• Όταν η πολιτική αντιπαράθεση εγκαταλείπει τις ιδέες και μετατρέπεται σε πόλεμο προσώπων, το μεγάλο πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ γίνεται αυτομάτως και ο μεγάλος στόχος των αντιπάλων του: τα στελέχη του.

• Μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη του Αυγούστου, την ώρα που η χώρα δοκιμάζεται ξανά από τις πυρκαγιές και η κυβέρνηση των «Αρίστων» βρίσκεται αντιμέτωπη με ερωτήματα για την προετοιμασία και την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού, εμφανίστηκε ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική πολιτική ατζέντα.

• Μια ατζέντα επιθετική, αποπροσανατολιστική και, κατά τη γνώμη μου, βαθιά προεκλογική.
 

• Στο επίκεντρό της βρέθηκαν ορισμένα από τα πιο προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. «Μυστικά δείπνα». Κυβερνήσεις που δήθεν σχεδιάζονται πριν ακόμη γίνουν εκλογές.

Σενάρια «διαπλοκής». Υπόγειες συνεννοήσεις και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι.

Και όλα αυτά παρουσιάζονται ως «έκτακτες αποκαλύψεις» σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η πραγματική επικαιρότητα θα έπρεπε να στρέφει τους προβολείς αλλού: στις πυρκαγιές, στην ακρίβεια, στην καθημερινότητα, στην υγεία, στη λειτουργία του κράτους και στις ευθύνες της κυβέρνησης.

Όταν, λοιπόν, εμφανίζονται ξαφνικά τέτοιες ιστορίες, το ερώτημα δεν είναι μόνο εάν είναι αληθινές.

• Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα είναι: Γιατί τώρα; Και γιατί αυτοί;

• Η απάντηση θα πρέπει να ερευνηθεί σ αυτό που σήμερα ζούμε στο προσκήνιο: ⁃ Από την πολιτική των ιδεών στην πολιτική των προσώπων

Για να απαντήσουμε, πρέπει να δούμε λίγο βαθύτερα τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό ενόψει του Σεπτεμβρίου και μιας ενδεχόμενης πρόωρης εκλογικής αναμέτρησης. Εδώ και καιρό παρακολουθούμε μια σημαντική μετατόπιση.

Η πολιτική αντιπαράθεση απομακρύνεται σταδιακά από τις Ιδέες, τις Προτάσεις, τις Αξίες και τις Εναλλακτικές κυβερνητικές λύσεις και μεταφέρεται σχεδόν ολοκληρωτικά στα πρόσωπα.

-Η πολιτική προσωποποιείται. Και όσο περισσότερο προσωποποιείται, τόσο περισσότερο το πολιτικό παιχνίδι επιχειρείται να συμπυκνωθεί σε τρία ονόματα: Μητσοτάκης – Ανδρουλάκης – Τσίπρας.

• Εδώ ακριβώς βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το κρίσιμο σημείο για το ΠΑΣΟΚ.

Οι δημοσκοπικές καταγραφές εμφανίζουν τον Νίκο Ανδρουλάκη να αντιμετωπίζει υστέρηση σε επιμέρους ποιοτικά χαρακτηριστικά έναντι των βασικών πολιτικών ανταγωνιστών του.

Ταυτόχρονα, έχει αναπτυχθεί γύρω από το πρόσωπό του ένα ολόκληρο λεξιλόγιο απαξίωσης.

«Γίδοβοσκός», «άγριος», «μόνιμα θυμωμένος» και άλλοι αντίστοιχοι χαρακτηρισμοί. Είναι χαρακτηρισμοί προσβλητικοί, απλοϊκοί και βαθιά υποτιμητικοί για την ίδια την πολιτική διαδικασία.

Έχουν όμως ένα επικοινωνιακό πλεονέκτημα: είναι εύκολοι, επαναλαμβάνονται και μπορούν να αφομοιωθούν γρήγορα από ένα ευρύ κοινό.

Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει να περιορίσει το ΠΑΣΟΚ σε μια αποκλειστικά αρχηγική σύγκριση, έχει κάθε λόγο να το κάνει. Γιατί έτσι αποκρύπτει το μεγαλύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ. Την ομάδα του

• Το πραγματικό πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει κάτι που δύσκολα συναντά κανείς σήμερα στα περισσότερο προσωποκεντρικά πολιτικά σχήματα. - Διαθέτει στελέχη.

Πρόσωπα με κυβερνητική εμπειρία, ευρωπαϊκή παρουσία, επιστημονική επάρκεια, κοινωνικές αναφορές, αλλά και μια νέα γενιά πολιτικών που μπορεί να συνομιλήσει με ανθρώπους οι οποίοι έχουν απομακρυνθεί από την πολιτική.

Και εδώ η συλλογιστική γίνεται απλή. Εάν δεν μπορείς εύκολα να αντιμετωπίσεις πολιτικά μια ισχυρή ομάδα, τότε επιχειρείς να αποδυναμώσεις τα πρόσωπα που τη συγκροτούν.

Χτυπήστε την ομάδα. Σχεδιάστε υβριδικό πολιτικό πόλεμο

Αυτό θεωρώ ότι είναι το πραγματικό νόημα όσων παρακολουθούμε. Και τα πρώτα πρόσωπα που βρέθηκαν στο στόχαστρο μόνο τυχαία δεν είναι.
 

• Η Άννα Διαμαντοπούλου, γιατί ασκεί μια αντιπολίτευση που δεν περιορίζεται στην καταγγελία. Ασκεί κριτική και ταυτόχρονα επιχειρεί να παρουσιάσει συγκεκριμένη εναλλακτική πρόταση. Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο πολιτικά από μια εύκολη αντιπολιτευτική κραυγή.

• Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, γιατί αποτελεί ένα από τα νεότερα πρόσωπα του σημερινού πολιτικού συστήματος και έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε μια γενιά που δύσκολα ακούει πλέον τα παραδοσιακά κόμματα.

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Θα ακολουθήσουν και άλλοι.

Γιατί αν ο πραγματικός στόχος είναι η αποδυνάμωση της συλλογικής εικόνας του ΠΑΣΟΚ, τότε η επίθεση δεν πρόκειται να σταματήσει σε δύο πρόσωπα.

• Και τώρα το δύσκολο ερώτημα Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο τελειώνει η ευθύνη των αντιπάλων και αρχίζει η δική μας. Και εδώ πρέπει να μιλήσουμε καθαρά.

Έχει αντιληφθεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τι ακριβώς συμβαίνει; Το έχει αντιληφθεί ο πρόεδρός του; Και εάν ναι, -ποιο είναι το σχέδιο; -Πώς προστατεύεται η ομάδα;

-Πώς αποτρέπεται η μετατροπή κάθε κατασκευασμένου σεναρίου σε εσωκομματικό πρόβλημα;

Και, κυρίως, πώς επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ την πολιτική αντιπαράθεση εκεί όπου το ίδιο έχει συμφέρον να βρίσκεται; Στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών.

Στην ακρίβεια. Στη στέγη. Στην υγεία. Στους μισθούς. Στην παιδεία. Στην ασφάλεια. Στη λειτουργία του κράτους. Στην παραγωγική ανασυγκρότηση. Στην προοπτική της χώρας.

Αν κρίνω από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η πρόσφατη ιστορία του υποτιθέμενου «δείπνου» για την προετοιμασία της επόμενης κυβέρνησης, η προσωπική μου απάντηση είναι δυστυχώς: •••ΟΧΙ.

• Δεν θεωρώ ότι έγινε εγκαίρως αντιληπτό πως το πραγματικό διακύβευμα δεν ήταν ένα ακόμη δημοσίευμα.

• Ήταν η δημιουργία υποψιών. - Η καλλιέργεια εσωτερικής δυσπιστίας.

• - Η μεταφορά της συζήτησης από την πολιτική στο παρασκήνιο.

• - Και τελικά η δημιουργία εσωστρέφειας στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Και γι αυτο υπάρχει μία λέξη που αποκτά σήμερα ιδιαίτερη σημασία: ….Αλληλεγγύη.

• Και συγκεκριμένα: Συντροφική αλληλεγγύη.

- Δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε όλοι σε όλα.

• Δεν σημαίνει ότι καταργούνται οι διαφορετικές απόψεις, οι πολιτικές τάσεις ή ακόμη και οι προσωπικές φιλοδοξίες. Σημαίνει κάτι πολύ απλούστερο: Όταν ένα στέλεχος της παράταξης δέχεται μια άδικη ή κατασκευασμένη επίθεση, δεν το αφήνεις μόνο.

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν προστατεύεις μόνο το συγκεκριμένο πρόσωπο. …Προστατεύεις το ΠΑΣΟΚ. Η απουσία αυτής της αλληλεγγύης γεννά καχυποψία. Η καχυποψία γεννά εσωστρέφεια.

Και η εσωστρέφεια υπήρξε πάντοτε ένας από τους αποτελεσματικότερους τρόπους για να ηττηθεί μια παράταξη χωρίς καν να χρειαστεί να την νικήσει ο αντίπαλός της.

• Το ΠΑΣΟΚ έχει περάσει πολύ δυσκολότερες στιγμές στην ιστορία του. Και πολλές φορές σώθηκε επειδή, όταν τα πράγματα έγιναν πραγματικά δύσκολα, λειτούργησε ως παράταξη και όχι ως άθροισμα προσωπικών στρατηγικών.

Αυτό χρειάζεται και σήμερα. Κανένας μόνος σε αυτόν τον υβριδικό πόλεμο. Προστατεύουμε την ομάδα

Γιατί τελικά οι εκλογές δεν κερδίζονται από κατασκευασμένα σενάρια, μυστικά δείπνα, επικοινωνιακά τεχνάσματα και προσωπικές επιθέσεις.

Οι εκλογές κερδίζονται όταν μια παράταξη πείθει ότι διαθέτει σχέδιο, ανθρώπους και προοπτική.

Τις εκλογές τις κερδίζουν οι ομάδες, τα κόμματα και οι ιδέες.