Η πρόσφατη απώλεια του Στέφανου Μάνου (ΣΜ) έφερε στην επικαιρότητα τις πρωτοποριακές πρωτοβουλίες του στις υπουργικές θέσεις από όπου πέρασε, αναφορικά μεπεριβαλλοντικά, πολεοδομικά, τεχνικά και αναπτυξιακάζητήματα. Θύμισε επίσης την διαχρονική αποδοκιμασία των ιδεών του από την ελληνική κοινωνία, η οποία ουδέποτε θέλησε να του δώσει εξουσίαγιαβαθιές αλλαγές.
Η παιδεία στην Ελλάδα είναι ένας από τους προβληματικότερους τομείς. Ο ΣΜ δεν είχε εμβαθύνει στο θέμα. Άλλοι επιστήμονες και διανοούμενοι πολύ πιο ειδικοί, όπως π.χ. ο Κωσταντίνος Τσουκαλάς που επίσης έφυγε προσφάτως, ποτέ δεν πρότειναν ριζικές παρεμβάσεις για να ανατρέψουν τις ρηχέςκοινωνικές προσδοκίεςαπό σχολεία και πανεπιστήμια, την επιδίωξη ανούσιων πτυχίων, τηνπεριφρόνηση προς την τεχνική εκπαίδευση και την παραγωγική μάθηση, την απουσία νεωτερικούπνεύματος και θετικής σκέψης.
Αν υποθέσουμε ότιο ΣΜ λάμβανε, από ένα τολμηρό πρωθυπουργό,παντοδύναμηεξουσίαγια να αναμορφώσει την παιδεία, τί θα προσπαθούσε να κάνει,με την γνωστή αμείλικτη λογική του, για να επιτύχει αποδοτικότητα και ποιοτική πρόοδο;
Θακαταπολεμούσε την πεποίθηση, κυρίαρχη σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, πως τα εκπαιδευτήρια υπάρχουν για τους εκπαιδευτικούς.Δεν θα επέτρεπε σε συντεχνίεςκαθηγητών και δασκάλων, σε φοιτητικές παρατάξεις και συνδικάτα, αλλά ούτε και στην Εκκλησία,ναεπιβάλλουν εκπαιδευτική πολιτική.Διεκδικήσειςμε αιτήματα ταξικά, πολιτικά, εθνικιστικάδεν θα εύρισκαν πλέον χώρο στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Θα εμπόδιζε αποτελεσματικά τις καταλήψεις σχολείων, θα απέρριπτε την αντίληψη περί επαναστατικού ρόλου των φοιτητών και την ιδέα της βίας ως μαμή της Ιστορίας. Αλλά και οι γονείς δεν θα είχαν δικαίωμα να παρεμβαίνουν στα σχολεία, υπερασπίζοντας τα βλαστάρια τους.
Η διδασκαλία παιδιών θα απαιτούσε εξειδίκευση πέραν του απλούπανεπιστημιακού πτυχίου.Θα καθιερωνόταν σε όλες τις βαθμίδες συνεχής αξιολόγηση διδασκόντων, με αντίστοιχες θετικές ή αρνητικές συνέπειες. Θα έπαυε η επώαση μετριοτήτων και η προώθηση «δικών μας παιδιών» σεκαθηγητικές ή διευθυντικές θέσεις.
Ένας εξυγιαντικός ανταγωνισμός θα κυριαρχούσε μεταξύ των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.Ταπρογράμματα και το περιεχόμενο των μαθημάτωνθα εκσυγχρονίζονταν αδιάκοπα, λαμβάνοντας υπόψη τις διεθνείς κατατάξεις των δεξιοτήτων. Θα καθιερώνονταν ημερομηνίες λήξης και αναθεώρησης για διδασκόμενη ύλη, γνώσεις των διδασκόντων και αντικείμενα μελέτης,ακολουθώντας την επιστημονικήπρόοδο.Η αξία κάθε διπλώματοςή απολυτηρίου θα κρινόταν αξιοκρατικά από την αγορά εργασίας, κατά πόσον δηλαδή οι απόφοιτοι, τεχνικοί ή επιστήμονες είναι κατάλληλοι για τις παραγωγικές δραστηριότητες.Και φυσικά, θα άλλαζε το χουντικό άρθρο16 του Συντάγματος που ορίζει ως στόχο της παιδείας την ανάπτυξη εθνικής-θρησκευτικής συνείδησης και απαγορεύει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Προφανώς, τακροκοδίλια δάκρυα για την απουσία του ΣΜείναι περιττά. Μπορεί πολλοί να εκτίμησαν τα έργα του και τα αποτελέσματα των καινοτόμων πολιτικών του, σχεδόν κανείς όμως δεν θέλησε να στηρίξει μια ευρύτερηεφαρμογήτολμηρών ιδεών που θα ξεβόλευαν συντεχνίες και παγιωμένες πρακτικές.Προφανώς και τα δάκρυα για τηνσημερινήκατάστασησχολικής και πανεπιστημιακής εκπαίδευσηςείναι επίσης κροκοδίλια. Η κοινωνία δεν θέλει ριζικές λύσεις καιαποστρέφει το βλέμμα από το χαμηλό επίπεδο των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Έτσι,πολιτικό σύστημα, κόμματα και κινήματα δεν δίνουν προτεραιότητα στηναναβάθμιση της παιδείας.
Πηγή: www.tanea.gr