Τον μάθαμε πια όλοι τον Τράμπ. Ξέρουμε ότι αγαπά τους αυταρχικούς ηγέτες - δικτάτορες και τους θαυμάζει. Υμνεί τον Πούτιν, τον Σι  και άλλους και τώρα στην Άγκυρα έδειξε πόσο γουστάρει τον Ερντογάν... Και τα λέει ανοιχτά, χωρίς διπλωματικό πρωτόκολλο.

Λέει ψυχρά στον Ζελένσκι ότι έχασε και να παραδοθεί στον Πούτιν. Βρίζει τους Ευρωπαίους, απειλεί με εμπορικό πόλεμο την Ισπανία, εγείρει ξανά θέμα Γροιλανδίας, αντιμετωπίζει την Ευρώπη ως αντίπαλο.

Όλοι πια τον γνωρίζουν και έχω την εντύπωση πως οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν βρεί τον τρόπο να επικοινωνούν μαζί του, γνωρίζοντας πως είναι αναξιόπιστος εκρηκτικόςς, αλλά στο τέλος γνωρίζει ή το αμερικανικό κατεστημένο του το υπανθυμίζει, πως η Αμερική χωρίς σύμμαχο την Ευρώπη, δεν γίνεται...

Ακόμη και αυτός ο ανεκδιήγητος ΓΓ του ΝΑΤΟ Ρούτε, μάλλον έχει αναλάβει τον ρόλο του Αρτέμη Μάτσα για να τον εχει από κοντά. Και ίσως αδίκως τον αντιπαθούμε...

Ίσως ακόμη και η ταραχή που μας πιάνει όταν υπόσχεται τα πάντα στον Ερντογάν, είναι αδικαιολόγητη... Γιατί μην ξεχναμε πως όσο ανερμάτιστός και εάν είναι, είναι ηγέτης μιας χώρας που έχει ισχυρούς και ακλονητους δημοκρατικούς θεσμούς...

Τραμπισμός είναι και θα περάσει...