Η επανάσταση γεννιέται ως άρνηση της βίας, αλλά συχνά την κληρονομεί. Όταν η ισχύς υποκαθιστά την ελευθερία, ο θύτης αλλάζει πρόσωπο μόνο.
Η νέα κινηματογραφική μεταφορά της Φάρμας των Ζώων από τον Άντι Σέρκις προσεγγίζει το κλασικό έργο του Τζορτζ Όργουελ όχι ως ένα αυστηρά ιστορικό σχόλιο πάνω στη σοβιετική εμπειρία, αλλά ως μια ευρύτερη παραβολή για τη φύση της εξουσίας και την ευκολία με την οποία τα επαναστατικά οράματα εκφυλίζονται. Η ταινία, που συνδυάζει ψηφιακό animation με τεχνικές που προέρχονται από την παράδοση του motion capture, επιχειρεί να επανασυστήσει το διάσημο μυθιστόρημα σε ένα νεότερο κοινό χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον πολιτικό του πυρήνα.
Η ιστορία ξεκινά, όπως και στο βιβλίο, με τα ζώα μιας αγγλικής φάρμας να εξεγείρονται εναντίον του ανθρώπινου ιδιοκτήτη τους. Η υπόσχεση είναι απλή και γοητευτική, μια κοινωνία ισότητας, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση, όπου όλα τα ζώα θα μοιράζονται τον μόχθο και τους καρπούς του. Ο Σέρκις αποδίδει αυτή την αρχική περίοδο με αισιοδοξία και έντονη κινητικότητα, δίνοντας έμφαση στη συλλογική ενέργεια της επανάστασης και στη μέθη της ελευθερίας.
Ωστόσο, το ενδιαφέρον της ταινίας δεν βρίσκεται στην εξέγερση αλλά στην αργή της διάβρωση. Ο Ναπολέων, το γουρούνι που αναδεικνύεται σε ηγέτη, μετατρέπεται σταδιακά από εκπρόσωπος του κοινού οράματος σε φορέα μιας νέας μορφής κυριαρχίας. Η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια μιας μικρής ομάδας, οι κανόνες αλλάζουν ανεπαίσθητα και η μνήμη των ζώων γίνεται το πεδίο όπου διεξάγεται η πραγματική μάχη. Η ταινία παρακολουθεί αυτή τη μετάβαση με αφηγηματική σαφήνεια, η γλώσσα μετατρέπεται σε εργαλείο χειραγώγησης, η αλήθεια αναθεωρείται και η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως απειλή.
Σε αντίθεση με παλαιότερες διασκευές, ο Σέρκις επιχειρεί να μεταφέρει το κέντρο βάρους από την ιστορική αναφορά στον σταλινισμό σε μια πιο γενικευμένη κριτική της απληστίας, του λαϊκισμού και των μηχανισμών εξουσίας του σύγχρονου κόσμου. Έτσι, η αφήγηση αποκτά πιο οικουμενικό χαρακτήρα, παρουσιάζοντας την κατάχρηση δύναμης ως διαχρονικό φαινόμενο και όχι ως αποκλειστικό γνώρισμα ενός συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος.
Ο Άντι Σέρκις αντιμετωπίζει τη «Φάρμα των Ζώων» όχι ως ιστορικό ντοκουμέντο του εικοστού αιώνα αλλά ως μια διαχρονική αλληγορία για τη γοητεία και τη διαφθορά της εξουσίας. Η χρήση ψηφιακού animation και τεχνολογίας motion capture προσδίδει στα ζώα έντονη εκφραστικότητα, επιτρέποντας στον σκηνοθέτη να αναδείξει τις ψυχολογικές μεταβολές των χαρακτήρων καθώς η επανάσταση μετατρέπεται σταδιακά σε νέο καθεστώς κυριαρχίας. Η αφήγηση κινείται με σαφήνεια ανάμεσα στην παιγνιώδη επιφάνεια και στο πολιτικό υπόστρωμα του έργου, διατηρώντας την αλληγορική του δύναμη χωρίς να εγκλωβίζεται σε συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές. Ο Σέρκις δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μηχανισμούς χειραγώγησης της συλλογικής μνήμης, στη δύναμη της προπαγάνδας και στη σταδιακή υποχώρηση της κριτικής σκέψης. Έτσι, η ταινία λειτουργεί λιγότερο ως πιστή μεταφορά του Όργουελ και περισσότερο ως μια σύγχρονη κινηματογραφική μελέτη πάνω στην ευθραυστότητα των δημοκρατικών ιδανικών. Μεταξύ άλλων, τις φωνές τους στο φιλμ δανείζουν οι Γκλεν Κλόουζ, Σεθ Ρόγκεν, Κίραν Κάλκιν, Στιβ Μπουσέμι, Ιμάν Βελάνι και Γούντι Χάρελσον.
Η σημαντικότερη ίσως επιλογή του σκηνοθέτη είναι η εισαγωγή ενός πιο ελπιδοφόρου τόνου σε σχέση με το ζοφερό τέλος του Όργουελ. Εκεί όπου το μυθιστόρημα καταλήγει σε μια σχεδόν απόλυτη ηθική ήττα, η ταινία αφήνει χώρο για την ιδέα της αντίστασης και της αναγέννησης. Αυτή η μετατόπιση έχει προκαλέσει αντιδράσεις ανάμεσα στους μελετητές και τους κριτικούς, καθώς αλλοιώνει τη σκοτεινή αναπόδραστη λογική του πρωτοτύπου. Παρ’ όλα αυτά, αποκαλύπτει με σαφήνεια την πρόθεση του Σέρκις, να χρησιμοποιήσει τη Φάρμα των Ζώων όχι μόνο ως προειδοποίηση αλλά και ως αφήγηση πολιτικής αφύπνισης για μια νέα γενιά θεατών.
Τελικά, η ταινία λειτουργεί περισσότερο ως σύγχρονη επανερμηνεία παρά ως πιστή μεταφορά. Εκεί όπου ο Όργουελ έγραψε μια αμείλικτη αλληγορία για τη διαφθορά της επανάστασης, ο Σέρκις επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία μιας κοινότητας που ανακαλύπτει, συχνά με οδυνηρό τρόπο, ότι η ελευθερία δεν κατακτάται μία φορά για πάντα αλλά απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση. Αυτή ακριβώς η έμφαση στην κυκλικότητα της εξουσίας αποτελεί τον πυρήνα της κινηματογραφικής του ανάγνωσης και ακόμα ότι λαϊκισμός υπόσχεται να δώσει φωνή στους πολλούς, αλλά συχνά μετατρέπει τη συλλογική βούληση σε εργαλείο εξουσίας ενός και μόνο αφηγητή.