Αν οι πολιτικοί που αλλάζουν κόμματα σαν τα πουκάμισα έλεγαν απλώς ''μετακομίζω για να επανεκλεγώ'', το πράγμα θα είχε μια ανθρώπινη ειλικρίνεια. Θα λέγαμε "εντάξει, η κλασική ανθρώπινη δίψα για καρέκλα".

Αντίθετα, επιλέγουν τη γελοιότητα. Ανακαλύπτουν ξαφνικά ιδεολογικές ανησυχίες, πόνο για τον φτωχό και "εθνικό καθήκον".

Η κατάντια παραμένει ίδια, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσε κάποιος να πει "αχ, αυτή η ανθρώπινη αδυναμία..."…