Το σενάριο είναι απλό και εξελίσσεται κανονικά. Στις εκλογές της Άνοιξης η ΝΔ έρχεται πρώτη αλλά όχι αυτοδύναμη, η ΕΛΑΣ δεύτερη και το ΠΑΣΟΚ τρίτο και καταϊδρωμένο. Δεν ενδιαφέρεται κανένας για την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και προκηρύσσονται άμεσα νέες εκλογές στις οποίες τα δύο πρώτα κόμματα διαμοιράζονται εκβιαστικά τα ιμάτια του τρίτου. Ο νέος, έστω και καχεκτικός, δικομματισμός είναι έτοιμος με τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση και την «δεύτερη φορά Αριστερά» προ των πυλών, ακόμα κι αν χρειαστεί γι αυτό να στηθούν ξανά οι κάλπες.
Τι χρειάζεται για την υλοποίηση του σεναρίου; Να κοπούν τα φτερά - και οι φιλοδοξίες - του ΠΑΣΟΚ το γρηγορότερο, αν είναι δυνατόν και πριν καν φτάσει στη ΔΕΘ. Να οδηγηθεί σε μια περιχαράκωση που θα του στερήσει τη δυνατότητα της επικοινωνίας με ευρύτερα πολιτικά και κοινωνικά ακροατήρια και επομένως την πιθανότητα να αναδειχθεί στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και, βέβαια, χρειάζεται και η επικοινωνιακή συνδρομή των πάντα πρόθυμων «αριστερών» και ακροδεξιών κονδυλοφόρων που θα ήθελαν να ξαναδούν το ΠΑΣΟΚ στο όριο της πολιτικής εξαφάνισης.
Ποιους ευνοεί το σενάριο; Προφανώς τον Κυριάκο Μητσοτάκη που βλέπει τον στόχο του να γίνεται εφικτός. Η αναιμική επιστροφή του εκλογικού του «πελάτη» και η αυτόματη αντι-συσπείρωση που προκαλεί φέρνουν την Νέα Δημοκρατία πιο κοντά σε μια τρίτη αυτοδύναμη διακυβέρνηση. Το σενάριο ευνοεί και τον Αλέξη Τσίπρα που ξαναμπαίνει στο παιχνίδι της εξουσίας με την παλιά καλή συνταγή της διάλυσης-απορρόφησης του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς σε αυτό το σενάριο συντελούν και όσοι συμβιβάστηκαν νωρίς με την καταστροφική τρίτη θέση και την ιδέα να τεθούν στην υπηρεσία του Τσίπρα προκειμένου να φύγει ο Μητσοτάκης.
Ποιος μπορεί να ματαιώσει το σενάριο; Μόνο το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του. Αναδεικνύοντας το πλεονέκτημα μιας μικρής ισχυρής ηγετικής ομάδας που μπορεί να σχεδιάζει και να πείθει σε αντίθεση με τα μονοπρόσωπα κόμματα. Και, ταυτόχρονα, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες αντάξιες ενός κόμματος που κυβέρνησε την Ελλάδα τα μισά χρόνια της μεταπολίτευσης και την κράτησε όρθια μέσα στα μνημόνια της κρίσης. Πρωτοβουλίες οικουμενικές που δεν θα σηματοδοτούν τη νίκη κάποιου κόμματος - εφ’ όσον δεν την έχει δώσει η λαϊκή ετυμηγορία - αλλά την επικράτηση του ορθολογισμού και της ανάγκης για πολιτική σταθερότητα στην οποία όλοι σήμερα ομνύουν.
Μόνον έτσι αποφευχθεί μια χαοτική για τη χώρα κατάσταση και θα μείνουν ζωντανές οι ελπίδες για μια ευρεία, δυναμική και ισχυρή πολιτικά δημοκρατική παράταξη.