Η αναγνώριση δεν επιβεβαιώνει μόνο το έργο, επιβεβαιώνει την ανάγκη μας να υπάρξουμε μέσα στο βλέμμα των άλλων, ακόμη κι όταν έχουμε ξεχάσει τον εαυτό μας.

Η «Φήμη» (Late Fame) είναι η νέα ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη Κεντ Τζόουνς, μια μελαγχολική κομεντί για τη λογοτεχνική αναγνώριση, τη μνήμη και τις δεύτερες ευκαιρίες που έρχονται στη ζωή όταν κανείς έχει πάψει πια να τις περιμένει. Βασισμένη σε έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ, η ταινία φέρνει στο επίκεντρο τον Εντ Σάξμπεργκερ (Γουίλεμ Νταφόε), έναν ηλικιωμένο πρώην ποιητή που έχει αφήσει πίσω του τα νεανικά του όνειρα και έχει συμβιβαστεί με μια ήσυχη ζωή στην αφάνεια.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε ονειρεύτηκαν να αφήσουν πίσω τους ένα έργο και, όταν τα χρόνια πέρασαν, έμαθαν να ζουν σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ο Εντ Σάξμπεργκερ είναι ένας από αυτούς. Η ζωή του έχει πια αποκτήσει τη μονότονη ασφάλεια μιας καθημερινότητας χωρίς εκπλήξεις. Η εργασία του στο ταχυδρομείο, οι μικρές συνήθειες και η απόσταση από κάθε καλλιτεχνική φιλοδοξία συνθέτουν την εικόνα ενός ανθρώπου που έχει συμφιλιωθεί με την αφάνεια. Κάποτε, όμως, ο Εντ υπήρξε ποιητής. Και κάπου βαθιά μέσα του, κάτω από τη σκόνη των χρόνων, το παλιό του όνειρο εξακολουθεί να αναπνέει.

Η ησυχία αυτή διαταράσσεται όταν μια ομάδα νεαρών και εκκεντρικών καλλιτεχνών ανακαλύπτει τυχαία τα ξεχασμένα ποιήματά του. Εκείνοι βλέπουν σε αυτά κάτι που ο ίδιος έχει πάψει προ πολλού να βλέπει, έναν καλλιτέχνη που δεν ολοκλήρωσε ποτέ την ιστορία του. Με τον ενθουσιασμό και την αλαζονεία που συχνά συνοδεύουν τη νεότητα, οι νέοι δημιουργοί τον πλησιάζουν και τον βάζουν ξανά στο κέντρο ενός κόσμου που νόμιζε πως είχε οριστικά εγκαταλείψει.

Για τον Εντ, η επιστροφή αυτή μοιάζει αρχικά με θαύμα. Ξαφνικά, τα ποιήματα που έμειναν κλεισμένα στα συρτάρια αποκτούν αναγνώστες, το όνομά του αρχίζει να αποκτά ξανά βάρος και η παλιά του επιθυμία για αναγνώριση αναζωπυρώνεται. Ο άνθρωπος που είχε μάθει να ζει στη σκιά αρχίζει να κοιτάζει ξανά προς το φως. Όμως η «δεύτερη ευκαιρία» που του προσφέρεται δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται. Γιατί οι νεαροί θαυμαστές του δεν αναζητούν μόνο τον ποιητή. Αναζητούν και τον δικό τους μύθο, τη δική τους καλλιτεχνική επιβεβαίωση, ίσως ακόμη και έναν τρόπο να κατοικήσουν οι ίδιοι μέσα στη λάμψη ενός ονόματος που επιστρέφει από τη λήθη. Ανάμεσα στον θαυμασμό και την ιδιοτέλεια, η σχέση τους με τον Εντ αποκτά σταδιακά μια παράξενη ένταση.

Η εμφάνιση της Γκλόρια (Γκρέτα Λι), της μαγευτική ηθοποιού, μετατοπίζει τις ισορροπίες. Η γοητεία της, η αινιγματική της προσωπικότητα και ο τρόπος με τον οποίο κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους της καλλιτεχνικής παρέας προσθέτουν στην ιστορία μια νέα, απρόβλεπτη διάσταση.

Το σενάριο της Σάμι Μπερτς, συνομιλεί δημιουργικά με το ομώνυμο έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ, μεταφέροντας την ιστορία από τη Βιέννη του παρελθόντος στη σημερινή Νέα Υόρκη. Εκεί, ανάμεσα σε γκαλερί, θεατρικές σκηνές και μικρούς καλλιτεχνικούς κύκλους, η ξεχασμένη φωνή ενός ηλικιωμένου ποιητή γίνεται ξαφνικά αντικείμενο θαυμασμού. Η Μπερτς και ο Κεντ Τζόουνς ωστόσο, δεν ενδιαφέρονται μόνο για την απρόσμενη επιστροφή ενός καλλιτέχνη στο προσκήνιο. Πίσω από την ιστορία της ανακάλυψης κρύβεται ένα πιο πικρό ερώτημα, τι απομένει από ένα καλλιτεχνικό όνειρο όταν η αναγνώριση έρχεται πολύ αργά; Και πόσο ανιδιοτελής μπορεί να είναι ο θαυμασμός εκείνων που ανασύρουν έναν ξεχασμένο δημιουργό από τη λήθη, όταν η δική τους φιλοδοξία είναι δεμένη με τη δική του επιστροφή; Έτσι, η «Φήμη» μετατρέπεται σταδιακά από μια ιστορία δεύτερης ευκαιρίας σε μια λεπτή μελέτη πάνω στην επιθυμία, τη ματαιοδοξία και την ανάγκη να αισθανθούμε, έστω και για λίγο, ότι το έργο μας άφησε ένα ίχνος στον κόσμο.

Ο Κεντ Τζόουνς σκηνοθετεί τη «Φήμη» με έναν τόνο διακριτικά ειρωνικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό, αφήνοντας την ιστορία να κινηθεί σε μια λεπτή περιοχή ανάμεσα στην κωμωδία και το υπαρξιακό δράμα. Η κάμερα παρακολουθεί τον Εντ με τρυφερότητα, χωρίς όμως να χαρίζεται στις αυταπάτες του. Ο Γουίλεμ Νταφόε αποδίδει εξαιρετικά έναν άνθρωπο που ξαναβρίσκει τη νεανική του ματαιοδοξία την ώρα ακριβώς που πίστευε πως την είχε ξεπεράσει. Στον αντίποδα, η Γκρέτα Λι δίνει στη Γκλόρια μια γοητευτική αμφισημία, κάνοντάς την ταυτόχρονα αντικείμενο θαυμασμού και μυστηριώδη καταλύτη των εξελίξεων. Ανάμεσά τους, η ταινία χτίζει ένα λεπτό παιχνίδι επιθυμιών, προσδοκιών και αυταπατών.

Η «Φήμη» δεν αφηγείται, λοιπόν, απλώς την επιστροφή ενός ξεχασμένου ποιητή. Αφηγείται την επικίνδυνη γοητεία της αναγνώρισης και την παράξενη ειρωνεία μιας δεύτερης ευκαιρίας που έρχεται όταν ίσως είναι πια πολύ αργά. Ο Εντ ανακαλύπτει ξανά τον άνθρωπο που υπήρξε, αλλά μαζί του ανακαλύπτει και όλα όσα έχασε. Και μέσα από αυτή την επιστροφή, η ταινία θέτει ένα λεπτό, μελαγχολικό ερώτημα, αν η φήμη έρθει στο τέλος της διαδρομής, μπορεί άραγε να μας επιστρέψει όσα χάσαμε στην πορεία;