Πάπας Φραγκίσκος: Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα είναι πρόβλημα του κόσμου, μια κρίση που μας αφορά όλους

05 Δεκ 2021

Υπενθυμίζοντας τα λόγια του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου κατά την κοινή τους και μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Ιερώνυμο επίσκεψη τους στη Λέσβο στις 16 Απριλίου του 2016,απευθύνθηκε σήμερα ο Πάπας Φραγκίσκος στους πρόσφυγες και σε όλους όσοι είχαν συγκεντρωθεί στον καταυλισμό του προσωρινού Κέντρου υποδοχής και Ταυτοποίησης στον Καρά Τεπέ της Μυτιλήνης.

«Είμαι εδώ, είπε ο Πάπας, για να δω τα πρόσωπά σας, για να σας κοιτάξω στα μάτια. Μάτια γεμάτα φόβο και προσμονή, μάτια που είδαν βία και φτώχεια, μάτια χαραγμένα από πολλά δάκρυα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και αγαπητός Αδελφός Βαρθολομαίος, πριν πέντε χρόνια, σ' αυτό το νησί, είπε κάτι που με εντυπωσίασε: ‘Όποιος σας φοβάται, δεν σας έχει κοιτάξει στα μάτια. Όποιος σας φοβάται, δεν έχει δει τα πρόσωπά σας. Όποιος σας φοβάται δεν έχει δει τα παιδιά σας. Λησμονεί ότι η αξιοπρέπεια και η ελευθερία υπερβαίνουν φόβο και διαίρεση. Λησμονούν ότι η μετανάστευση δεν είναι ένα πρόβλημα της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής, της Ευρώπης και της Ελλάδος. Είναι ένα πρόβλημα του κόσμου'».

Σύμφωνα με τον Πάπα Φραγκίσκο το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα «είναι ένα πρόβλημα του κόσμου, μια κρίση ανθρωπιστική που αφορά όλους». Όπως είπε συνδέοντας την πανδημική κρίση με το προσφυγικό ζήτημα «η πανδημία μάς έπληξε παγκόσμια, μας έκανε να νιώσουμε όλοι μέσα στην ίδια βάρκα, μας έκανε να νιώσουμε τι σημαίνει να έχεις τους ίδιους φόβους. Καταλάβαμε ότι τα μεγάλα ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται από κοινού, διότι στον σημερινό κόσμο οι αποσπασματικές λύσεις είναι ανεπαρκείς. Ενώ όμως προωθούνται με κόπο οι εμβολιασμοί σε παγκόσμιο επίπεδο, και φαίνεται κάτι να κινείται, παρά τις πολλές καθυστερήσεις και αβεβαιότητες, στον αγώνα για τις κλιματικές αλλαγές, όλα δείχνουν μια τρομερή φυγοδικία σε ό,τι αφορά τις μεταναστεύσεις. Και όμως εδώ πρόκειται για ανθρώπους, για ανθρώπινες ζωές! Εδώ πρόκειται για το μέλλον όλων, που θα είναι γαλήνιο μόνο εάν ενταχθεί. Μόνο εάν συμφιλιωθεί με τους πιο αδύναμους το μέλλον θα είναι αίσιο».

Σύμφωνα με τον Πάπα Φραγκίσκο «όταν απωθούνται οι φτωχοί, απωθείται η ειρήνη. Κλείσιμο και εθνικισμοί - η ιστορία το διδάσκει - οδηγούν σε καταστρεπτικά αποτελέσματα. Πράγματι, όπως θύμισε η Β' Σύνοδος του Βατικανού, ‘για να οικοδομήσουμε την ειρήνη είναι απόλυτα αναγκαία η σταθερή θέληση να σεβόμαστε τους άλλους ανθρώπους και τους άλλους λαούς, η δέσμευση να θεωρούμε ιερή την αξιοπρέπειά τους, και η συνεχής εφαρμογή της αδελφοσύνης'. Είναι αυταπάτη να νομίζουμε ότι αρκεί να διασώσουμε τον εαυτό μας, υπερασπιζόμενοι τον εαυτό μας από τους πιο αδύναμους που χτυπούν την πόρτα. Το μέλλον θα μας θέτει ακόμη περισσότερο σε επαφή τον ένα με τον άλλο. Για να το στρέψουμε προς το καλό δεν χρησιμεύουν οι μονομερείς ενέργειες, αλλά πολιτικές ευρείας πνοής. Η ιστορία, το επαναλαμβάνω, μας το διδάσκει, αλλά ακόμη δεν το μάθαμε. Ας μη γυρίσουν οι πλάτες προς την πραγματικότητα, ας σταματήσει η συνεχής μεταπήδηση ευθυνών, ας μη μεταβιβάζεται πάντοτε σε άλλους το μεταναστευτικό ζήτημα, σαν να μην ενδιέφερε κανέναν και να ήταν μόνο ένα άχρηστο βάρος που κάποιος είναι υποχρεωμένος να επωμιστεί».

Όπως είπε απευθυνόμενος στους συγκεντρωμένους καθολικούς πρόσφυγες που διαμένουν τον καταυλισμό «τα πρόσωπά σας μας ζητούν να μη γυρίσουμε από την άλλη μεριά, να μην αρνηθούμε την ανθρωπιά που μας συνδέει, να κάνουμε δικές μας τις δικές σας ιστορίες και να μη λησμονήσουμε τα δράματά σας. Έγραψε ο Elie Wiesel, μάρτυρας της πιο μεγάλης τραγωδίας του περασμένου αιώνα: ‘Επειδή θυμάμαι την κοινή μας καταγωγή, γι' αυτό πλησιάζω τους ανθρώπους αδελφούς μου. Επειδή αρνούμαι να λησμονήσω ότι το μέλλον τους είναι σημαντικό όσο και το δικό μου'. Παρακαλώ τον Θεό να μας αφυπνίσει από τη λησμονιά του πάσχοντα, να μας ταρακουνήσει από τον ατομικισμό που αποκλείει, να αφυπνίσει τις καρδιές που είναι κουφές στις ανάγκες του πλησίον. Αλλά παρακαλώ και τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο: ας υπερβούμε την παράλυση του φόβου, την αδιαφορία που σκοτώνει, την κυνική αδιαφορία που με γάντια βελούδινα καταδικάζει σε θάνατο όποιον βρίσκεται στο περιθώριο! Ας συγκρουστούμε ριζικά με την επικρατούσα σκέψη, εκείνην που περιστρέφεται γύρω από το προσωπικό εγώ, γύρω από τους προσωπικούς και εθνικούς εγωισμούς, που γίνονται μέτρο και κριτήριο για το καθετί».

ΠτΔ: Η Ελλάδα σήκωσε δυσανάλογο βάρος από τη μεταναστευτική και προσφυγική κρίση

«Προστάτη των φτωχών και των κατατρεγμένων, συμμέτοχο στον πόνο τους, σθεναρό υπέρμαχο των δικαιωμάτων τους» χαρακτήρισε σήμερα τον Πάπα Φραγκίσκο η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου υποδεχόμενη τον στον καταυλισμό του προσωρινού Κέντρου υποδοχής και Ταυτοποίησης στον Καρά Τεπέ της Μυτιλήνης.

 «Η παρουσία σας εδώ, τόνισε η κ. Πρόεδρος, δηλώνει την πιο άμεση και θερμή σας στήριξη στους ανέστιους, τους διωκόμενους, τους απογυμνωμένους από όνειρα και προσδοκίες. Είναι το ισχυρό μήνυμα ελπίδας και ευθύνης που μεταφέρετε και ταξιδεύει από τη Λέσβο σε όλη τη διεθνή κοινότητα».

 Στον χαιρετισμό της η κ. Σακελλαροπούλου υπενθύμισε ότι είναι «η δεύτερη φορά που επισκέπτεται ο Πάπας, ως προσκυνητής, έναν τόπο που ταυτίστηκε με το δράμα των προσφύγων». Και όπου όπως είπε «η κατάσταση, ευτυχώς, που επικρατεί σήμερα, είναι από κάθε άποψη αισθητά βελτιωμένη με εκείνη που επικρατούσε κατά την πρώτη σας επίσκεψη».

 Αναφερόμενη στους κατοίκους της Λέσβου και στη στάση τους όλα αυτά τα χρόνια τόνισε πως «το νησί υποδέχθηκε ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, κυνηγημένοι από τους πολέμους, τις πολιτικές διώξεις, την ακραία φτώχεια, αναζητώντας σε άλλες πατρίδες μια καλύτερη ζωή. Πιστοί στο ανθρωπιστικό τους καθήκον, με νωπές ακόμα τις μνήμες της δικής τους προσφυγιάς, οι κάτοικοι της Λέσβου έδειξαν κατανόηση και αλληλεγγύη. Σε αντίξοες συνθήκες, ανταποκρίθηκαν στην ηθική τους υποχρέωση, ευρισκόμενοι στην πρώτη γραμμή. Οι εικόνες των γιαγιάδων από τη Σκάλα της Συκαμινιάς, που ταΐζουν στοργικά με μπιμπερό ένα μωράκι από τη Συρία για να ξεκουράσουν τη μητέρα του, έκαναν τον γύρο του κόσμου, σαν ένα σύμβολο ανθρωπιάς».

 Και η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κατέληξε: «Όλα αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα σήκωσε δυσανάλογο βάρος από τη μεταναστευτική και προσφυγική κρίση, που δοκιμάζει όλη τη Μεσόγειο, τη θάλασσα που μας ενώνει. Η αντιμετώπισή της όμως ξεπερνά τα εθνικά σύνορα και αποτελεί κοινή ευθύνη της Ευρώπης. Χρέος μας είναι, με σεβασμό στους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα, να μην επιτρέπουμε την απάνθρωπη εργαλειοποίηση των μεταναστών και των προσφύγων».