Η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ήταν ένα σύντομο σχετικά κείμενο, αλλά πολύ πυκνό σε περιεχόμενο.

Είχε:

1. Μια σαφή αξιακή ταυτότητα με τον "Μη προνομιούχο" της εποχής άνθρωπο και τις ανάγκες του στο επίκεντρο.

2. Μια σαφή ανάλυση για το διεθνές περιβάλλον, στην κορύφωση του "Ψυχρού Πολέμου", τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας, λίγες ημέρες μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και, την Ειρήνη ως πανανθρώπινο αίτημα.

3. Μια προοδευτική πολιτική και κοινωνική στρατηγική για την ανάπτυξη την κοινωνική δικαιοσύνη και την κοινωνική απελευθέρωση.

4. Μια σαφή επιλογή για την στήριξη των δημόσιων αγαθών, ως μοχλό ανάπτυξης και ευημερίας.

Φυσικά είχε και την αθωότητα του νέου Κινήματος-κόμματος και των πρώτων μελών του, που ήταν κυρίως νέοι.

Το ΠΑΣΟΚ στην πορεία του χρόνου ήταν πάντα χρήσιμο, γιατί μπορούσε, κρατώντας το βασικό αξιακό του πυρήνα, να προσαρμόζεται θετικά στις διεθνείς και εσωτερικές αλλαγές.

Όμως, η πολύπλευρη κρίση, που άρχισε να εκδηλώνεται στην χώρα μας το 2008, για να ξεσπάσει το 2010, το τραυμάτισε θανάσιμα. Την ίδια στιγμή ουσιαστικά ακυρώθηκε και η εμπιστοσύνη των πολιτών και ειδικά των νέων στα κόμματα και σε στους θεσμούς της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν φαίνεται να το κατανοούν αυτό οι ηγεσίες των κομμάτων, είτε διεκδικούν να την εκφράσουν σήμερα είτε ήταν αντίπαλοί της.

Δυστυχώς, δεν το κατανοούν ούτε οι ηγεσίες των φορέων της κοινωνικής εκπροσώπησης.

Η γενικευμένη απογοήτευση των πολιτών, ειδικότερα των νέων, έχει οδηγήσει στην παραίτηση από κάθε συλλογικό όραμα και διεκδίκηση.

Οι πελατειακές κομματικές πρακτικές και οι προσωπικές λύσεις, μέσα από ένα έντονο ατομικισμό έχουν κυριαρχήσει.

Κάτι ανάλογο έχει κυριαρχήσει και στο λεγόμενο "Δυτικό κόσμο", γιαυτό και οι εξελίξεις δεν είναι αισιόδοξες.

Όμως, πάντα οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν την πορεία των εξελίξεων.

Μια ρεαλιστική αισιοδοξία, είναι απαραίτητη.