Με αφορμή την επέτειο γέννησης και θανάτου δύο πρώην πρωθυπουργών (Παπανδρέου-Σημίτη) αλλά και την προσπάθεια Τσίπρα - Σαμαρά, επίσης πρώην πρωθυπουργών, να επανέλθουν, ο ένας για να ικανοποιήσει τον φθόνο του και να καταστρέψει ό,τι μπορεί και ο άλλος για να ικανοποιήσει το παραλήρημά του για την εξουσία, αξίζει να παραθέσουμε τις τρεις, αποφασιστικής σημασίας, ιδιότητες του πολιτικού:

α) Το π ά θ ο ς, ως «αφοσίωση σε μία υπόθεση». Άλλωστε πολιτική είναι η φροντίδα για τον κοινό μας κόσμο.

β) Το α ί σ θ η μ α ε υ θ ύ ν η ς, που δεν επιτρέπει στον πολιτικό να εκπέσει σε «μαθητευόμενο μάγο» ή να μετατραπεί σε «χιλιαστή προφήτη» κάποιων απόλυτων σκοπών, που αδιαφορεί για τις συνέπειες των πράξεών του. Ούτε όμως και να καταλήξει στον επιπόλαιο «μπλαζεδισμό» απέναντι στην τραγικότητα της ανθρώπινης πράξης, όπως η πολιτική και

γ) Την α ί σ θ η σ η του μ έ τ ρ ο υ, που επιβάλλει στον πολιτικό τον αυτοπεριορισμό. Απαραίτητη προϋπόθεση για να υπερνικήσει τη «χυδαία ματαιοδοξία» και την «προσωπική μέθη», που αποτελούν εμπόδιο για κάθε πραγματική αφιέρωση.

Με αυτά τα κριτήρια μπορούμε να κρίνουμε σοβαρά τους αποχωρήσαντες από τη ζωή.

Κυρίως όμως αυτούς που απειλούν να επανέλθουν, με σκοπό να καταστρέψουν τη δική μας ζωή.

Διότι την καταστροφή επαγγέλλονται οι επανερχόμενοι, όταν ο ένας, φλεγόμενος από μίσος, επιστρέφει για να ικανοποιήσει τον φθόνο του και ο άλλος σαν ηθοποιός που μπερδεύει την πραγματικότητα με το παραμύθι και την κοινωνία με την θεατρική "σκηνή", για να ξαναπαίξει πάνω μας το ίδιο αποτυχημένο έργο.

(Στην ταξινόμηση των ιδιοτήτων του πολιτικού βοήθησε αποφασιστικά ο Max Weber. Τον ....ευχαριστώ).