Καθώς ο δρόμος προς τις κάλπες γίνεται πλέον όλο και πιο μικρός, αφού μετά το καλοκαίρι θα έχουμε μπει στην τελική ευθεία, αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν βασικές αρχές της στρατηγικής που ήδη ακολουθούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η Νέα Δημοκρατία αναμφισβήτητα "επιλέγει" ως αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα. Η αντιπολίτευση και ένα ορισμένο μιντιακό σύστημα που την υποστηρίζει επιδιώκει να "πέσει ο Μητσοτάκης".
Πρόκειται για δυο παγίδες στις οποίες κινδυνεύουν να πέσουν μέσα οι ίδιοι που τις στήνουν.
Η κυβέρνηση της ΝΔ θεωρεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας που έχει χάσει 5-6 φορές συνεχόμενα (εάν συνυπολογίσουμε στις εθνικές και ευρωεκλογές και τις περιφερειακές εκλογές) αποτελεί κάτι σαν " ιδανικό θύμα". Επιπλέον ο Αλ. Τσίπρας βλέπει την πλάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όλες τις έρευνες όλων των εταιρειών εδώ και δέκα ολόκληρα χρόνια. Από την άνοιξη του 2016, λίγους μήνες αφού εκλέχθηκε πρόεδρος του κόμματος του. Ενώ και η σύγκριση με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, την τρελή διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου, το δημοψήφισμα και το κολασμένο καλοκαίρι του 2015, θα είναι καταλυτική υπέρ της κυβέρνησης της ΝΔ.
Εδώ ακριβώς κρύβεται η παγίδα. Έχει υπολογίσει κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου ότι στις εκλογές του 2027 θα ψηφίσουν για πρώτη φορά νέοι που είχαν γεννηθεί το 2010 και ήταν πεντάχρονα κατά την ζοφερή εκείνη περίοδο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην οποία αναφερθήκαμε; Πόσοι νέοι γεννηθέντες μετά το 2000 θυμούνται και κρίνουν με βάση τι διακυβεύθηκε όταν οι ίδιοι ήταν 15, 12, 10 χρόνων ή και μικρότεροι; Αυτό δε πέραν του γεγονότος ότι σε αυτές τις ηλικίες η ΝΔ δεν καταγράφει και τα καλύτερα ποσοστά της. Ενώ και στις μεγαλύτερες ηλικίες ο χρόνος λειτουργεί ως πανδαμάτωρ δίνοντας περισσότερο χώρο στην μάλλον συναισθηματικής λειτουργίας ιδέα της
" δεύτερης ευκαιρίας ".
Από την άλλη πλευρά βέβαια και η πολιτική "να πέσει ο Μητσοτάκης" κρύβει μια ανάλογη παγίδα στην οποία κινδυνεύουν να πέσουν μέσα όσοι την υπηρετούν. Χωρίς πειστικό προγραμματικό λόγο ( χαρακτηριστικά είναι τα μπρος - πίσω στελεχών της ΕΛΑΣ για την φορολόγηση του πλούτου, μέχρι που τα «άδειασε» ο ίδιος Αλέξης Τσίπρας) και με μια πλειοδοσία σε εξαγγελίες, όπως τα δωρεάν εισιτήρια στα ΜΜΜ, δεν πας πουθενά. Το " να πέσει ο Μητσοτάκης" ακόμη και όταν όλες οι έρευνες δείχνουν πως δεν προκύπτει κυβέρνηση χωρίς τη ΝΔ, δείχνει πως οι εμπνευστές αυτής της (ο Θεός να την κάνει) στρατηγικής στηρίζονται μόνο στο θυμικό. Λέγεται ότι ένας Αθηναίος όταν ρωτήθηκε γιατί ψήφισε υπέρ του εξοστρακισμού του Αριστείδη του δίκαιου, απάντησε ότι είχε βαρεθεί να ακούει πόσο δίκαιος ήταν ο Αριστείδης. Ακόμη και αν πρόκειται για έναν φιλολογικό μύθο δείχνει πόσο ισχυρή δύναμη είναι η κούραση στην πολιτική. Αλλά εδώ κρύβεται η παγίδα για όσους ποντάρουν σε αυτήν. Καταρχάς ισχυροποιούν τον Μητσοτάκη αναβαθμίζοντας τον σε αυθεντικό εκφραστή της σταθερότητας απέναντι στην προοπτική του "γαία πυρί μειχθήτω". Προκαλούν αντισυσπειρώσεις και επαναφέρουν διλήμματα που η ίδια η κούραση τα είχε κάνει να ξεχαστούν. Οι ( λίγοι, αλλά καθοριστικοί) κεντρώοι όσο κουρασμένοι κι αν νιώθουν, όσο απογοητευμένοι κι αν είναι με τους
" φραπέδες" ή και τις καθυστερήσεις σε απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, πόσο πιθανόν είναι να ακολουθήσουν μια πολιτική που θα συνοψίζεται στο «πάμε και βλέπουμε»;
Πηγή: portnet.gr