Ένα κλειστό επάγγελμα, απελευθερώνεται από την κρατική κηδεμονία.

Αυτό των φαρμακοποιών.

Μαζί, υποτίθεται ότι, απελευθερώνεται λίγο παραπάνω η εξάρτηση της κοινωνίας από μορφές οικονομίας και συνδικαλισμού α λα Λουράντος που είχε απειλήσει την προηγούμενη κυβέρνηση ότι θα έκανε τα φαρμακεία εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ αν τολμούσαν να ανοίξουν το επάγγελμα!

Το επάγγελμα δεν άνοιξε, αλλά παρ’ όλα αυτά τα φαρμακεία  είχαν γίνει εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι που ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να ανοίξει το επάγγελμα! Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι χωρίς την δημοσιονομική επιτροπεία των δανειστών, δεν θα είχε προχωρήσει η δημοσιονομική προσαρμογή.

Τι ακριβώς συνέβη;

*Πρόκειται για ένα μίγμα αυταπάτης και πολιτικής εξαπάτησης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;                      *Πρόκειται για εκβιαστικούς μνημονιακούς όρους (νεοφιλελεύθερων) δανειστών;

*Πρόκειται για ένα μίγμα των δύο;

Απαντήσεις ΝΑΙ-ΟΧΙ δεν υπάρχουν. Κι όσοι αρκούνται σε ΝΑΙ ή ΟΧΙ θολώνουν την πραγματικότητα περισσότερο απ’ όσο είναι ήδη.

Ανεξάρτητα από τους εξωτερικούς παράγοντες προβάλουν τουλάχιστον δύο λογικά ερωτήματα που πιεστικά ζητούν απαντήσεις:

*Γιατί άραγε είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που έχει τόσα πολλά επαγγέλματα κλειστά;

*Ποιος άραγε ωφελείται και ποιος βλάπτεται από τα κλειστά επαγγέλματα;

Ξεκινώντας από το δεύτερο είναι φανερή η απάντηση: Ωφελούνται οι συντεχνίες που εμπλέκονται στον κλάδο παραγωγής και εμπορίας φαρμάκων και παραφαρμακευτικών ειδών, αφού προστατεύονται από τον ανταγωνισμό  μιας ανοικτής αγοράς και βλάπτεται το κοινωνικό σύνολο πληρώνοντας πολύ ακριβότερα τα πάντα. Έχω προσωπική εμπειρία από φάρμακο που από 70 Ε έπεσε στα 17 Ε όταν εφαρμόστηκε η νέα νομοθεσία για τα γενόσημα, από τον…. ακροδεξιό Άδωνι!

Ας επιχειρήσουμε τώρα να μπούμε λίγο βαθύτερα στο πρόβλημα του πρώτου ερωτήματος.  Η προστατευτική κηδεμονία του Κράτους είναι στην κοινωνία μας καθολικό φαινόμενο που εκτείνεται σε όλες τις σχέσεις. Δεν είναι μόνο τα κλειστά επαγγέλματα που «προστατεύει» το νεοελληνικό κράτος. Είναι επίσης βασικά κοινωνικά αγαθά όπως η Ενέργεια, η  Παιδεία, η Περίθαλψη και οι Συντάξεις που παρέχονται με τη λογική ενός κλειστού επαγγέλματος, χωρίς δηλαδή τον ανταγωνισμό που υπάρχει στην ανοικτή  Αγορά.

*Ποιοί  ωφελούνται; Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ,  που χωρίς να αξιολογούνται, δεν απολύονται, δεν τιμωρούνται και εξασφαλίζουν εισοδήματα σίγουρα και συγκριτικά πολύ υψηλότερα από τους εργαζόμενους σε κλάδους όπου υπάρχει ανταγωνισμός έστω και ατελής.

*Ποιοι βλάπτονται; Η κοινωνία που πληρώνει ακριβότερα αγαθά και υπηρεσίες που πωλούνται χωρίς ανταγωνισμό. Γι’ αυτό έχουμε το ακριβότερο κράτος και το ακριβότερο ρεύμα σε όλη την Ευρώπη.

Τα φαρμακεία του Λουράντου και η ΔΕΗ του Φωτόπουλου έχουν μία εμβληματική, κατεστημένη ομοιότητα. Αναθέτουν στο Κράτος την προστασία τους από τον ανταγωνισμό, ενάντια στο γενικό συμφέρον που θα πρόκυπτε από την ανταγωνιστική τους λειτουργία, ενώ το κομματικό μας σύστημα αναλαμβάνει πρόθυμα την προστασία τους, με αντάλλαγμα τη διακομματική συνενοχή στο παιχνίδι των εκλογικών κερδών και της αναλογικής νομής(!) της νομοθετικής εξουσίας.

Το φαινόμενο είναι παμπάλαιο και έχει να κάνει με τη σχέση Κράτους και Πολιτών. Δεν είναι μόνο τα κλειστά επαγγέλματα και οι εργαζόμενοι σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ.                                                                                                          Είμαστε όλοι!                                                                                                                                                                                        *Που ως εργαζόμενοι θέλουμε να διοριστούμε στο Δημόσιο και μετά από εμάς τα παιδιά μας και μετά τα παιδιά τους για να απαλλαγούμε από το άγχος της προσπάθειας, της αξιολόγησης και των στόχων.

*Που ως συνταξιούχοι απαιτούμε εγγυημένες από το κράτος συντάξεις και επίπεδο ζωής αδιαφορώντας για τα έσοδά του και για τις πηγές των εσόδων του.

*Που ως τραπεζίτες θέλουμε κρατική προστασία από τις επισφάλειες που εμείς δημιουργήσαμε αγοράζοντας εν γνώσει μας κρατικά κωλόχαρτα και δανείζοντας όποιον μιλάει ελληνικά (ακόμα και σπαστά)!

*Που ως βουλευτές νομοθετούμε (διακομματικά για να μην ξεχνιόμαστε) όλον αυτόν τον προστατευτισμό με αντάλλαγμα την ψήφο αδιαφορώντας για το δημόσιο συμφέρον.

*Που ως κυβερνήσεις μπαίνουμε στο κουστουμάκι του προστάτη αφού «αυτό θέλει ο λαός» για να μας ξανακάνει κυβέρνηση.

*Που ξέρουμε (τι Αριστεροί θα είμασταν αφού) ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη αλλά δεν ξέρουμε τη σχέση του «δίκιου» με το εμπορικό ισοζύγιο, καθώς ελάχιστοι ξέρουμε τι είναι αυτό και πως επηρεάζει τις ζωές μας και… «το δίκιο μας»!

Εδώ δεν υπάρχουν αγαπητοί αναγνώστες «εμείς και αυτοί».

Έχουμε πρόβλημα και είμαστε όλοι μέσα.

*Πρόβλημα να καταλάβουμε τι επιτέλους είναι το Κράτος στο σύγχρονο δυτικό μας κόσμο.

*Πρόβλημα να κατανοήσουμε τη σχέση μας με το Κράτος που, στον κόσμο μας, το χρειαζόμαστε για να προστατεύει το γενικό συμφέρον από τα μερικά συμφέροντα. Το συμφέρον δηλαδή της κοινωνίας από το στενό συμφέρον των φαρμακοποιών, των υδραυλικών, των δασκάλων ή των «δημοσιογράφων» της ΕΡΤ.

Υπάρχει στο συλλογικό φαντασιακό μας μία εγκατεστημένη αντίληψη ότι το Κράτος διαμορφώνει τις ζωές μας. Πρόκειται για νοητική κατασκευή που αναφέρεται στον ρόλο του Κράτους στην προνεωτερική εποχή.                                                                                                                                                               

Πράγματι έτσι ήταν τότε το Κράτος. Στον Μεσαίωνα!   Κι αφού αποφάσιζε τα πάντα για μας ερήμην δεν χρειαζόμασταν ούτε θεσμούς.                                                                                                                         

Οι θεσμοί, μας χρειάστηκαν από τότε που το Κράτος άλλαξε και έγινε εγγυητής της ελευθερίας μας να αυτοκαθορίζουμε τις ζωές μας. Αυτή είναι η νεωτερική εποχή, αυτό είναι το νεωτερικό Κράτος, αυτή είναι η πολιτική ουσία του σύγχρονου δυτικού κόσμου μας.

Νεωτερικές κοινωνίες όπως η δική μας, που δεν σέβονται τους θεσμούς τους, είναι κοινωνίες που η φαντασιακή σχέση τους με το κράτος έχει μείνει στην προνεωτερική συνθήκη. Με τη σειρά του το κράτος μας δεν μπορεί να αναλάβει τον σύγχρονο ρόλο του, από τη μία να εγγυάται την ελευθερία μας και από την άλλη να ανανεώνει διαρκώς τον σκοπό μας να εξασφαλίζουμε το γενικό συμφέρον απέναντι στα επιμέρους συμφέροντα αλλάζοντας και προσαρμοζόμενοι διαρκώς.

Αυτό κάνουν τα σύγχρονα κράτη στον δυτικό κόσμο:

Δίνουν στην κοινωνία σκοπό ύπαρξης αφήνοντας στα άτομα την ευθύνη να αποφασίζουν ελεύθερα για τις ζωές τους. Και ο σκοπός είναι εκείνος που κινεί μία σύγχρονη κοινωνία. Οι προνεωτερικές κοινωνίες δεν είχαν σκοπό ύπαρξης, δεν είχαν δηλαδή κίνηση, γι’ αυτό και θεωρούνταν από τους ανθρώπους της εποχής ακίνητες, αμετάβλητες, αιώνιες, δηλαδή άχρονες! Και όπου δεν υπάρχει ο χρόνος ως συνθήκη ύπαρξης υπάρχει εγκλωβισμός σε ένα άχρονο παρόν μέσα στο οποίο ούτε το άτομο ούτε η κοινωνία μπορεί να ενηλικιωθεί και να ωριμάσει.

Είμαστε παλιοί άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα! Προνεωτερικοί! Νήπια, φοβικά προσκολλημένα σε σιγουριές, βεβαιότητες και προστατευτισμούς που οι εξελίξεις στον κόσμο έχουν προ πολλού ακυρώσει.

Από τη μία κάθε Λουράντος και κάθε Φωτόπουλος κι από την άλλη κάθε κρατιστής/λαϊκιστής πολιτικός στη σχέση μεταξύ τους, συνθέτουν, με λάφυρο το Κράτος, το θεμελιώδες πρόβλημα της κοινωνίας μας: Την αρχετυπική νοητική στρέβλωση που κουβαλάμε πατώντας με το ένα πόδι στην Ανοικτή Κοινωνία της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, των Ατομικών Δικαιωμάτων και του Ελεύθερου Επιχειρείν και με το άλλο στην μαρμαρωμένη κοινωνία των αιώνιων βεβαιοτήτων θεοκεντρικού και ιστοριοκεντρικού ντετερμινισμού.

Χρειάζεται να δώσουμε και να κερδίσουμε τη μάχη για να αλλάξουμε τη σχέση μας με το Κράτος για να αλλάξουμε το νεοελληνικό μας κράτος. Γιατί η αλλαγή του κράτους μας μέσα από την αλλαγή της σχέσης  μας με αυτό είναι μάχη για την Ελευθερία, μάχη για την Ισονομία, την Ισοπολιτεία, μάχη για την Πρόοδο και την Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Νομίζετε ότι οι κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί επαγγελματίες προστάτες της «λαϊκής κατοικίας» ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ΛαφαζανοΚωνσταντοπουλάκια θα μπορούσαν ποτέ να συμφωνήσουν μαζί μας;