντα, ενώ παράλληλα ωθούνται σε αποστασιοποίηση από την λειτουργία τους ως ατομικών και συλλογικών υποκειμένων. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και ο τρόπος αξιοποίησης της ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης.
Είναι εμφανές, ότι αυτή η γεωπολιτική δυναμική ουσιαστικά εξαντλείται στην αποκατάσταση συνθηκών ισορροπίας ως προς την προώθηση και επιβολή των συμφερόντων των ηγετικών δυνάμεων. Δεν προωθεί όμως την οικοδόμηση ενός λειτουργικού και βιώσιμου συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, στο οποίο θα συμμετέχουν όλες οι κοινωνίες, ώστε να εκφράζεται και να πραγματώνεται το πλανητικό συμφέρον σε συνθήκες ειρήνης χωρίς ανισότητες.
Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση συνειδητοποιήσει, ότι μπορεί και πρέπει να αναλάβει τις πλανητικές της ευθύνες, θα μπορούσε να ηγηθεί της προσπάθειας για την οικοδόμηση πλανητικών συνθηκών, που εκφράζουν το ανθρώπινο συμφέρον και προωθούν την ευημερία σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ παράλληλα εγγυώνται την διασφάλιση της ειρηνικής συνύπαρξης των κοινωνιών της παγκόσμιας κοινότητας. Βέβαια με την πολύ αργή διαχείριση του χρόνου ως προς την προώθηση της πολιτικής ενοποίησης από τις εθνικές κυβερνήσεις η προοπτική ανάληψης γεωπολιτικού ρόλου από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «όνειρο απατηλό».