Δεν έχω εμπλακεί και δεν πρόκειται να εμπλακώ στα τεκταινόμενα στο εσωτερικό των μηχανισμών της ντόπιας επονομαζόμενης Αριστεράς. Κατ’ αρχήν διότι πρόκειται ακριβώς για «μηχανισμούς»: ένα σύνολο δηλαδή ατόμων και ομάδων που εδώ και πάρα πολύ καιρό το μόνο που τους απασχολεί είναι η διαιώνιση των «μικροεξουσιών» τους μέσα σε ένα σύστημα που τους προσέφερε αφειδώς αυτές τις «μικροεξουσίες» χάρη σε ψευδή «οράματα» -για να μη μιλήσουμε για απάτες- και σε ένα απόλυτα διχαστικό λόγο (που ας μη λησμονούμε μετουσιώνεται σε νοοτροπία, ανθεκτική στο χρόνο).
(Στους ίδιους εκείνους, παρεμπιπτόντως, μηχανισμούς που με εξώθησαν να αποχωρήσω από την ενεργή συμμετοχή μου στην άμεση πολιτική δράση, ήδη από το 1989 -έχοντας ήδη γράψει τριάντα έξη χρόνια ένσημα).
Κατά δεύτερον, γιατί τα θλιβερά φαινόμενα που εξελίσσονται εμπρός στα μάτια μας δεν κατακρημνίζουν απλώς τα -έστω όσα εναπομείναντα- αριστερά οράματα: ευτελίζουν και δη μακροπρόθεσμα τις οποιεσδήποτε κοινοβουλευτικές διαδικασίες, υπονομεύοντας την ίδια τη Δημοκρατία στα μάτια των πολιτών -και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Η κατάσταση αυτή ωστόσο δε με αποτρέπει από το να λυπάμαι βαθύτατα τον κόσμο εκείνο που καθοδηγημένος από την άθλια ηγεσία αυτών των μηχανισμών πίστεψε τα εμφανή ψεύδη και θεώρησε καλό να χαρακτηρίσει «γερμανοτσολιάδες» και «ναιναίκους» όσους και όσες προειδοποιούσαμε, χρόνια τώρα, για την προφανή κατάληξη εκείνης της ιδεολογικής διαστροφής της πραγματικότητας.
Ομολογώ πως δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πώς θα αντιδράσει αυτός ο κόσμος που από ευπιστία -ή και από ιδιοτέλεια- συντάχθηκε με εκείνη την κατάσταση και αντιμετωπίζει σήμερα ενεός τα τεκταινόμενα. Ασφαλώς δεν αναφέρομαι σε κάποιον «ενοποιημένο» κοινωνικό χώρο: οι διαφοροποιήσεις άλλωστε ανάμεσα στην ευπιστία και την ιδιοτέλεια είναι και σήμερα ορατές. Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, πως κάποιο έστω τμήμα του θα θυμηθεί δύο λεξούλες που κάποτε προσδιόριζαν ένα τμήμα αυτού του χώρου: το ύφος και το ήθος.
ΥΓ. Παρατηρώ πως σήμερα με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα διάφοροι αυτοχαρακτηριζόμενοι «αριστεροί» θυμήθηκαν την περίοδο της αποστασίας, συνδέοντας την μάλιστα με τη σημερινή κυβέρνηση -λόγω ονόματος. Τους πληροφορούμε πως τότε είμασταν καθημερινά στους δρόμους διαδηλώνοντας εναντίον των επεμβάσεων του Παλατιού στη δημοκρατική πορεία της χώρας μέσω κυρίως των «μετακινήσεων» βουλευτών από κόμμα σε κόμμα, πράγμα που οδήγησε στην απαξίωση του συνόλου του πολιτικού δυναμικού στα μάτια ενός μεγάλου τμήματος του κοινωνικού σώματος. Φαινόμενο που συνιστά έναν από τους παράγοντες η επερχόμενη ήδη δικτατορία να μη συναντήσει κάποια συνολική αντίσταση. Ας το έχουν υπόψη τους όσοι «υπολογίζουν» το ποιος πρέπει να «μετακινηθεί» και πού για ψηφοθηρικούς λόγους, αποκρύπτοντας το ότι οι «μετακινήσεις» βουλευτών είναι μια μορφή «αποστασίας» από τη λαϊκή ψήφο, υπονόμευσης, τουτέστιν, της ουσίας της Δημοκρατίας.