Ο εφιάλτης είναι η στιγμή όπου το υποσυνείδητο συντρίβει τη λογική, αποκαλύπτοντας φόβους που η συνείδηση αδυνατεί να αντιμετωπίσει στο φως της ημέρας.
Το “Backrooms” δεν είναι απλώς άλλη μία horror ταινία που βασίζεται σε ένα internet trend. Είναι μια ιστορία υπαρξιακού τρόμου, εγκλωβισμού και ψυχολογικής αποσύνθεσης, που χρησιμοποιεί τον πιο σκοτεινό αστικό θρύλο της ψηφιακής εποχής ως αφετηρία για να αφηγηθεί κάτι πολύ πιο ανθρώπινο και ανησυχητικό. Ο νεαρός σκηνοθέτης Κέιν Πάρσονς μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον εφιάλτη των ατελείωτων κίτρινων διαδρόμων με τρόπο που μοιάζει ταυτόχρονα νοσταλγικός και βαθιά τρομακτικός.
Η υπόθεση ακολουθεί έναν πωλητή επίπλων, έναν άνθρωπο απόλυτα συνηθισμένο, σχεδόν αόρατο μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας (Τσιετέλ Ετζιοφόρ). Όταν ανακαλύπτει τυχαία μια κρυφή πύλη στο πίσω μέρος του καταστήματος όπου εργάζεται, έρχεται αντιμέτωπος με μια διάσταση που αψηφά κάθε λογική. Τα περίφημα “Backrooms” παρουσιάζονται ως ένας λαβύρινθος από άδεια δωμάτια, φθορίζοντα φώτα και ξεθωριασμένους κίτρινους τοίχους που μοιάζουν να επαναλαμβάνονται στο άπειρο. Δεν υπάρχουν παράθυρα, δεν υπάρχει χρόνος, ούτε ξεκάθαρη έξοδος. Μόνο η αίσθηση ότι κάτι παρακολουθεί συνεχώς τους εισβολείς.
Αυτό που κάνει την ιστορία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι ότι ο πρωταγωνιστής δεν αντιμετωπίζει τα Backrooms σαν έναν τόπο καθαρού τρόμου, αλλά σαν ένα μυστήριο που πρέπει να καταγραφεί και να εξηγηθεί. Προσπαθεί να χαρτογραφήσει τον χώρο, να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο και να δώσει νόημα σε κάτι που από τη φύση του δεν επιτρέπει καμία λογική ερμηνεία. Όσο όμως προχωρά βαθύτερα στον λαβύρινθο, τόσο χάνει την επαφή με την πραγματικότητα και τελικά εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω μόνο αποσπασματικά ίχνη της παρουσίας του.
Εκεί εισέρχεται ο δεύτερος βασικός άξονας της ταινίας, η θεραπεύτριά του, την οποία υποδύεται η Ρενάτε Ρέινσβε. Η αναζήτησή της δεν είναι μόνο μια προσπάθεια διάσωσης αλλά και μια βύθιση στο τραύμα, στην ενοχή και στον φόβο του αγνώστου. Η ίδια αναγκάζεται να περάσει στο εσωτερικό των Backrooms και σύντομα καταλαβαίνει ότι ο χώρος λειτουργεί σχεδόν σαν ζωντανός οργανισμός, παραμορφώνει τον χρόνο, αποδομεί τη μνήμη και ωθεί τους ανθρώπους στα ψυχολογικά τους όρια. Τα Backrooms δεν λειτουργούν μόνο ως τόπος τρόμου αλλά και ως μεταφορά για τη μοναξιά και την αποξένωση της σύγχρονης ζωής, ατελείωτοι χώροι χωρίς σκοπό, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, χωρίς έξοδο.
Ο 21χρονος YouTuber Κέιν Πάρσονς προσεγγίζει το “Backrooms” όχι ως ένα συμβατικό horror film αλλά ως εμπειρία αποπροσανατολισμού και υπαρξιακής αγωνίας. Η ταινία αξιοποιεί τη VHS αισθητική και το found footage ύφος όχι απλώς για νοσταλγία, αλλά για να ενισχύσει την αίσθηση ότι παρακολουθούμε απαγορευμένο υλικό από έναν χώρο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Η κάμερα κινείται νευρικά, οι διάδρομοι μοιάζουν ατελείωτοι και η γεωμετρία των χώρων καταρρέει διαρκώς, δημιουργώντας μια μόνιμη αίσθηση ασφυξίας.
Ο πραγματικός τρόμος δεν προκύπτει από κάποια τέρατα αλλά από την αίσθηση κενού και απομόνωσης. Τα Backrooms μετατρέπονται σε έναν μεταφυσικό λαβύρινθο όπου ο χρόνος μοιάζει παγωμένος και η ανθρώπινη ταυτότητα αρχίζει να διαλύεται. Η σκηνογραφία λειτουργεί σχεδόν ως πρωταγωνιστής, οι κιτρινωποί τοίχοι, τα βουητά των λαμπτήρων και οι άδειοι χώροι γεννούν μια παράξενη οικειότητα που γίνεται εφιαλτική.
Όμως το σενάριο, παρά την εντυπωσιακή του ατμόσφαιρα και τη συνεπή αισθητική πρόταση, παρουσιάζει εμφανή ρήγματα στη δραματουργική του συνοχή Έτσι, η ταινία αποκτά τη μορφή ενός ονειρικού αλλά ασυνεπούς ιστού, όπου η εμπειρία κυριαρχεί της αφήγησης, αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση ενός κόσμου συναρπαστικού μεν, αλλά ανολοκλήρωτου αφηγηματικά.
Ο Τσιετέλ Ετζιοφόρ και η Ρενάτε Ρέινσβε δίνουν δραματικό βάρος σε μια ιστορία που εύκολα θα μπορούσε να περιοριστεί και να εξατμιστεί σε διαδικτυακό ρηχό εύρημα.
Το “Backrooms” συνολικά, είναι μια ταινία όπου ο πραγματικός φόβος δεν προέρχεται από εφιαλτικές υπάρξεις, αλλά από την αίσθηση ότι μπορεί να χαθεί κανείς για πάντα σε έναν χώρο που δεν τελειώνει ποτέ και ακόμα πως ο εγκλωβισμός δεν είναι πάντα φυσικός, πολλές φορές είναι η αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μνήμη, τον φόβο και τον ίδιο του τον εαυτό.