Είναι φορές που η έκφραση «φτώχυνε η Ελλάδα», που ακούγεται συχνά με αφορμή τον χαμό μιας προσωπικότητας, αδυνατεί να περιγράψει το μέγεθος της απώλειας. Αυτό ακριβώς συνέβη το τελευταίο χρονικό διάστημα με τον ταυτόχρονο σχεδόν θάνατο δύο ξεχωριστών διανοουμένων. Του σπουδαίου συγγραφέα και φιλόσοφου Στέλιου Ράμφου, καθώς και του μεγάλου διανοητή, κοινωνιολόγου και πολιτικού επιστήμονα Κωνσταντίνου Τσουκαλά.

Είναι οι επώδυνες στιγμές που ο πολιτικός κόσμος, η ακαδημαϊκή και επιστημονική κοινότητα, η κοινωνία των πολιτών, σκύβουν με σεβασμό το κεφάλι σε δύο ανθρώπους που φώτισαν, μέσα από τις δικές τους παράλληλες διαδρομές, κρίσιμα ζητήματα της ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης.

Δυστυχώς, η επίδειξη του οφειλόμενου σεβασμού δεν υπήρξε ομόθυμη και καθολική. Αντίθετα, ένας υφέρπων διχασμός που ξεκίνησε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μαζικής ενημέρωσης, φτάνοντας έως την κορυφή της πολιτικής πυραμίδας, αποκάλυψε την πνευματική φτώχεια μιας κοινωνίας που περιφέρει προκλητικά την άγνοια και τη γύμνια της παιδείας της.

Η «ανάγκη» να διαχωριστούν με πολιτικά κριτήρια μέχρι και οι νεκροί διανοητές υπερίσχυσε σε πολλές περιπτώσεις της στοιχειώδους υποχρέωσης για την αναγνώριση του έργου τους και της πνευματικής τους συνεισφοράς. Η αυτοκτονική λογική «ή εμείς ή αυτοί» που τόσο ακριβά πλήρωσε η χώρα μεταπολεμικά εξακολουθεί να δηλητηριάζει την κοινωνία.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πηγή: www.athensvoice.gr