Απαιδαγώγητοι, αγλωσσολόγητοι, φωτοσβέστες (τριγενή αλλά ως παρασύνθετα δικατάληκτα τα επίθετα)!!! Οι έχοντες/ουσες τα οφίκια στο Υπουργείο Παιδείας. Είπα από καιρό τώρα να κρατάω το στόμα μου κλειστό. Αρκετά εκτέθηκα, αρκετά εξέθεσα. Έλαθα. Έκθετος σαν ακριβώς όλοι/ες μας οι φεντεραλιστές και δημοκράτες στην φίλτερή μας, την Ψωροκώσταινά μας.
Λένε (ο πάλαι ποτέ «λαός» λέγει δηλαδή) πως πρώτα βγαίνει ψυχή και μετά το χούι. Έτσι, λοιπόν: οι του Υπουργείου Παιδείας μάς την έβγαλαν την ψυχή. Προς τούτο ανακάλεσα το χούι μου.

Πολλαπλό σύγγραμμα προβάλλουν. Αντί να ανασχεδιάσουν εκ βάθρων το (καθομολογουμένως χαρακτηριζόμενο ως αποτυχημένο) εκπαιδευτικό σύστημα φυλακή, είπαν να αλλάξουν τα βιβλία και να δώσουν και σχετικά διλήμματα επιλογής αυτών (εντός ολίγων ημερών, στο άψε σβήσε αποφασίσατε και παραγγείλατε εγχειρίδιο): την «Εκλογή τής Σόφι» ωστόσο προσφέροντας εξωραΐζουν.

Προσπερνώ πόσοι οι μαθητές/τριες ανά τάξη. Αφήνω παράμερα το καθεστώς τών εξετάσεων στο Γυμνάσιο. Είναι η ώρα βέβαια, πάραυτα θα σιωπήσω και για το αίσχος της διδασκαλίας (όχι μόνον του τρόπου αυτής) των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο σε δωδεκάχρονα (και μάλιστα από διδάσκοντες/ουσες που κατά κανόνα πλέον αδυνατούν να αποδώσουν στην καθομιλουμένη, διαβάζοντας το αυθεντικό κείμενο, τις Πράξεις τών Αποστόλων ή μισό χωρίο από τον Ξενοφώντα [ας ρωτήσουμε εν προκειμένω τους/τις πανεπιστημιακούς μας –οι οποίοι/οίες δυσκολεύονται εντούτοις να αναγνωρίσουν ακόμη και ένα ελεγειακό δίστιχο]). Αφήνω τις παρεκβάσεις και θρηνώ για τα παιδιά και τη χώρα με τα «νέα» βιβλία όσα επιτείνουν την απορρύθμιση που δύο δεκαετίες έχει επιβληθεί στη γλωσσική διδασκαλία: σχολαστικισμός απαιδαγώγητος, δίχως γλωσσολογική βάση και συνέπεια, επιστημονικοφάνεια με μόνο στόχο το φρονηματισμό, καμιά παιδαγωγική επιμέλεια ή φροντίδα, παιδευτικά λόγω παίδευσης προγράμματα σπουδών καθοριζόμενα από συλλογιστική και φρασεολογία καινοφανείς ή απλώς εφευρεθείσες ερήμην της γλωσσολογικής επιστήμης από αδαείς αδήμονες της Ακαδημίας ή ιδιοκτήτες εκδοτικών οίκων. Ξέθαψαν οι νεοκαθαρευουσιάνοι (καλλωπιστικός αφορισμός, καθώς οι παλιότεροι θιασώτες της καθαρευούσης γνώριζαν έστω δυο κολλυβογράμματα) που κυβερνούν και μας καθοδηγούν σε όλα τα κόμματα της εθνικής υπερηφάνειας και αγραμματοσύνης ως άλλον Κρόμγουελ τον νεκρό τού σεπτού δασκάλου τού Γένους Μανόλη Τριανταφυλλίδη για να τον απαγχονίσουν παίρνοντας τη ρεβάνς. Κανόνες επί κανόνων, πιθανολογήματα και ευφυολογήματα παρουσιασμένα τάχα μου ως επιστήμη, Γραμματική ως Γόρδιος δεσμός, Συντακτικό ως απερινόητη ασάφεια και ξύλινος λόγος. Αυτό θα διδάσκεται. Αποφάσισαν και διέταξαν.

Μούγγα ή κόλαφος η δοθείσα απάντηση στα παραπάνω. Οργανωμένη επιστημονική κριτική, ανθρωπισμός που εκφράζεται από φορείς και συλλογικές θεσμίσεις στο χώρο τού πνεύματος, δελτία τύπου τών κομμάτων μας: ΜΗΔΕΝ. Γιατί η υπαινισσόμενη εν τοις εγκυκλίοις βιβλίοις εξαιρετικότητα της ελληνικής, η δήθεν ταυτότητα αρχαίων νέων ελληνικών θωπεύει και κινεί τας ψυχάς ημών και υμών, καθώς δηλοί μία ορισμένη υπεροχή, ήτοι ανωτερότητα. Αντί για το αίμα, ανώτεροι/ες στη γλώσσα. Αυτή είναι η ιδεολογία μας, κρατική πλέον με βούλα και σφραγίδα στα σχολικά βιβλία. Για αυτό, αντί πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και επιστημονικών φορέων, αρκεί και περισσεύει στην ημετέρα κυβέρνηση να αξιοποιεί πολιτισμικά στη θέση τών γλωσσολόγων ή ειδημόνων τής φιλολογίας τη μουσικό σύζυγο αρχαιολόγου (της φον Ντένιγκεν σχολής) υπουργού και κυβερνητικού αντιπροέδρου (στον επί παντός τού επιστητού σχολιάζοντα, στον εξουσιαστικό ξερόλα αναφέρομαι) χρηματοδοτώντας ανερυθρίαστα το ίδρυμα αμφοτέρων με στόχο την «αγωγή», την εις το παράλογον αγωγή.

Και πώς δεν είναι παραλογισμός όσα σημειώνονται σε μια χώρα που η νέα της γενιά συνίσταται σε παιδιά με διαφορετικά γλωσσικά, εθνικά και πολιτισμικά υπόβαθρα, όταν επιλέγουμε με επιμονή και εμμονές την ναρκοθέτηση της εξάσκησης στην εγγραμματοσύνη, αναιρώντας τη γλωσσική ποικιλία τής προφορικότητας και της σύγχρονης «κοινής» (άστοχη ορολογία, αλλά δε σκοπεύω εδώ να θίξω τον όρο Δημοτική, αφού οι συνθήκες έχουν αλλάξει, με την εθνική ομοιογένεια να επαφίεται πλέον όσο όσο σε άλλες εκφάνσεις τού βίου και της ταυτότητας, συλλογικές και επιμεριστικές, τιμαριωτικές ενίοτε). Οι αρχαιολάγνοι κατόρθωσαν να απομακρύνουν από την εκπαίδευση την αρχαιογνωσία (η οποία επιτυγχανόταν με τη διδασκαλία της, μεταφρασμένης, αρχαίας γραμματείας) επιλέγοντας την ψευδοαττικιστική γλωσσολαγνεί. Ίσως τοιουτοτρόπως επιθυμούν να (κατά)διώξουν την νέα γενιά, να την βασανίσουν, να εισαγάγουν επίφορτο άγος στις πλάτες ιδίως των αλλογενών και των κοινωνικά αδύναμων, να τιμωρήσουν.

Αυτοί/ές το θέλουν, αφού είναι «άριστοι» (ο μεταγλωττιζόμενον «πεντάμορφοι», «ευειδείς»). Εμείς οι της μπλέμπας, άσκημοι/ες ως ο Θερσίτης, προσκολλημένοι/ες στο μόνο γοητευτικό τέρας, τον ανθρωπισμό θα οφείλαμε να μη συρράπτουμε το στόμα μας, να καταπνίγουμε την αυδή μας. Δε μάθαμε τίποτε από τους γίγαντες του γλωσσικού ανθρωπισμού, όσοι δυστυχώς εξέλιπαν ήδη μία δεκαετία τώρα; Ατενίζουν την κατάντια μας και την Νέκυια των παιδιών από τον Παράδεισο τού Ουμανισμού, ανήσυχοι, κατηφείς. Μόλις χθες ήταν ανάμεσά μας ο Μαρωνίτης, ο Κριαράς, ο Ιακώβ, ο Τσολάκης, ο Χριστίδης, ο Φάνης Κακριδής, μέχρι ίσως και ο αμφιλεγόμενος Καζάζης που πριν αυτοκτονήσει άλλαξε, ακούσατε ακολυσατε, το Γιάννης σε Ιωάννης. Λάμπρυναν ένα έθνος το οποίο νομίζαμε ότι απαλλάχθηκε από το γλωσσικό εμφύλιο και το μισανθρωπισμό αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση. Φενάκη ήταν που μας στοίχισε.

Δίχως παρωπίδες και οπαδισμό ας αναλογιστούν πώς έπραξε ο μισητός τους Τριανταφυλλίδης: αυτός ο «βενιζελικός» υπηρετώντας τις επιστημονικά στερεωμένες ιδέες του και το κοινό συμφέρον έφτασε να απευθυνθεί προσωπικά στον άνακτα Γεώργιο Β΄, εκθέτοντας την ανάγκη τής γλωσσικής απλοποίησης σε μια εποχή ανάλογη με τη σημερινή, όταν η μεσοπολεμική Ελλάδα υπήρξε ένα μωσαϊκό γλωσσών και διαλέκτων. Η εθνική συνοχή δε θα μπορούσε να συμβαδίζει με τα έλκη της καθαρεύουσας, πράγμα αναγνωρισμένο ακόμη και από το παλάτι, ώστε αμέσως πριν τη συνθηκολόγηση του 1941 να είναι έτοιμα προς χρήση τών σχολείων ανά τη χώρα τα αντίτυπα της πρώτης έκδοσης της Γραμματικής τής Δημοτικής, του μνημειώδους πονήματος ζωής το οποίο έφερε εις πέρας ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, ακριβώς αυτού το οποίο και αποστρέφονται μαζί με τη μνήμη και την κληρονομιά τού Τριανταφυλλίδη οι σημερινοί λαμπαδηφόροι φωστήρες τού Υπουργείου Παιδείας, οι μορφονιοί και μορφονιές τής αριστείας.

Για αυτό, και άμουσοι/ες από την πλευρά τους, οι εξουσιαστές μας μορφώνουν έτσι την νέα γενιά, ώστε να εγκατοικήσει στο Μουσείον «η Ελλάς». Αυτοί/ές ανανεώνοντας εκεί θώκους και την ισχύ.