Υπάρχει το εξής παράδοξο με τον ΣΥΡΙΖΑ ή μάλλον με τον ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα.
Από τότε που ο Α. Τσίπρας παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε στη δημιουργία νέου κόμματος, η πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν φανερά υπέρ της λύσης αυτής. Άρχισαν διάφοροι να κάνουν δηλώσεις υπέρ της προοπτικής αυτής και στην πορεία αυτές οι φωνές πλήθαιναν. Όταν τέθηκαν οι σαφείς όροι από τον Α. Τσίπρα ότι δεν θα κάνει συμφωνίες με υπάρχοντα κόμματα και ότι δεν θα δεχτεί εν ενεργεία βουλευτές, στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε ευρεία πλειοψηφία που στήριζε αυτές τις επιλογές. Θα μπορούσαν, λοιπόν, να αναστείλουν με κάποια νομική φόρμουλα τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και να καλέσουν τα μέλη του να στηρίξουν τον ΕΛΑΣ.
Οι βουλευτές του θα έμεναν ανεξάρτητοι υποστηρίζοντας τον ΕΛΑΣ (χωρίς να συγκροτήσουν κοινοβουλευτική ομάδα στο όνομα του νέου κόμματος) και όταν θα προκηρύσσονταν οι εκλογές θα προσχωρούσαν και τυπικά στον ΕΛΑΣ. Αυτό θα εμπόδιζε την ύπαρξη κόμματος με το όνομα ΣΥΡΙΖΑ που θα εξακολουθούσε να λειτουργεί και βέβαια δεν θα κατέβαινε στις επόμενες εκλογές με το όνομα αυτό, με ότι αυτό συμπαρασύρει (κρατική επιχορήγηση, γραφεία με εξοπλισμό, μηχανισμό και υπαλλήλους που αναλογούν σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, ΜΜΕ κλπ).
Αντιθέτως, η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή που έφυγε, παρέδωσε "ομαλά" το κόμμα στην μειοψηφία.
Η δική μου εκτίμηση για το παράδοξο αυτό είναι η εξής:
Στο ερώτημα, "αυτό ήθελε ο Α. Τσίπρας, δηλαδή να μην κλείσει ο ΣΥΡΙΖΑ", η απάντησή μου είναι ότι "όχι, δεν ήθελε να κλείσει ο ΣΥΡΙΖΑ".
Θέλει να υπάρχει και να φορτώνει σε αυτόν το "παλιό" και να κρατάει αυτός, επιλεκτικά", τα "καλά" της παλιάς διακυβέρνησής του.
Αν ο Α. Τσίπρας θεωρούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως το φωτεινό παράδειγμα στην μεταπολιτευτική ιστορία μας, προφανώς δεν θα απεμπολούσε ένα τόσο ισχυρό χαρτί. Ξέρει ότι ο ηττηθείς σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις ΣΥΡΙΖΑ, εξάντλησε τον ρόλο του και η νέα απόπειρά του να επανέλθει στο προσκήνιο δεν θα άντεχε τα βαρίδια που ο ελληνικός λαός έκρινε τελεσίδικα ως αρνητικά.
Στην επάνοδό του, επομένως, ήθελε να αποσυνδεθεί από αυτό που συμβόλισε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος να οικειοποιείται, επιλεκτικά και αόριστα (εντιμότητα, ανιδιοτέλεια, σκληρές διαπραγματεύσεις, έξοδος από τα μνημόνια, "μαξιλάρι" κ.ά), κάποια "θετικά" του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι ολόκληρη την κληρονομιά του. Αυτές τις "πινελιές" θετικής αριστεροσύνης θεωρεί ότι υπηρετούνται καλύτερα από ένα νέο φορέα και όχι με την συνέχεια του υπάρχοντος ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν τον "εκκαθάριζε" κατά την βούλησή του -πράγμα που ήταν πολύ εύκολο να το κάνει, αν αποφάσιζε να χρησιμοποιήσει το όχημα του ΣΥΡΙΖΑ για ένα νέο του ξεκίνημα.
Αυτό φαίνεται εύκολα και είναι γενικά παραδεκτό.
Πιστεύω, όμως, ότι το σχέδιό του αυτό διευκολύνεται αν συνεχίσει να υπάρχει ένα κόμμα με το όνομα "ΣΥΡΙΖΑ". Θα δείχνει προς τα εκεί, θα στέλνει στην Κουμουνδούρου την όποια πίεση που θα δέχεται για το κυβερνητικό παρελθόν του. Φυσικά, ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ θα το κάνει ευχαρίστως, ευελπιστώντας ότι θα εισπράξει αυτός τα "θετικά" του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, και βέβαια θα ποντάρει ακριβώς εκεί και θα εμφανίζεται ως η φυσική συνέχεια της Πρώτης Φοράς Αριστεράς".
Το φοβάται αυτό Α. Τσίπρας; Μάλλον όχι -τόσο είναι απαξιωμένος και στη δική του κρίση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Θέλει να υπάρχει το κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ, με γραφεία, με ηγεσία και βουλευτές, να μιλάει στη Βουλή, να το "δείχνει", και ο ίδιος να εμφανίζεται "αυτοκαθαρμένος", ατσαλάκωτος, με "εμπειρία" και απαλλαγμένος από διάφορα ηγετικά "βαρίδια", στα οποία είτε διαμήνυσε ότι δεν πρόκειται να τους δεχτεί στον ΕΛΑΣ και άρα να τους εξωθήσει να μείνουν στην Κουμουνδούρου, είτε να τους αφήσει έξω λίγο πριν τις εκλογές, όταν δεν θα έχουν καμία άλλη επιλογή από το να πάνε σπίτι τους -αφού θα έχουν καεί με την αποχώρησή τους από τον ΣΥΡΙΖΑ και την υποστήριξή τους στον Α. Τσίπρα.
Αν δεν παρέμενε ένας κάποιος ΣΥΡΙΖΑ στο προσκήνιο, ο εύκολος συνειρμός θα παρέπεμπε στο νέο κόμμα του Α. Τσίπρα ως συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ με άλλο όνομα.
Πιστεύω, δηλαδή, ότι στο σχεδιασμό του ΕΛΑΣ, προβλεπόταν η διατήρηση ενός ΣΥΡΙΖΑ ως παραλήπτη παραπόνων, ως απορροφητήρα κατηγοριών για "πολακισμό", για "13 - 0" κλπ κλπ. Το λέω σχηματικά, αλλά αυτά εύκολα κανονίζονται από συμβούλους επικοινωνίας.
Υπάρχει ένα μικρό θέμα που χρειάζεται κάποιες εξηγήσεις. Παραιτήθηκε ο Α. Τσίπρας από την όποια κρατική επιχορήγηση, από ένα κτίριο και κάποια άλλα πρακτικά ωφελήματα; Νομίζω πως το νέο κόμμα δεν έχει ανάγκη από πόρους, μάλλον έχει ανάγκη να εξηγήσει από πού έχει τους πόρους που το τροφοδοτούν μέχρι σήμερα και αυτούς που θα χρειαστεί μέχρι τις εκλογές, τουλάχιστον.