Χαράς ευαγγέλια για όλους εμάς που στα νιάτα μας παλεύαμε για το σοσιαλισμό.
Στην λατρεμένη μας κάποτε Νικαράγουα η πορεία για την εγκαθίδρυση της ιδανικής κοινωνίας έφτασε στο τέλος της.
Γιατί όπως δήλωσε ο σύντροφος Ρέγκα
«Δεν θα υπάρξουν άλλες εκλογές εδώ για να προσπαθήσουν να καταλάβουν την κυβέρνηση και να πάρουν την εξουσία», προσθέτοντας ότι «οι ημέρες που κόμματα υποστηριζόμενα από τους Γιάνκηδες (ΗΠΑ) και τους Σομοσίστας θα επέστρεφαν στην εξουσία τελειωσαν»
(Οι ΣΟΜΟΣΙΣΤΑΣ είναι οι οπαδοί του δικτάτορα Σομόζα που ανετράπη το 1979 ).
Ας αφήσουμε όμως την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό που πάντα βοηθάει και ας δούμε τα γεγονότα
Η διεθνής οργάνωση Human Rights Watch, μας ενημερωνει πως το καθεστώς της Νικαράγουας επιδίδεται σε συστηματικές διώξεις, καταστολή και εξόντωση κάθε πολιτικής αντιπολίτευσης. Η καταπίεση περιλαμβάνει αυθαίρετες συλλήψεις, βασανιστήρια, μαζικό κλείσιμο ΜΚΟ, καθώς και πολιτικές διώξεις ακομα και στο εξωτερικό.
Θυμίζω πάντως ότι το μακρινό 1985, ο Ντανιέλ Ορτέγα επισκέφθηκε επίσημα την Αθήνα και έγινε δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους.
Θυμάμαι ακόμα εκατοντάδες μέλη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και Έλληνες επιστήμονες να ταξιδεύουν στη Νικαράγουα τη δεκαετία του '80 ως εθελοντές για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της χώρας (μαζεύοντας καφέ και χτίζοντας σχολεία).
Κάτι ανάλογο γινόταν και για την Κούβα από την Κομμουνιστική νεολαία Ελλάδας που οργάνωνε μπριγάδες εργασίας στην Κούβα.
Όπως έλεγαν “Είναι μια έμπρακτη πράξη αλληλεγγύης στον κουβανικό λαό, που εδώ και δεκαετίες αντιστέκεται στην ιμπεριαλιστική πίεση και στην προσπάθεια στραγγαλισμού της Κούβας.”
Βέβαια ακόμα και σήμερα υπάρχουν μέλη του ΚΚΕ αλλά και της Νέας Αριστεράς που συμμετέχουν σε αυτές τις μπριγάδες. Η πλάνη αυτή κρατάει ακόμα.
Οι τελευταίες εκλογές στη Νικαράγουα διεξήχθησαν το 2021 και αμφισβητήθηκαν ευρέως, αφού είχαν προηγηθεί συλλήψεις ηγετών της αντιπολίτευσης και επιχειρηματιών.
Πέρυσι, ο Ντανιέλ Ορτέγκα τσιμέντωσε την εξουσία του με συνταγματικές αλλαγές που περιλάμβαναν τον ορισμό της συζύγου του, Ροσάριο Μουρίγιο ως «συμπροέδρου» και την παράταση της προεδρικής θητείας από πέντε σε έξι χρόνια. Ο Ορτέγκα και η σύζυγός του ελέγχουν τα πάντα στη Νικαράγουα, συμπεριλαμβανομένων των ενόπλων δυνάμεων και των δικαστικών αρχών. Έχουν κατηγορηθεί από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ότι μεταμόρφωσαν τη Νικαράγουα σε «αυταρχικό κράτος» όπου καταπατούνται συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Σύμφωνα με τον Σαλβαδόρ Μαρένκο, συντονιστή της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Nicaragua Nunca Más (Νικαραγουα ποτέ ξανά) ο Ορτέγκα είχε ήδη ουσιαστικά εξαλείψει κάθε πραγματική προοπτική ανταγωνισμού στις προεδρικές εκλογές του 2011, του 2016 και του 2021.
Βέβαια για να είμαστε αντικειμενικοί η υπεράσπιση της Νικαράγουα από την ευρύτερη Αριστερά σταμάτησε μετά το 2021 και οι ευρωβουλευτές της καταδικάζουν μεν την καταστολή αλλά δεν συμφωνούν με την κάθετη διακοπή σχέσεων της Ε.Ε με τη χώρα αυτή.
Τι τα θέλετε όμως Η επίσημη αγαπημένη παραμένει η Κούβα.
Το ερώτημά μου όμως είναι τι ήταν αυτό που έκανε πολλούς από τη γενιά μου να ταυτιζόμαστε φαντασιακά με τέτοια καθεστώτα;
Και γιατί όταν ακούγαμε για τις εκτελέσεις και τις διώξεις των αντιφρονούντων δεν θέλαμε να δούμε την πραγματικότητα;
Στο όνομα του αντιαμερικανισμού και της αντιιμπεριαλιστικής λογικής κλείναμε αυτιά και μάτια.
Και το χειρότερο είναι πως αντί να μιλάμε για δημοκρατία με ισχυρούς ανεξάρτητους θεσμούς όπως η δικαιοσύνη υιοθετούσαμε με ευκολία την λογική του ΝΑΙ με αλλά.
Που δεν ήταν άλλη από το Γνωρίζω ότι τα καθεστώτα αυτά δεν έχουν Δημοκρατία αλλά η επίθεση που δέχονται από τον Ιμπεριαλισμό δικαιολογεί το κουρέλιασμα της Δημοκρατίας.
Μια βολική στάση για την επαναστατική μας ηθική. Έτσι κι αλλιώς δεν ζούσαμε σε αυτά τα καθεστώτα αλλά σε μία χώρα που μπορούσαμε να λέμε την άποψή μας χωρίς να φοβόμαστε.
Ηταν το σχόλιο της ημέρας στην εκπομπή Καθρέφτης του Χρήστου Μιχαηλίδη την Τετάρτη 22/07/20226