Τρία ζητηματάκια!
Το πρώτο: Δεν μπορώ να ακούω ανοησίες α) ότι δεν βρέθηκε κανένας συριζαίος φραγκοφονιάς με ηθικό πλεονέκτημα για να φάει τη ρετσινιά υφισταμένου του Μπάνου και β) ότι ο Τσίπρας είναι τόσο βλάκας που πιστεύει ότι με την υπουργοποίηση Κουβέλη μπορεί να διεμβολίσει την κεντροαριστερά.
Αντίθετα, θεωρώ πολύ πιθανό να μην θέλει κανένας να αναλάβει με τον Μπάνο, τη συνευθύνη και τη συνδιαχείριση του επόμενου θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, αφού αυτό θα μπορούσε να είναι όχι θερμό αλλά διακεκαυμένο. Ταυτόχρονα, ένα τέτοιο επεισόδιο θα μπορούσε να «στρατιωτικοποιήσει» την πολιτική, πράγμα που βολεύει το στόχο του ΣΥΡΙΖΑ να οικοδομήσει ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς. Σε όλα αυτά, ο Κουβέλης είναι έτοιμος να παίξει το ρόλο μιας μη ενοχλητικής γλάστρας δημοκρατικού άλλοθι.
Το δεύτερο:
Δεν μπορώ να ακούω ανοησίες α) ότι ο Δραγασάκης πήγε στο Οικονομίας επειδή έπρεπε να ισοφαρισθεί με έναν παλιό η είσοδος πολλών καινούργιων ή β) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε «πάγκο» επειδή ο κάθε «ανανεωτικός» Τάδε Ταδόπουλος είχε αντιρρήσεις. Αντίθετα, μου είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι η μετακίνηση αυτή σηματοδοτεί την επαναφορά του κινδύνου GREXIT με όχημα την τελική σύγκρουση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΚΤ και τον Στουρνάρα για τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος.
Το τρίτο:
Δεν μπορώ να περάσω στο ντούκου την παραμονή Τόσκα στο «προστασίας του πολίτη» μιας και α) πρόκειται για σύντομο ανέκδοτο και β) ο Τσίπρας δεν είναι τόσο βλάκας που να μην καταλαβαίνει ότι με την παραμονή Τόσκα χάνει ψηφαλάκια από παντού, ακόμα και από τις παρυφές του πολύ σκληρού εκλογικού του πυρήνα.
Γι αυτό λοιπόν δεν απορρίπτω το προφανές: Ότι ο Τόσκας είναι ο εξ απορρήτων του Τσίπρα σχετικά με το ΣΥΡΙΖΑίικο παρακράτος (αντίστοιχο με αυτό στη Δικαιοσύνη) που βραχυκυκλώνει την επιχειρησιακή ικανότητα της ΕΛ.ΑΣ. να αντιμετωπίσει την καθημερινή πρωτοφανή ανομία. Κερδίζουν από αυτήν; Ναι, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άλλο ένα κόμμα, αλλά ένα άλλο κόμμα. Ένα κόμμα που θέλει να ανατρέψει τα θεσμικά εμπόδια που του απαγορεύουν να συγκεντρώσει την απόλυτη εξουσία, κόμμα που η γενικευμένη ανομία και ανασφάλεια το βοηθάει να οικοδομήσει ένα αυταρχικό καθεστώς. Η αστυνομία είναι εργαλείο που αν βρεθεί στα λάθος χέρια έχει πρόβλημα η Δημοκρατία.
Θα έπρεπε πριν από πολύ καιρό να «βλέπουν» τόσο τα δημοκρατικά κόμματα όσο και οι πνευματική και οικονομική ελίτ του τόπου μας τον ΣΥΡΙΖΑ ως απειλή για τη Δημοκρατία.
Ο κίνδυνος δεν είναι να χτυπήσει χαράματα η πόρτα μας κι αντί του γαλατά να δούμε μπροστά μας τον κομισάριο.
Είναι να μετατραπούμε αργά και βασανιστικά σε Βενεζουέλα της Ευρώπης.
Στο ενδεχόμενο αυτό βολεύονται όχι μόνο ντόπιοι εμφυλιοπολεμικοί ρεβανσιστές αλλά και αρκετοί γείτονες.