Ο Διονύσης Σαββόπουλος θα ένιωθε ότι (και) αυτοί οι στίχοι του δικαιώθηκαν. Αυτές τις μέρες στην Κοκκινιά. Γιατί πραγματικά μόνο σε κάτι "μαγικό" μπορεί να αποδοθεί το γεγονός ότι αποβραδίς πάνω από 40.000 άνθρωποι κατέβηκαν , "στη Νίκαια, στην Κοκκινιά" για την λαϊκή αγρυπνία για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Εκεί που την επόμενη, στην κηδεία του, ανάμεσα στις χιλιάδες ανθρώπους της "παλιάς του γειτονιάς", αλλά και από όλη την Ελλάδα, πέρα από τους συναδέλφους του ή πολιτικούς όλων των αποχρώσεων, Πειραιώτες ή μη , των οποίων η παρουσία θεωρείται εύλογη, συναντούσε κανείς κι ανθρώπους από " άλλον πλανήτη". Όπως για παράδειγμα η Μαριάννα Λάτση ή ο Ηλίας Ψινάκης , που κανονικά θα χρειάστηκαν gps για να βρουν τη γειτονιά.
Ήταν μεγάλος καλλιτέχνης ο Μαζώ; Αναμφίβολα! Αλλά, οπωσδήποτε , έχουν υπάρξει και μεγαλύτεροι. Είχε μια φοβερή φωνή που μπορούσε να "υποστηρίξει" ένα βαρύ λαϊκό ή κλασικό ρεμπέτικο και στη συνέχεια να "ραπάρει" άλλοτε με αυθεντικούς κι άλλοτε με προκλητικούς στίχους (αξίζει να διαβάσει κανείς τους συγκινητικούς στίχους του "Θέλω να γυρίσω στα παλιά" κι αμέσως μετά τους στίχους του εξαιρετικού" Τώρα, τώρα" που ερμήνευσε με τον Ιρανο-σουηδό Αρας). Αναμφισβήτητα , αλλά φτάνει μόνο αυτό; Μόνο η φωνή;
Ο Γιώργος Μαζωνάκης και η περσόνα
(ή οι περσόνες) του με τις άλλοτε απλές, σπάνια συμβατικές και πολλές φορές "προχώ" , κάποτε πέρα από τα όρια της σκόπιμης πρόκλησης, εμφανίσεις του, "μιλούσε" επί σειρά ετών σε όλους.
Τον άκουγε ο δικηγόρος μου, τρελαινόταν η κομμώτρια της γειτονιάς", μου άρεσε εμένα και του Αλέκου*, τον τραγουδούσαν λούμπεν τύποι στα όρια της νομιμότητας και κυρίες και κύριοι του καλού κόσμου στα μπουζούκια. Μέχρι και στο άδειο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά στην Πανδημία είχε στήσει και είχαμε απολαύσει ένα φανταστικό σώου για το Mega.
Φαινόταν να μην μπορεί και να μην θέλει να μπει σε όρια. Κι ας τον χαρακτήρισε ο Σταύρος Ξαρχάκος
" τελευταίο γνήσιο λαϊκό τραγουδιστή" . Ήταν κι αυτό και πολλά ακόμη! Μπορούσε να ξαναδώσει ζωή στο "Με λένε Γιώργο " που το είχε τραγουδήσει πρώτος ο Μανώλης Μητσιάς περίπου όταν γεννήθηκε ο Μαζώ. Μπορούσε να μας κάνει να συγκινηθούμε με το
" Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά " και ταυτόχρονα να σχολιάσει άρρητα, μαζί με τους Going Through, τους κώδικες αυτής της γειτονιάς. Να δώσει με τους στίχους του ίδιου τραγουδιού απάντηση στο γιατί ο Πειραιάς από τον Κορυδαλλό μέχρι τη Δραπετσώνα κι από το Πέραμα μέχρι πολύ πιο πέρα από το Πασαλιμάνι και τα Φάληρα είναι ένας, με μια ξεχωριστή ταυτότητα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης μπορούσε να κρατήσει μέσα του αυτήν την ταυτότητα, ξεπερνώντας τα σύνορα, κατακτώντας το Κολωνάκι, την Βουλιαγμένη και τις πίστες της νύχτας, μένοντας συντονισμένος στη συχνότητα που έπαιζε ένα συνοικιακό τρανζίστορ.
Μπορούσε να προκαλεί με στίχους όπως : "(...) Δεν θα πιώ στάλα από τούτο το μπουκάλι, ζάλη. Πάλι από την αρχή, τέλειωσα όλη την γραμμή (...)". Και την άλλη μέρα να πηγαίνει με το σκυλάκι του σε ένα κουτούκι στα Μανιάτικα ή τα Ταμπούρια.
Μπορούν όλα αυτά να εξηγήσουν αυτό το ξέσπασμα ειλικρινούς πένθους που είδαμε;
Μπορεί. Μπορεί και όχι. Να μην φθάνουν όλα αυτά. Να τα διαβάσει ένα αλάνι από το ΕΠΑΛ Καμινίων και να γελάσει με αυτές "των μανιφέστων τις θολούρες", όπως θα τις χαρακτήριζε αν άκουγε Σαββόπουλο. Και να απαντούσε στο ερώτημα με έναν άλλο στίχο του Διονύση, από το "Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο" . Εκείνο που λέει: "Το' παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός έντυπου. Μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει 'που να σου εξηγώ' (...)".
*Το παραπάνω κείμενο μου φαίνεται ότι το έγραψα, αφού στον ύπνο μου, με ένα τρόπο μαγικό μου ξαναμίλησε ο αξέχαστος Αλέξανδρος Τσουρινάκης. Που πρώτος μας είχε επισημάνει την αυθεντική μαγκιά που είχε και εξέπεμπε ο Γιώργος Μαζωνάκης! Συμπληρώνοντας το σχόλιο με μια φράση καθόλου "political correct", αλλά γνήσια Πειραιώτικη :
" Μεγάλος μάγκας ο πούστης"...