Στο χωριό τον ξέραμε με το παρατσούκλι: "Καραμπούζουκλας". Ίσως κανείς να μην ήξερε ή να θυμόταν το πραγματικό του όνομα. Παρ' ότι ήμουν γείτονας, πολύ αργά έμαθα ότι τον λέγανε Κώστα.
Δεν ζούσε άλλωστε στο χωριό. Ήταν στο ορφανοτροφείο, στη Χώρα. Στο χωριό σπάνια ερχόταν. Φαίνεται πως δεν άντεχε τα βλέμματα των συγχωριανών.
Γιατί ο Κώστας ήταν "μούλος".
Ακόμη και ο φυσικός του πατέρας - κυρίως αυτός - όταν τον συναντούσε στον δρόμο, τον έβριζε "μούλο" και του ζητούσε να μην ξανάρθει στο χωριό.
Κανένας φαίνεται να μην τον ήθελε στο χωριό, διότι ο καθένας πρόβαλλε πάνω του την προσωπική του μιζέρια και τη δική του αθλιότητα. Έτσι ο "μούλος" έπαιρνε πάνω του το τέρας, που ο καθένας κουβαλούσε μέσα του και ήθελε να ξεφορτωθεί.
Ο Κώστας όμως ήταν ευαίσθητος. Δεν το άντεξε. Κι εκεί, στην ηλικία γύρω στα 16 με 17, νέο παιδί, αυτοκτόνησε.
Φαίνεται να μην τον έκλαψε κανείς στο χωριό. Μάλλον ανακούφιση πρέπει να ένοιωσαν, που απαλλάχτηκαν από το μίασμα.
Παρ' ότι ήμουν πολύ μικρός, ίσως να μην είχα πάει καν στο Δημοτικό, κράτησα την αίσθηση ενός "κρύου" και αδιάφορου θανάτου.
Και την εικόνα ενός ανθρώπου που άφησε τον κόσμο μέσα στην απόλυτη δική του ερημιά.
Ίσως μάλιστα να μην του έγινε καν κηδεία. Ποιός θα πήγαινε στην κηδεία ενός "μούλου";
Και δεν είναι καθόλου παράδοξο ότι αυτά διαδραματίστηκαν στην Κέρκυρα. Άλλωστε και "το Πίστομα", που περνάνε μέρες για να ελευθερωθείς από τους εφιάλτες σου αν το διαβάσεις, γράφτηκε στην Κέρκυρα από τον Ντίνο Θεοτόκη.
Κι εγώ, με τη σειρά μου, ποτέ μου δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ με αυτήν την ιστορία.
Τι τα θυμήθηκα τώρα;
Μου τα θύμισε ο "ψευδοηθικός μακαρθισμός", όλων αυτών που σήκωσαν τη σημαία της οικογενειακής "αγνότητας" και "καθαρότητας" - ποιός ξέρει τι ανομολόγητες και βρώμικες ιστορίες κουβαλάνε και θέλουν να ξεφορτωθούν - για να επιτεθούν στην Δόμνα Μιχαηλίδου.
Μόνο και μόνο γιατί έκανε το αυτονόητο: Αναγνώρισε τις πραγματικές καταστάσεις στις οποίες ζούμε ή αναμένουμε να ζήσουμε.
Και έκανε και κάτι άλλο: Είπε τα πράγματα με το όνομά τους! Αλλά χωρίς τη δαιμονοποίηση που οδήγησε στην αυτοκτονία, στα δεκαεφτά του, τον Κώστα", τον "μούλο" του χωριού μου.
Γι' αυτό δεν υπάρχει υποκριτής, που να μην εξεγέρθηκε εναντίον της.
Αυτά.