Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζητά «την αλήθεια για το ’15», αλλά την αναζητά με τρόπο επιλεκτικό, στρεβλώνοντας πάλι όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και τα αίτια που οδήγησαν τη χώρα στην τραγική περιπέτεια του τρίτου αχρείαστου μνημονίου με τραγικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες για τη Χώρα.
Δεν Ξεχνάμε το ’15:
Αντί για το ΕΝΦΙΑ που θα καταργούσε ο Τσίπρας την πρώτη μέρα της πρωθυπουργίας του μπερδεύτηκε και κατάργησε το ΕΚΑΣ!
Το ΑΕΠ ανά κάτοικο έπεσε στην 25η θέση στους 27 της Ε.Ε.
Κλειστές τράπεζες, 29 φόροι, 17 περικοπές συντάξεων: Εύκολη η αποδόμηση της πολιτικής μυθολογίας του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με αριθμούς αντί με κενά συνθήματα.
Να θυμίσουμε ότι το 2015 δεν ήταν συνέχεια της κρίσης. Ήταν μια δευτερογενής κρίση, προϊόν αλαζονείας, άγνοιας και λαϊκισμού.
Ήταν η αρχή της μεγαλύτερης αυταπάτης στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Και όσο κι αν κάποιοι επιδιώκουν να παρουσιάσουν την περίοδο εκείνη ως “αντίσταση στην υποτέλεια”, τα στοιχεία είναι αμείλικτα και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης ή μεταφυσικής ανάγνωσης.
Λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας και των συγκρούσεων με τους εταίρους, τα spreads εκτοξεύτηκαν ξανά πάνω από τις 1.200 μονάδες βάσης!
Οδήγησαν σε κεφαλαιακούς ελέγχους και εκροή καταθέσεων άνω των €45 δισ.
Η χώρα απομονώθηκε διεθνώς. Κανένα άλλο κράτος της Ε.Ε. δεν στήριξε την πολιτική Τσίπρα–Βαρουφάκη. Ούτε καν η Πορτογαλία ή η Ιταλία.
Ας δούμε, λοιπόν, τι πραγματικά συνέβη.
1. Η Ελλάδα το 2014 είχε επιστρέψει στις αγορές
Ήδη τον Απρίλιο του 2014, η Ελλάδα, μετά από τέσσερα χρόνια αποκλεισμού, επανήλθε στις διεθνείς αγορές με επιτυχία, εκδίδοντας 5ετές ομόλογο 3 δισ. ευρώ με απόδοση κάτω του 5% και υπερκάλυψη προσφορών κατά 6 φορές.
Η οικονομία είχε επιστρέψει σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης (+0,7% το 2014), ενώ η Κομισιόν προέβλεπε +2,9% για το 2015.
(Eurostat)
2. Η περίοδος 2015–2019 μάς στοίχισε τουλάχιστον 86 δισ. ευρώ
Σύμφωνα με την Έκθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) και τη μελέτη των Eichengreen–Panizza–Zettelmeyer (2016), το κόστος της «σκληρής διαπραγμάτευσης» εκτιμάται μεταξύ 86 και 200 δισ. ευρώ, με βάση:
-Το κόστος του τρίτου μνημονίου (€86 δισ.),
-Την καταστροφή αξίας των τραπεζών (το 2015 το κράτος έχασε το 90% της συμμετοχής του),
-Το πλήγμα στην εμπιστοσύνη και την επενδυτική εικόνα της χώρας.
Η Τράπεζα της Ελλάδος εκτίμησε τον Ιούνιο 2015 ότι το Grexit θα οδηγούσε σε άμεση ύφεση 10% και πληθωρισμό πάνω από 20%.
3. Τα ελληνικά νοικοκυριά φτώχυναν με επιταχυνόμενο ρυθμό.
Ο Τσίπρας επικαλείται την “πτώση της χώρας στον πάτο των 27” σε κατά κεφαλήν εισόδημα. Παραλείπει όμως ότι το 2014 η Ελλάδα ήταν 75% του ευρωπαϊκού μέσου όρου και το 2016 έπεσε στο 67%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat (AIC – Actual Individual Consumption).
Αντιστράφηκε η ανάκαμψη, επιβλήθηκαν 29 νέοι φόροι (ανάμεσά τους 100% προκαταβολή για ελεύθερους επαγγελματίες) και εφαρμόστηκαν 17 περικοπές συντάξεων. Το νόμισμα της “υπερηφάνειας” ήταν φόρος στις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες.
4. Το “ΟΧΙ” έγινε “ΝΑΙ” σε μια εβδομάδα
Το fake δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 κατέληξε σε “ΟΧΙ”, με προπαγάνδα, κλειστές τράπεζες και capital controls. Λίγες μέρες αργότερα, στις 13 Ιουλίου, η ίδια κυβέρνηση υπέγραψε νέο Μνημόνιο, σκληρότερο από αυτό που απέρριψε. Δεν ήταν πράξη πατριωτισμού αλλά πολιτική εξαπάτηση του Ελληνικού λαού.
Ο ίδιος ο Τσίπρας, στις 8 Ιουλίου 2015 στο Ευρωκοινοβούλιο, παραδέχθηκε:
“Ίσως κάναμε λάθη. Δεν είχαμε εναλλακτική.”
5. Η Ελλάδα αποκλείστηκε ξανά από τις αγορές ως αποτέλεσμα της κρίσης αξιοπιστίας
Το spread του 10ετούς ομολόγου έφτασε τις 1.220 μονάδες βάσης τον Ιούλιο του 2015. Η χώρα ξαναμπήκε σε καθεστώς χρηματοδότησης και εποπτείας. Μέχρι και το 2018 δεν είχε πρόσβαση σε αγορές με βιώσιμους όρους. Αντί για ελπιδα, είχαμε τρίτο μνημόνιο και τέταρτη επιτήρηση.
6. Τα αντίμετρα ήταν εξωραϊσμός σε ένα σκληρό, αναποτελεσματικό μείγμα που δοκίμασε τις αντοχές της κοινωνίας.
Το λεγόμενο “παράλληλο πρόγραμμα” δεν περιλάμβανε διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά κυρίως επιδοματικού και ψηφοθηρικού χαρακτήρα παρεμβάσεις, χωρίς αντίκρισμα σε παραγωγικότητα ή εξαγωγές. Ενδεικτικά:
-Οι δημόσιες επενδύσεις υποχώρησαν σε ιστορικά χαμηλά το 2016–2017.
-Το brain drain συνεχίστηκε: πάνω από 470.000 νέοι Έλληνες έφυγαν μεταξύ 2010–2019, με αιχμή το 2015–2017 (ΕΛΣΤΑΤ, Τράπεζα της Ελλάδος).
7. Δεν ήρθαν “οι ξένοι να μας διαλύσουν”. Μόνοι μας γκρεμίζαμε τη γέφυρα.
Το Grexit δεν το απέτρεψε η “αντίσταση”, αλλά η ψήφος υπευθυνότητας της ελληνικής Βουλής, με στήριξη από Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ώστε να περάσει η συμφωνία από το Κοινοβούλιο και να αποφύγουμε τα χειρότερα.
Αυτό είναι το μόνο γεγονός που αξίζει να μνημονεύεται: Ότι η χώρα διασώθηκε θεσμικά, και όχι μέσω πολιτικού θεάματος.
Ο κ·Τσίπρας επιχειρεί τώρα να μετατρέψει μια περίοδο οικτρής αποτυχίας και σύγχυσης σε αφήγημα δικαίωσης. Μόνο που η Ιστορία δεν ξαναγράφεται με κανόνες rebranding.
Το 2015 δεν ήταν “η αρχή της ανάκτησης κυριαρχίας”. Ήταν η τελευταία πράξη μιας τραγωδίας που μπορούσε να έχει τελειώσει αρκετά χρόνια νωρίτερα και λιγότερο επώδυνα για την Χώρα μας.Ολες οι άλλες χώρες υπέγραψαν μόνο ένα μνημόνιο και βγήκαν από την κρίση μέσα σε 2-3 χρόνια.
Δεν ήταν αντίσταση τα πολιτικά παιχνιδια αλλα μια αυταπάτη που πλήρωσε ο ελληνικός λαός με 29 νέους φόρους και τις συντάξεις να κόβονται 17 φορές, ενώ το ασφαλιστικό σύστημα ενοποιήθηκε με τρόπο τιμωρητικό για τη μεσαία τάξη (νόμος Κατρούγκαλου).
Αν εφαρμοζόταν το Plan B του Βαρουφάκη, η χώρα θα είχε επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα, με καταστροφικές επιπτώσεις σε μισθούς, αποταμιεύσεις και εμπορικές σχέσεις.
Θα ζούσαμε τον χειρότερο εφιάλτη.
Ευτυχώς, η χώρα σώθηκε τελευταία στιγμή γιατί κάποιοι, κόντρα στο ρεύμα, επέλεξαν το κόστος της αλήθειας αντί για το πρόσκαιρο χειροκρότημα του πλήθους.
Η Ιστορία δεν είναι πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης, αλλά καθρέφτης για τις επόμενες γενιές.Το 2015 δεν πρέπει να λησμονηθεί ποτέ για να μην επαναληφθεί.
Όσοι σήμερα επιχειρούν να το μετατρέψουν σε έπος, οφείλουν πρώτα να λογοδοτήσουν για το κόστος του. Και η Ελλάδα δεν αντέχει άλλα χαμένα χρόνια. Δεν αντέχει άλλα ψέματα!