«Οι δύο εισαγγελείς» του σημαντικού Ουκρανού σκηνοθέτη Σεργκέι Λόζνιτσα, είναι μια πολύ καλή αντισταλινική και εμμέσως αντι-νεοσταλινική (δηλαδή κατά προέκταση αντιπουτινική) μυθοπλασία, βασισμένει στο βιβλίο ενός αναξιοπαθούντος Ρώσου συγγραφέα, θύματος των σταλινικών εκκαθαρίσεων, του Γκιόργκι Ντεμίντοφ. Έχει δωρικό στυλ, λιτό και αυστηρό ύφος, που ταιριάζουν με το περιεχόμενο και την αφήγηση του φιλμ. Η μυθοπλασία και η φιλμική διήγηση, σε μια ιστορία εν πολλοίς κεκλεισμένων των θυρών, σου δημιουργούν ασφυξία από την ένταση και την αγανάκτηση. Ο Σ.Λόζνιτσα ενστερνίζεται μια μέθοδο αποστασιοποιητική, δηλαδή παρατηρεί από κάποια απόσταση τα δρώμενα, όπως ο κεντρικός ήρωάς του, ο προσεκτικός, ιδεαλιστής κι επιφυλακτικός, νεοδιορισθείς εισαγγελέας Κορνιέφ. Τη μέθοδό του της παρατήρησης, θέασης και αναπαράστασης, ο Λόζνιτσα την ονομάζει «ανοικείωση» γιατί βοηθά τον ίδιο και τον θεατή του, να βλέπουν ψύχραιμα τα πράγματα, χωρίς εύκολους συναισθηματισμούς.
Στο «Δύο εισαγγελείς», ένας παλιός κομμουνιστής επαναστάτης στην ΕΣΣΔ, άδικα φυλακισμένος εξαιτίας των σταλινικών εκκαθαρίσεων, γράφει με το αίμα του σε ένα μικρό χαρτί πως όποιος το βρει οφείλει να απευθυνθεί στον Γενικό Εισαγγελέα της χώρας ώστε αυτός να διερευνήσει την υπόθεσή του για να αποδώσει δικαιοσύνη και να τον αθωώσει. Τα χαρτί φθάνει σε έναν νεαρό, τίμιο και ιδεαλιστή μπολσεβίκο εισαγγελέα, ο οποίος αποφασίζει να δώσει τη μάχη υπέρ της αθώωσης του αγνού, βετεράνου κομμουνιστή. Ο νεαρός εισαγγελέας μπλέκει κατά συνέπεια στον παράλογο, εφιαλτικό λαβύρινθο του ολοκληρωτικού, γραφειοκρατικού κι αυταρχικού, σταλινικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Αντί να κατορθώσει να απελευθερώσει τον αθώο βετεράνο κομμουνιστή, συλλαμβάνεται άδικα κι ο ίδιος.
Η μυθοπλασία και η δραματουργία μας παρουσιάζουν τους εναγώνιους αγώνες των γνήσιων, αγνών μαρξιστών-θυμάτων του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ, που εξακολουθούν με αθωότητα να πιστεύουν σ'αυτή, παρόλο που το καθεστώς τους παίρνει τα κεφάλια χωρίς έλεος, ντροπή και ανθρωπιά, και να μάχονται εναντίον της απολυταρχικής γραφειοκρατίας και του ολοκληρωτικού καθεστώτος από την εποχή του αδίστακτου, στυγνού Στάλιν και του αποτρόπαιου, φρικτού κομματικού μηχανισμού του.