-Το ΠΑΣΟΚ δεν οφείλει να διαλέξει συνέταιρο. Η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν πρώτα να απολογηθούν για το έργο τους.

Εδώ και μήνες, σχεδόν καθημερινά, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται αντιμέτωπο με την ίδια ερώτηση: «Με ποιον θα συνεργαστεί; Με τη Νέα Δημοκρατία ή με τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα;» Το ερώτημα αυτό επαναλαμβάνεται διαρκώς από πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και αναλυτές, οι οποίοι επικαλούνται ακόμη και την απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται, όμως, για το πιο βολικό πολιτικό ερώτημα. Και ταυτόχρονα για το πιο λανθασμένο. Γιατί η σωστή ερώτηση δεν είναι «με ποιον», αλλά «με ποια πολιτική».

Παρατηρήστε κάτι χαρακτηριστικό. Κανείς δεν ρωτά:

• Ποιες πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση μιας προγραμματικής συνεργασίας;

• Ποιες πολιτικές της κυβέρνησης Τσίπρα δικαιώθηκαν ώστε να μπορούν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για μια νέα κυβερνητική συνεργασία;

Η συζήτηση περιορίζεται στα κόμματα και στα πρόσωπα. Ποτέ στις πολιτικές που εφάρμοσαν ή εφαρμόζονται. Κι όμως, εκεί βρίσκεται η ουσία.

Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά τα τελευταία χρόνια. Οφείλει να λογοδοτήσει για τις πολιτικές που επέλεξε και για τα αποτελέσματά τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019. Οφείλει κι αυτός να λογοδοτήσει για τις επιλογές του και να εξηγήσει γιατί θεωρεί ότι η διακυβέρνησή του μπορεί να αποτελέσει ξανά πρόταση για τη χώρα.

Είναι παράδοξο να ζητείται από το ΠΑΣΟΚ να απαντήσει εκ των προτέρων με ποιον θα συνεργαστεί, όταν εκείνοι που κυβέρνησαν δεν έχουν προηγουμένως εξηγήσει γιατί οι πολιτικές τους αξίζουν μια νέα εντολή από τον ελληνικό λαό.

Το ΠΑΣΟΚ δεν χρωστά απάντηση για τους αυριανούς συνεταίρους του. Η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ χρωστούν πρώτα απαντήσεις για τις πολιτικές που εφάρμοσαν όταν κυβέρνησαν ή κυβερνούν.

Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι αριθμών ούτε άσκηση σεναρίων εξουσίας. Οι κυβερνήσεις δεν συγκροτούνται για να συνεργάζονται κόμματα. Συγκροτούνται για να εφαρμόζουν πολιτικές. Γι’ αυτό και το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ «Πολιτική Αλλαγή με Σιγουριά» δεν είναι ένα επικοινωνιακό σύνθημα.

Είναι μια πολιτική πρόταση. Σημαίνει ότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αλλάξουν οι κυβερνητικοί εταίροι, αλλά να αλλάξει η πολιτική που παράγει τα σημερινά αδιέξοδα. Και υπάρχει μία ακόμη θεμελιώδης δημοκρατική αρχή. Την εντολή δεν τη δίνουν ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε τα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε οι πολιτικοί αντίπαλοι. Τη δίνει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του.

Μετά την ετυμηγορία του λαού, κάθε κόμμα οφείλει να αξιολογήσει το αποτέλεσμα και να εξετάσει, με βάση τις προγραμματικές του θέσεις και το συμφέρον της χώρας, αν υπάρχουν δυνατότητες συνεργασίας. Αυτό επιβάλλει ο κοινοβουλευτισμός. Αυτό επιβάλλει ο σεβασμός στη λαϊκή ετυμηγορία. Και ας σταματήσει, επιτέλους, αυτή η βολική συζήτηση περί συνεργασιών.

Πρώτα ας απολογηθούν όσοι κυβέρνησαν για τις πολιτικές που εφάρμοσαν. Πρώτα ας εξηγήσουν γιατί ζητούν ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών. Και μετά ας ανοίξει η συζήτηση για τις προγραμματικές συγκλίσεις. Γιατί, τελικά, όποιος φοβάται τη συζήτηση για τις πολιτικές, προτιμά να εγκλωβίζει τη δημόσια συζήτηση στις συνεργασίες.

Η πραγματική απάντηση στο ερώτημα «με ποιον;» θα δοθεί μόνο όταν προηγηθεί η απάντηση στο ουσιαστικό ερώτημα: «Με ποια πολιτική μπορεί να αλλάξει η χώρα;»