Ειχα πει εδώ και καιρό, να μην ξανασχοληθώ με εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ αλλά βλέπω και διαβάζω στους κύκλους των πολιτικών παρασκηνίων και των media, να ανακυκλώνεται μια μόνιμη επωδός: ότι η Άννα Διαμαντοπούλου «λοξοκοιτάζει» προς τη Δεξιά. 

Πρόκειται για ένα βολικό αφήγημα, κυρίως για όσους αρέσκονται σε απλοϊκούς, διπολικούς διαχωρισμούς. Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαψεύδει παταγωδώς αυτή την επιδερμική ανάγνωση.

Στην πράξη, η Άννα Διαμαντοπούλου ασκεί μια από τις πιο σκληρές, συγκροτημένες και, κυρίως, τεκμηριωμένες κριτικές στη Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν καταφεύγει σε εύκολες κραυγές ή στείρα αντιπολίτευση, αλλά χτυπά εκεί που πονάει: στην αποτελεσματικότητα του κράτους, στις μεταρρυθμίσεις που έμειναν στα χαρτιά και στην κοινωνική συνοχή.

Η ουσία της φθοράς: Γιατί η κριτική της «πονάει» τη ΝΔ

Η κριτική της Διαμαντοπούλου έχει μια ιδιαιτερότητα που την καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνη για το κυβερνών κόμμα:

 Απευθύνεται στο προοδευτικό κέντρο: Μιλάει τη γλώσσα των ορθολογιστών, των μεταρρυθμιστών και των μετριοπαθών πολιτών. Αυτών, δηλαδή, που η ΝΔ επιδιώκει μόνιμα να εγκλωβίσει.

 Βασίζεται σε επιχειρήματα, όχι σε ιδεοληψίες: Όταν αποδομεί το κυβερνητικό έργο, το κάνει με στοιχεία και διεθνή εμπειρία, απογυμνώνοντας το προφίλ της «αριστείας» και του «εκσυγχρονισμού» που προβάλλει η κυβέρνηση.

 Αποδομεί το παλαιοκομματικό κράτος: Στηλιτεύει με σφοδρότητα όλες τις πελατειακές και αναχρονιστικές πρακτικές της ΝΔ, θυμίζοντας ότι αυτές ακριβώς οι νοοτροπίες ήταν που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

 Προκαλεί ουσιαστική φθορά: Η δομική και σοβαρή αντιπολίτευση στερεί από τη ΝΔ το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική», αποδεικνύοντας ότι υπάρχει ένας άλλος, προοδευτικός τρόπος διακυβέρνησης.

Διμέτωπος αγώνας με όρους αξιολόγησης

Την ίδια στιγμή, η Άννα Διαμαντοπούλου δεν χαρίζεται στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Η κριτική της προς τον Αλέξη Τσίπρα και την αξιωματική αντιπολίτευση είναι εξίσου δομική και βασίζεται σε κριτήρια αυστηρής αξιολόγησης. Δεν περιορίζεται μόνο στα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του, αλλά απογυμνώνει τη σημερινή του προσπάθεια να επανέλθει στο προσκήνιο μέσα από μια προσεκτικά κατασκευασμένη εικόνα και επικοινωνιακές γενικολογίες, χωρίς βάθος και ουσιαστικό πρόγραμμα.

Με αυτόν τον απόλυτα συγκροτημένο τρόπο, η Άννα Διαμαντοπούλου κατοχυρώνει στην πράξη την αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ. 

Αποδεικνύει ότι η παράταξη δεν αποτελεί συμπλήρωμα κανενός, αλλά έναν διακριτό, αυτοδύναμο πόλο με δική του ταυτότητα – στάση που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για τη νίκη στις επόμενες εκλογές.

Ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα

Η παρουσία της Άννας Διαμαντοπούλου στο προσκήνιο δεν είναι απλώς μια εσωκομματική υπόθεση του ΠΑΣΟΚ· είναι μια ποιοτική αναβάθμιση για το πολιτικό σύστημα.

Για το ΠΑΣΟΚ, αποτελεί μια γέφυρα με τη σοβαρότητα, τη μεταρρυθμιστική ορμή και τη διεθνή αξιοπιστία. Δείχνει ότι η παράταξη μπορεί να παράγει πολιτική υψηλού επιπέδου.

Για τη χώρα, αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο, καθώς εκπροσωπεί τη σχολή της εφαρμοσμένης πολιτικής και της ευρωπαϊκής προοπτικής, μακριά από τον λαϊκισμό.

Το να βαφτίζεται «δεξιά» όποιος μιλάει για εκσυγχρονισμό, αξιολόγηση και μεταρρυθμίσεις είναι μια ξεπερασμένη πρακτική. Η Άννα Διαμαντοπούλου, με τη στάση της, αποδεικνύει ότι η πραγματική σοσιαλδημοκρατία δεν φοβάται το μέλλον — και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, η κριτική της απέναντι στη ΝΔ είναι η πιο αποτελεσματική.