Μερικές δυσάρεστες υπομνήσεις με αφορμή τον θάνατο του στρατηγού Μλάντιτς.
Ο Ράτκο Μλάντιτς καταδικάστηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία για γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά τις ανθρωπότητας, μεταξύ άλλων για τον ρόλο του στην πολιορκία του Σαράγεβο και κυρίως για τη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995.
Αυτούς τους ανθρώπους, τον Μιλόσεβιτς, τον Κάραζιτς, τον Μλάντιτς, η κοινή γνώμη στην Ελλάδα τους θεωρούσε ήρωες. Γίνονταν ανοιχτές συγκεντρώσεις στην Αθήνα προς τιμήν τους και από μικροφώνου ο εγκληματίας πολέμου Κάραζιτς φώναζε: «Όχι, δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε μαζί μας τον Θεό και τους Έλληνες».
Η Ελλάδα συνδέθηκε όσο καμιά χώρα με τον σερβικό εθνικισμό. Ολόκληρη σχεδόν η πολιτική τάξη, η Εκκλησία, πνευματικοί θεσμοί και μεγάλο μέρος του λαού είχαν συστρατευτεί μαζί του. Τα ΜΜΕ προπαγάνδιζαν τον σερβικό επεκτατισμό, η Εκκλησία ευλογούσε τα σερβικά όπλα.
Η «ελληνοσερβική φιλία» υπήρξε κομβικός παράγοντας διάχυσης εθνικιστικών ιδεών, εθνικού απομονωτισμού και ακροδεξιάς συνωμοσιολογίας. Η χώρα μας γινόταν συνυπεύθυνη στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό έγκλημα πολέμου στην Ευρώπη, τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα.
Έλληνες παραστρατιωτικοί βρίσκονταν στον τόπο της σφαγής. Η ελληνική σημαία υψώθηκε στη Σρεμπρένιτσα. Η «Ελληνική Εθελοντική Φρουρά», χρυσαυγίτες και άλλοι φασίστες, ήταν παρόντες στα χωράφια, στις αποθήκες και στα γήπεδα, όπου γίνονταν οι άγριες μαζικές εκτελέσεις δεμένων κρατουμένων και αιχμαλώτων. Ακριβώς στα σημεία συγκέντρωσης και εξόντωσης των Βόσνιων Μουσουλμάνων, όπου δολοφόνησαν τους άντρες και τα αγόρια και κατόπιν άνοιγαν μαζικούς τάφους.
«Όταν το πυροβολικό σταμάτησε τους βομβαρδισμούς, μπήκαμε και καθαρίσαμε!», δήλωνε αργότερα με φωνή που παλλόταν ένας από αυτούς.
Η εμπλοκή Ελλήνων δεν διερευνήθηκε ποτέ. Σκανδαλίζει η κραυγαλέα αδράνεια πολιτικών και δικαστικών αρχών για εγκλήματα που ποτέ δεν παραγράφονται. Οι υπαίτιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Σε ποδοσφαιρικό αγώνα της εθνικής ομάδας με τη Βοσνία, νεοφασίστες ύψωσαν πανό στη σερβική γλώσσα. Έγραφε «Nož, žica, Srebrenica«, που σημαίνει «Μαχαίρι, συρματόπλεγμα, Σρεμπρένιτσα». Ήρωες οι δολοφόνοι αμάχων.
Σήμερα οι ταγοί της τότε «ελληνοσερβικής φιλίας» κάνουν την πάπια. Τότε μιλούσαν για το «ορθόδοξο τόξο». Οι εγκληματίες αγκαλιάστηκαν σφιχτά με ιεράρχες, πολιτικούς (καμιάς παράταξης εξαιρουμένης) και «πνευματικούς» ανθρώπους.
Μπορεί ένας εγκληματίας πολέμου να πέθανε αλλά τα εγκλήματά του οφείλουμε να τα θυμόμαστε. Η ελληνική σημαία που υψώθηκε στη Σρεμπρένιτσα μετά τη σφαγή θα μένει για πάντα συλλογικό μας στίγμα