Τρέχει και δεν φτάνει ο Αμερικανός πρόεδρος (εξ ου και η ηλεκτρονική υπογραφη προ της συνόδου του G7) να επικυρώσει την συμφωνία των ΗΠΑ με το Ιράν (συμφωνια που σε πολλά φέρνει σε οικονομικό deal) η οποια, κατά τα λοιπά, υπογράφεται την Παρασκευή στη Γενεύη.

Οι ευχαριστίες του, για τη συμβολη τους, προς τον Σι και τον Πουτιν δείχνουν την ανακούφιση τόσο του ίδιου όσο και αυτών που έτρεμαν τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ με ανοιχτό το "μετωπο" με την Τεχεράνη και το καθεστώς της - το ανελευθερο θεοκρατικο καθεστώς το οποίο η σύρραξη, αντί να κατεδαφισει, σταθεροποιησε, προσφέροντας του την λαϊκή υποστηριξη που επιτάσσει, προ της εξωτερικής απειλής, η ομοψυχία ενός έθνους με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Δεν έχουμε πάρα να δούμε στο άμεσα προσεχές μέλλον: πώς θα ανταποδώσει τη "χάρη" στον Κινέζο ηγέτη, τι συμφωνήθηκε στην επίσκεψη τόσο του ιδίου όσο και του Πουτιν στο Πεκίνο, τι θα γίνει με την Ταϊβάν και την Ουκρανία αλλά και πώς θα συμμαζέψει τον μοιραίο Νετανιαχου από τον Λίβανο.

Αυτά μεσοπροθεσμα. Το τι εδωσε και τι πηρε, δλδ τι επακριβώς συμφώνησε με το καθεστώς της Τεχεράνης για τα στενά του Ορμουζ, τον αποκλεισμό των λιμανιών, το "ξεπαγωμα" των ιρανικών κεφαλαίων, τα πυρηνικά και το εμπλουτισμενο ουράνιο, λογικα, θα τα πληροφορηθουμε νωρίτερα. Ωστε να διαπιστώσουν και το μέγεθος της νίκης του σε έναν "πολεμο" που, σύμφωνα και με Αμερικανούς αναλυτές, δείχνει ως τεράστιο φιάσκο