Αδυνατούν οι λέξεις να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ. Το καθημερινό δελτίο παραιτήσεων βουλευτών και στελεχών  που παρακολοθούμε αποδεικνύει πως δεν υπαρχει πάτος στο βαρέλι του αυτοεξευτελισμού που υποβάλει στους πρώην συντρόφους του και συνεργάτες ο Αλέξης Τσίπρας.

Οι ιδεολόγοι της σύγχρονης Ελληνικής Αριστεράς  με πρώτο τον ηγέτη τους μας αποδεικνύουν  επίσης καθημερινά πως όχι μόνον δεν έχουν ηθικό πλεονέκτημα που υποστήριζαν ότι έχουν έναντι των υπολοίπων, αλλά ούτε στοιχειώδεις ηθικούς κανόνες στις μεταξύ τους σχέσεις.

Όσον αφορά στον Αλέξη Τσίπρα μοιάζει να εκδικείται αυτούς που τον ανέδειξαν και τον στήριξαν ως ηγέτη τους θέτοντάς τους ιδιαίτερα εξευτελιστικούς όρους προκειμένου να συμμετάσχουν στο νέο του εγχείρημα. Ένα εγχείρημα που δεν έχει καμμιά σχέση με τα κλασσικά κόμματα που γνωρίσαμε μέχρι τώρα και ιδιαίτερα στον χώρο της Αριστεράς, όπου τα ιδεολογικά ρεύματα συναντιώνται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες αναζητώντας κοινή συνισταμένη. 

Δημιούργησε ένα κόμμα ενός ανδρός, αρχηγικό που επιλέγει τα στελέχη του με τρόπο που να εξαρτώνται απόλυτα από τον ίδιο.

Από την άλλη πλευρά οι καθημερινές παραιτήσεις και οι δημόσιες αλληλοκατηγορίες  μεταξύ των στελεχών του κόμματος αποτελούν μια διαδικασία πολιτικού αυτοεξευτελισμού, καθώς η εικόνα που εκπέμπεται είναι αυτή ενός χώρου που αδυνατεί να διαχειριστεί τις διαφωνίες του με τρόπο που να διαφυλάσσει την αξιοπιστία και το κύρος του. Παράλληλα, εκπέμπουν την εικόνα προσώπων που ενώ επαγγέλονται τα ιδεώδη του σοσιαλισμού και της Αριστεράς, ενδιαφέρονται μόνον για την δική τους πολιτική επιβίωση, αναζητώντας μιά θέση σε ένα ΙΧ κόμμα, το κόμμα Τσίπρα, έστω και στον εξώστη.

Και αυτοί που μένουν; Γίνεται όλο και περισσότερο σαφές πως δεν φεύγουν, όχι για ιδεολογικούς ή άλλους πολιτικούς λόγους, αλλά διότι γνωρίζουν πως οι πόρτες για αυτούς είναι κλειστές και αγωνίζονται για την δική τους πολιτική επιβίωση με ότι έχει απομείνει...