Αν κάτι με έμαθε η ζωή τα τελευταία 70 χρόνια είναι πως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από την εκδοχή του μαύρου άσπρου που οι περισσότεροι από εμάς αναζητούμε.
Είναι βλέπετε ανθρώπινη ανάγκη να αναζητούμε απλές ερμηνείες στα φαινόμενα. Κι έτσι η πρώτη μας αντίδραση σε ένα καινούργιο ερέθισμα, είτε αυτό είναι είδηση είτε κάτι πιο απλό συνήθως κινείται ανάμεσα στο δίπολο Συμπάθεια – Αντιπάθεια. Στην πιο συναισθηματική του εκδοχή το δίπολο αυτό παίρνει τη μορφή της αξιολόγησης σε καλό ή κακό. Από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι ανοικτός για τον θυμό η την καταγγελία ή από την αντίθετη πλευρά για την άρνηση των γεγονότων.
Κάπως έτσι διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος στη χώρα του μαύρου άσπρου, που δεν είναι άλλη από την Ελλάδα.
Έτσι βαφτίσανε έγκλημα ένα φοβερό ατύχημα με εμπλοκή του ανθρώπινου παράγοντα όπου σε αυτόν περιλαμβάνεται και η κακοδιοίκηση. Έγκλημα σημαίνει ότι υπήρχε πρόθεση. Άρα και δόλος. Γιατί η πραγματικότητα του διοικητικού μπάχαλου που χαρακτηρίζει δεκαετίες τομείς του κρατικού μηχανισμού δεν μας βολεύει. Γιατί δεν υπάρχει ένας ένοχος και μάλιστα υψηλά ιστάμενος. Πόσο πιο εύκολα γίνονται όλα όταν υπάρχει ένας ένοχος και άνομα συμφέροντα. Γι αυτό και ακούσαμε και για ξυλόλια. Και συνθήματα όπως Τα κέρδη τους -οι ζωές μας .
Το ίδιο και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπου κι εδώ είχαμε μια διαχρονικά διεφθαρμένη λειτουργία ενός δημόσιου θύλακα. Κι όπως πάντα επιλέγουμε να προβάλουμε τα στοιχεία εκείνα που ικανοποιούν το δημόσιο αίσθημα που δικαιολογημένα προκλήθηκε. Αλλά και οι έχοντες την ευθύνη αντέδρασαν σαν να μην έσκασε στα χεριά τους η μπόμπα. Κι αντί να προβάλουν ότι χάρις σε νόμιμες παρακολουθήσεις αποκαλύφθηκαν οι απάτες, αντιδρούν σαν να μην έχουν την πολιτική ευθύνη. Γι αυτό και είδαμε αμετροεπείς συμπεριφορές βουλευτών της συμπολίτευσης.
Συγγνώμη αλλά έτσι δεν θα πάμε πουθενά.
Μέσα σε αυτό το κλίμα περνάνε απαρατήρητα σημαντικά γεγονότα που τουλάχιστον εμένα με βάζουν σε δεύτερες σκέψεις. Όπως η διαρροή προ εξάμηνου στοιχείων της δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που ήταν στα χέρια της Ευρωπαίας εισαγγελέως Κας Παπανδρέου προς την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ του Κου Κωτάκη γνωστού μας από τα βιβλία του για τον μέχρι πρότινος βουβό πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Ποιος ευθύνεται;
Λογικά θα περίμενε κάνεις να ακολουθήσει διερεύνηση για τη διαρροή αυτή. Δεν έγινε τίποτα από κανένα αρμόδιο, ούτε φυσικά από την εισαγγελία. Εγώ ο απλός παρατηρητής τι να σκεφτώ. Ουδείς ασχολήθηκε, ούτε και οι θιγόμενοι από τις «αποκαλύψεις» της Εστίας. Αμηχανία, υπερβολική αυτοπεποίθηση; Δεν ξέρω.
Πως να μην αναφέρω ότι όπως πληροφορήθηκα η ίδια εισαγγελική λειτουργός έσυρε το χορό των διώξεων στους λειτουργούς της ΕΛΣΤΑΤ ότι τάχα εμφάνισαν την υγιή οικονομία της Ελλάδας με έλλειμα 15% προκειμένου να την βάλουν στα μνημόνια.
Τέλος αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν ο διάλογος γίνεται με όρους μαύρου άσπρου, είστε κλέφτες, όχι εσείς είστε πιο πολύ και δεν κοιτάζουμε το εύρος και το βάθος των προβλημάτων δεν θα πάμε πουθενά.
Γιατί μη γελιόμαστε η διαφθορά και ο πελατειασμός αναπτύσσονται στους υπόροφους της διοίκησης. Κι εκεί η απλή μεσολάβηση που όλοι συχνά ζητάμε ανακατεύεται με την εκ πρόθεσης συναλλαγή. Κι εγώ που δεν ψάχνω ένα ένοχο, γιατί ξέρω ότι η ρίζα του κακού είναι ένα μοντέλο οργάνωσης που έρχεται από τα βάθη του χρόνου, τρελαίνομαι.
Και το μόνο που μου έχει απομείνει είναι η σιωπή και η ψυχραιμία. Ξέρω ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις αλλά δεν παύω να περιμένω να λυθούν αυτά που επι δεκαετίες με έχουν βασανίσει σαν πολίτη.