Γίνονται ακόμη πόλεμοι για το πετρέλαιο. Αυτό μπορεί να τελειώσει σύντομα. Την ενεργειακή μετάβαση είναι αδύνατο να την σταματήσουν, ούτε καν η ευκίνητη φιγούρα υπό το όνομα Ντόναλντ Τραμπ και οι Τραμπ-άκουλες που την κινούν πίσω από το πανί. Ή άνθρωποι όπως η νυν Γερμανίδα Υπουργός Οικονομίας Katherina Reiche, σύμφωνα με πολλούς επιφανής λομπίστρια και στέλεχος εταιρειών φυσικού αερίου πριν γίνει υπουργός. Ανεμοδιώχτες επειδή είναι λομπίστες ή πολιτικοί εκπρόσωποι λόμπυ ορυκτών καυσίμων υπάρχουν παντού, βέβαια.
Αλλά άς έρθουμε πιο κοντά για να δούμε και ένα άλλο, διαφορετικό επεισόδιο του ίδιου έργου: Στους δικούς μας τυχοδιώχτες. Τι δουλειά είχε ο Νίκος Δένδιας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο 'Αμπου Ντάμπι των ΗΑΕ, του πιο ορκισμένου αραβικού στηρίγματος της εξτρεμιστικής «πολιτικής πολυκατοικίας», στο ρετιρέ της οποίας κατοικοεδρεύει ο Μπενιαμίν Νετανιάχου; Ειδικά σε τέτοιους καιρούς, Μάη του 2025. Όταν κανείς, μα κανείς άλλος πρωθυπουργός χώρας-μέλους της ΕΕ δεν έχει πάει εκεί, τουλάχιστον από τότε που άρχισε ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ αφενός, Ιράν αφετέρου.
Άλλη μια «στρατηγική σχέση», διάβολε!
Στο τριγωνικό σχήμα των αναστατωμένων σχέσεων ΗΠΑ-Ευρώπης-Μεσανατολικού Πετρελαιάδικου, η «αποστασία» της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι, η οποία κάποτε «κατανοούσε» σφόδρα την σημερινή Αμερική αλλά, απηυδυσμένη με τους υπερατλατικούς μπαχαλάκηδες αναφώνησε basta, αφήνει τρύπα δυσθεώρητου μεγέθους, ιδιαίτερα ορατή υπό Μεσογειακή οπτική γωνία. Η Τζόρτζια Μελόνι μπορεί να είναι ακροδεξιά, αλλά δεν είναι ηλίθια.
Όμως υπάρχουν και πολύ πιο έξυπνα ξυπνοπούλια: Το έχουν πολλαπλά αποδείξει, μπορεί εύκολα να βρεθούν στο Έθνος των Πολυμήχανων τυχοδιώκτες, ακόμη και για να σκεφτούν να καλύψουν αυτό το κενό Ευρω-Μεσογειακής «Αμερικανοφιλίας». Όλα να τα περιμένεις από τους νέους «φιλοϊσραηλινούς» και «στρατηγικούς συμμάχους του Ισραήλ» οι οποίοι «ανακάλυψαν» για πρώτη φορά το Ισραήλ 50 χρόνια και κάτι μετά την ίδρυση του. Με δεδομένο το βεβαρημένο παρελθόν (ακόμη και αντισημιτικό, με το συμπάθειο), εύλογο είναι να μη λαμβάνονται κατά γράμμα άλλα κίνητρα· οπότε μένει η δηλητηριώδης υποψία ότι και σ΄ αυτή τη μεταστροφή, έπαιξε μεν ρόλο η έλλειψη στρατηγικής μακράς πνοής για την σχέση με τον ανατολικό γείτονα μας, αλλά «αμαρτήσαμε» και για το πετρέλαιο. Και για τους πετρελαιάδες πάσης φύσεως και ειδικότητας. Άραβες, Αμερικανούς και ημεδαπούς, βεβαίως βεβαίως.
Άς μη μας ξεγελά, πάντως, η δουλοπρέπεια στα ημεδαπά MME, και όχι μόνον, προς τους προερχόμενους από την άλλη όχθη του Ατλαντικού, Peurifoys, Secretaries of War και Σία: It's all about money. Και ο υπερήφανος εθνικός στόλος μας, για μια και μοναδική δουλειά πάει στον Περσικό Κόλπο. Δεν είναι Maersk, ούτε Cosco, ούτε Hapag Lloyd, ούτε Mediterranean Shipping Company, ούτε CMA, ούτε CGM, ούτε Evergreen ή Yang Ming. Δεξαμενόπλοια αργού πετρελαίου έχει, όχι πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.
Όλα προειδοποιούν ότι στην προκειμένη περίπτωση, αυτοί που είναι τρελοί δεν είναι οι Ρωμαίοι. Ας ελπίσουμε όμως, ότι στα ξυπνοπούλια της πόλης με τις πάλαι ποτέ σοφές γλαύκες, δεν θα συμβεί αυτό που προφητεύει η σοφή παροιμία.
Γιώργος Β. Ριτζούλης
Η συνέχεια, δύο άρθρα του Ullrich Fichtner: Παγκόσμια Ενεργειακή Μετάβαση, ο Τραμπ είναι ανίσχυρος να την σταματήσει - Όχι άλλο αίμα για πετρέλαιο, Give Peace a Chance