Για τη συζήτηση περί των ιδιωτικών πανεπιστημίων, έχουμε πολλαπλώς αρθρογραφήσει σχετικά και ως εκ τούτου δεν θα επαναλάβω τις απόψεις μου.

Δεν χρειάζεται βιαστικός σχολιασμός για την πρόσφατη απόφαση του ΣΤΕ για ακύρωση λειτουργίας των τριών μη κρατικών πανεπιστημίων.

Μπορούμε όμως πλέον μετά βεβαιότητας να δούμε ότι και σε αυτή την περίπτωση συνέβη ότι συνήθως συμβαίνει σε πλείστες τόσες περιπτώσεις τα χρόνια Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση εμφανίζει συστηματικά τη νομοθέτηση ως συνώνυμο της μεταρρύθμισης. Όμως σε σειρά εμβληματικών περιπτώσεων η ψήφιση του νόμου υπήρξε το επικοινωνιακό τέλος της ιστορίας, ενώ διοικητικά ήταν απλώς η αρχή μιας μακράς περιόδου παρατάσεων, διορθώσεων, νέων νόμων και, ενίοτε, δικαστικών ακυρώσεων.

Στη περίπτωση των ΝΠΠΕ ενώ η κυβέρνηση κέρδισε τη μεγάλη συνταγματική μάχη, στη συνέχεια, τμήμα του συστήματος, προσέκρουσε στη Δικαιοσύνη σε πολύ πιο πεζά ζητήματα διοικητικής επάρκειας και νόμιμης εφαρμογής. Δηλαδή πρόβλημα της ίδιας της κανονιστικής κατασκευής της εφαρμογής.

Το ΣτΕ λοιπόν δεν ακύρωσε γενικώς τον θεσμό των μη κρατικών πανεπιστημίων, αλλά συγκεκριμένες άδειες και προγράμματα, επειδή εντόπισε νομικά ελαττώματα στις κανονιστικές πράξεις.

Τουλάχιστον θα αντιληφθούν, τα κυβερνητικά στελέχη, ότι είναι υποχρεωμένα να εποπτεύουν την υλοποίηση των νόμων και προφανώς την ισχύ των κριτηρίων που η ίδια η κυβέρνηση νομοθέτησε...

Όχι δηλαδή άδειες λειτουργίας ΝΠΠΕ, με πελατειακά κριτήρια χωρίς την υλοποίηση των απαιτήσεων του σχετικού Νόμου.

Στο κράτος δικαίου, άλλο η συνταγματικότητα ενός γενικού πλαισίου και άλλο η νομιμότητα των πράξεων που το εφαρμόζουν.

Ας είμαστε λοιπόν καθαροί: “…Ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο και, παράλληλα, λειτουργία διεθνώς αναγνωρισμένων, πραγματικά μη κερδοσκοπικών ξένων ιδρυμάτων, με διαφανή διοίκηση και αυστηρά ακαδημαϊκά πρότυπα…”, πρέπει να είναι το προγραμματικό πολιτικό πρόταγμα, αντιπαράθεσης προς την κυβέρνηση.

Για δε τους “ανησυχούντες” υποστηρικτές της συγκεκριμένης κυβερνητικής πολιτικής, ας έχουν υπόψη τους ότι θα υπάρχει  συνέχεια.

Προφανώς και θα αναμένουμε να καθαρογραφτούν και να δημοσιευθούν οι σχετικές αποφάσεων του ΣτΕ, ώστε να έχουμε συνολική τοποθέτηση.

Μέχρι τότε όμως να υπενθυμίσουμε ότι:

•  Πολλαπλώς στα, αρκετά για ενεργό Πολίτη, άρθρα-σχόλιά μας, είχαμε επισημάνει τα κενά του βαθμού συμμετοχής των μητρικών πανεπιστημίων και την κατ΄ ουσίαν ανωτατοποίηση κάποιων κολλεγίων σε πανεπιστήμια.
•  Είχαμε θέσει το θέμα της μη αποδεδειγμένης συμμετοχής του μητρικού πανεπιστημίου στα παράβολα και τις εγγυητικές επιστολές, στο κεφάλαιο αλλά και τη συμμετοχή τους στη διοίκηση.
•  Είχαμε θίξει με εμφατικό τρόπο τα προβλήματα των εγκαταστάσεων και τις άδειες που δόθηκαν χωρίς να πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις στις υποδομές.
•  Είχαμε αναφερθεί στα σοβαρά κενά στα προγράμματα σπουδών και τη μη πιστοποίηση των προγραμμάτων από τις αντίστοιχες αρχές πιστοποίησης ποιότητας των χωρών προέλευσης.
•  Και τέλος είχαμε επισημάνει πως, δεν υπήρχαν καν οι απαιτούμενες ως προς το εκάστοτε πρόγραμμα σπουδών εγκαταστάσεις, κάτι που προφανώς εντόπισε και το ΣτΕ στη δική του αξιολόγηση.

Δεν είναι θέμα δικαίωσης. Είναι θέμα ανάδειξης της εφαρμοστικής ανεπάρκειας της εκτελεστικής εξουσίας των κατά τα λοιπά «αρίστων», ημιμαθών αλαζόνων…

Ο Νόμος Πιερακάκη έχει υποστεί μια πρώτη, επί της ουσίας, αμφισβήτηση από θεσμικό φορέα… Την Δικαιοσύνη.

Πηγή: chlomoudisopinion.blogspot.com