Η (παρα)φημολογία για την ίδρυση νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά καλά κρατεί. Την συντηρεί στην επικαιρότητα κατ’ αρχήν ο ίδιος με τις παρεμβάσεις και τους γρίφους του - που δεν είναι και τόσο γρίφοι - γύρω από την απέχθεια της φύσης και της πολιτικής για τα κενά τα οποία υπόσχεται ότι θα καλυφθούν σύντομα κλπ. Ωστόσο, ο διαγραφείς από τη Νέα Δημοκρατία πρώην πρωθυπουργός δεν δείχνει να βιάζεται να εκδηλώσει την πρωτοβουλία του. Ίσως γιατί ξέρει ότι η εξαγγελία του νέου κόμματος θα βάλει αυτομάτως φρένο στις δηλώσεις σεβασμού και συμπάθειας που εκφράζουν καθημερινά στελέχη του κυβερνητικού κόμματος προς το πρόσωπό του.

Όσο αναβάλλεται - και θα αναβάλλεται μέχρι την τελευταία στιγμή - η ίδρυση του κόμματος Σαμαρά, οι δίαυλοι επικοινωνίας θα παραμένουν ζωντανοί. Κάποια στελέχη της ΝΔ θα συνεχίσουν να αναφέρονται στην ιστορία του και την προσφορά του, άλλα θα εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η διαγραφή του ήταν υπερβολική και ότι θα έπρεπε ίσως «να κάνουν όλες οι πλευρές λίγο πίσω ώστε να γίνει ένας συμβιβασμός» παραπέμποντας στο άτυπο μοντέλο συμβίωσης με τον Κώστα Καραμανλή. Μετά την ίδρυση της δεύτερης Πολιτικής Άνοιξής του ο Αντώνης Σαμαράς θα είναι ένας ακόμα Βελόπουλος που θα επιδιώκει να αποτρέψει μια ακόμα αυτοδυναμία της ΝΔ. Κάποια στιγμή στην πολιτική τελειώνουν οι συμπάθειες και έρχεται η ώρα των αποφάσεων.

Η προοπτική του κόμματος Σαμαρά κάθε άλλο παρά αφήνει αδιάφορο τον πρωθυπουργό και το κυβερνητικό επιτελείο. Αντίθετα, οι κινήσεις και οι στελεχικές επιλογές της ηγεσίας της ΝΔ δείχνουν να θέλουν να καθησυχάσουν τις εσωκομματικές ανησυχίες για όσα καταγγέλει ο Σαμαράς κυρίως σε ότι αφορά στα εθνικά θέματα αλλά και στην προσήλωση της συντηρητικής παράταξης στις παραδοσιακές της ιδεολογικές αρχές Συνειδητοποιώντας ότι κεντρώος χώρος δεν κινδυνεύει να συγκινηθεί εκλογικά από τον εμφύλιο, όπως εξελίσσεται, πόλεμο της Κεντροαριστεράς, ο πρωθυπουργός φαίνεται αποφασισμένος να διεκδικήσει την αυτοδυναμία του στρεφόμενος προς τα δεξιά του.