Όταν το 1982 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφιζε τον νόμο 1264 όλη η Αριστερά τον χαρακτήριζε αντεργατικό και απεργοκτόνο! Πίσω από τον 1264 ολόκληρη η Αριστερά έβλεπε τότε συμπαιγνία ΠΑΣΟΚ και ΣΕΒ για να «καθυποτάξουν!» το συνδικαλιστικό κίνημα.
Σήμερα το κυβερνητικό της κομμάτι «αγωνίζεται να σώσει τον 1264 από τα νύχια του νεοφιλελευθερισμού των θεσμών», την ώρα που το αντιπολιτευτικό της κομμάτι αγωνίζεται με κόκκινη μπογιά να σώσει τον 1264 από τα νύχια του ΣΕΒ!
Όταν η υποκρισία περισσεύει η λογική δεν βολεύει.
Ελάχιστα χρόνια εφαρμογής του απόδειξαν ότι ο 1264 ήταν ένα εμβληματικό κατασκεύασμα του μαζικού κομματικού-πελατειακού κράτους που βήμα-βήμα έχτιζε το ΠΑΣΟΚ με την προσωπική καθοδήγηση του Ανδρέα Παπανδρέου και τη σιωπηλή συμφωνία όλης της Αριστεράς.
Μέσα στον 1264 βολεύτηκαν γρήγορα και άνετα οι πιο σκληρές κομματικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις, οι πιο αυθεντικοί θιασώτες του κρατισμού, η Αριστερά και ο κρατικός συνδικαλισμός.
Για την Αριστερά ο 1264, από αντεργατικός και απεργοκτόνος, έγινε δημοκρατικός πυλώνας του συνδικαλιστικού κινήματος!
Για τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές του Δημόσιου τομέα και των ΔΕΚΟ έγινε το αναντικατάστατο εργαλείο διαπλοκής τους με όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις, που οδήγησε σε ένα άνευ προηγουμένου αλισβερίσι κομματικών και συνδικαλιστικών φατριών, με πολύ νόμιμο, παράτυπο και παράνομο χρήμα.
Ο 1264 μετέτρεψε την συνδικαλιστική προστασία σε ολοκληρωτική ασυλία. Με τις διατάξεις για τη διενέργεια εκλογών στους συνδικαλιστικούς φορείς επέβαλλε την πλήρη κομματικοποίησή τους και με τις διατάξεις για τις λήψεις αποφάσεων καθιέρωσε την πλήρη ασυδοσία στην κήρυξη απεργιών. Μία δράκα άεργων κομματικών στελεχών (πρακτικά το συνδικαλιστικό λόμπυ του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ) μπορούσε να αποφασίζει απεργίες που μέσω του κοινωνικού εκβιασμού απαιτούσαν την ικανοποίηση διαρκώς νέων «δίκαιων και ώριμων αιτημάτων» τους. Απεργίες που παρέλυαν το εμπόριο, τις μεταφορές και τις επικοινωνίες της πρωτεύουσας, νέκρωναν τις δημόσιες υπηρεσίες, τις τραπεζικές συναλλαγές και την κανονική παροχή δημόσιων αγαθών όπως η ενέργεια.
Ο εκβιασμός αυτός σύντομα κατέληξε σε ομηρία των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό για τις «ανάγκες» του εκλογικού δημοσιοϋπαλληλικού στρατού και, όπως ήταν επακόλουθο, σε αδυναμία άσκησης δίκαιης κοινωνικής πολιτικής: Από τη μία είχαμε επιδόματα πείνας στους ανέργους του ιδιωτικού τομέα με έκρηξη της έμμεσης φορολογίας και από την άλλη ανήκουστες αμοιβές στις ΔΕΚΟ, σκανδαλώδεις πρόωρες συντάξεις και προκλητικά επιδόματα.
Αποδείχθηκε ότι εξουσία δεν είναι να έχεις δικά σου λεφτά αλλά να μοιράζεις τα λεφτά των άλλων!
Η διακομματική στήριξη του 1264 όλα αυτά τα χρόνια συνήθισε τη δημοσιοϋπαλληλία να θεωρεί κεκτημένο της την πολιτική συνεχών παροχών χωρίς όρια και χωρίς κριτήρια και όλη την κοινωνία να αποδέχεται παθητικά και να θεωρεί κανονικότητα τη δημοκρατική εκτροπή!
Μόνο τυχαία δεν ήταν η μαζική εκλογική δραπέτευση της ΠΑΣΟΚοκρατούμενης δημοσιοϋπαλληλίας προς το ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας ότι ο Τσίπρας θα συνέχιζε να τους εξασφαλίζει το παντεσπάνι το επιούσιο. Μερικώς δικαιώθηκαν αναγνωρίζοντας σωστά την Αριστερά ως τον αυθεντικότερο κρατιστή και κατά συνέπεια τον ιδανικότερο… συγκυβερνήτη! Η ψαλίδα μεταξύ μισθών του Ιδιωτικού και του Δημόσιου τομέα που στην αρχή της κρίσης υπολογίσθηκε σε 30%, από το 2015 μέχρι σήμερα μεγάλωσε πολύ περισσότερο. Σήμερα είναι περίπου στο 50% αφού ένας μέσος μισθός στον Ιδιωτικό τομέα είναι λίγο πάνω από 500 ευρώ ενώ ο μέσος μισθός στον Δημόσιο είναι λίγο πάνω από τα 1000 ευρώ.
Μέσα στην κτηνώδη Αριστερή του άγνοια ο Τσίπρας περιέγραψε τη Δημοκρατία ως θεσμό επιβολής της θέλησης της πλειοψηφίας πάνω στην μειοψηφία.
Ο 1264 ήταν κάτι ακόμα χειρότερο: Ήταν όργανο αφαίμαξης της παραγωγικής οικονομίας από την ντόπια τρόικα μεταξύ διακομματικής νομενκλατούρας-ανώτερων συνδικαλιστικών στελεχών και εργολάβων/προμηθευτών του Κράτους. Το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα όσο χρειαζόταν αριστερό και η Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή του (πολύ) μικρού όσο χρειαζόταν κοτζαμπάσικη, ώστε ο 1264 να τους χρησιμεύσει ως εργαλείο κομματικής κατίσχυσης πάνω στα θεσμικά όργανα της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Αυτή ήταν η μία πλευρά των επιπτώσεών του.
Από το 1982 μέχρι το 2012 που το Κράτος χρεοκόπησε, μία σειρά άλλων νόμων με κορυφαίο την αλησμόνητη ΑΤΑ, συμπλήρωναν τον 1264 δημιουργώντας το θαύμα ενός δημοσίου τομέα που γινόταν μεγαλύτερος και κόστιζε όλο και περισσότερα σε έναν ιδιωτικό τομέα που γινόταν μικρότερος και κέρδιζε όλο και λιγότερα. Η έμμεση και καταστροφικότερη επίπτωση του 1264 ήταν η αλλοίωση του ίδιου του Δημοκρατικού πολιτεύματος αφού με αυτόν μπήκαν (ανεξάρτητα από τις προθέσεις των εμπνευστών του) οι βάσεις για την κατάργηση της Ισοπολιτείας, με τη δημιουργία προνομιούχων Ελλήνων προσοδούχων, στοιχημένων γύρω από το δημόσιο κορβανά και μη προνομιούχων Ελλήνων που πάλευαν και παλεύουν απέναντι σε ένα εχθρικό γραφειοκρατικό κατεστημένο, διαπαιδαγωγημένο στην επιδοματική εξαχρείωση που πρόθυμα ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία υπηρέτησαν, με σύσσωμη την Αριστερά να απαιτεί «αγωνιστικά» στους δρόμους, πλάι στους κολλάδες, τους φωτόπουλους, τους μπαλασόπουλους και τους καλφαγιάννηδες, ακόμα μεγαλύτερη εξαχρείωση!
Ήταν φυσικό, όλο αυτό το πανίσχυρο αντικοινωνικό κατεστημένο, που στήθηκε με αρχή τον 1264, να επιχειρήσει από την αρχή της κρίσης να σώσει όσα προνόμιά του μπορούσε. Και αφού αυτό δεν μπορούσε να το καταφέρει ενάντια στους δανειστές, αφού χωρίς τα δανεικά τους κατέρρεε, το έκανε με τον τρόπο που είχε μάθει: Στρεφόμενο κατά του συνόλου της κοινωνίας που ζη έξω από αυτό το σύστημα. Ήταν απόλυτα αναμενόμενο όλο αυτό το κατεστημένο να θελήσει (στα χρόνια της κρίσης που είδε τα προνόμιά του και την άτυπη εξουσία του να καταρρέουν υπό την πίεση των δανειστών) να επιβάλλει μία κυβέρνηση στα μέτρα του, μία κυβέρνηση που «να μην είναι γερμανοτσολιάδες και δωσίλογοι, αλλά αξιοπρεπής, μαχητική, περήφανη και ελληνοπρεπής», μία κυβέρνηση που θα έσωζε ότι μπορούσε από το αντιλαϊκό κουραδόκαστρο του 1264, μία Αριστερή δηλαδή κυβέρνηση. Το σύνθημα ή εμείς ή αυτοί έπιασε επειδή οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν κατάλαβαν ότι το έλεγε ο Τσίπρας αλλά το είχε επινοήσει το καθεστώς των φωτόπουλων, το καθεστώς του 1264/1982.
Φυσικά αυτή η κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη ν’ αλλάξει «την Ευρώπη των τοκογλύφων και του νεοφιλελευθερισμού» αφού ήθελε να σώσει την Ελλάδα του 1264 και της ΑΤΑ, την Ελλάδα της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ της ΟΜΕ/ΟΤΕ της ΠΟΕ/ΟΤΑ και της ΠΟΣΠΕΡΤ.
Είναι μεγάλη η ευθύνη των κυβερνήσεων από το 2010 μέχρι το 2015 που δεν βρήκαν το πολιτικό θάρρος να ξεθεμελιώσουν το ίδιο το δημιούργημά τους αρχίζοντας από τον 1264, για να ενεργοποιήσουν τις υγιείς πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις της κοινωνίας, τις μόνες που μπορούν να ελευθερώσουν όλον τον ελληνικό λαό από τη θανάσιμη παγίδα της στασιμοχρεοκοπίας στην οποία την έχει οδηγήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα.
Ήδη ένα νέο καθεστώς, ένα ρεβανσιστικό Αριστερό καθεστώς, ακραία εχθρικό στις αρχές και στις λειτουργίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας δημιουργείται. Όπως είναι φυσικό, εξυφαίνει έναν νέο δηλητηριώδη ιστό πάνω στην ελληνική κοινωνία. Πάνω του αρχίζουν ήδη να χορεύουν οι θολές φαιοκόκκινες φιγούρες του εθνικού καναλάρχη Σαββίδη, του εθνικού εργολάβου Καλογρίτσα, του εθνικού μεσάζοντα Παπαδόπουλου και προσφάτως του εθνικού εφοπλιστή Καραγιώργη. Δεν μένει παρά αυτή η ομάδα να προσλάβει για της επικοινωνιακές της ανάγκες τους μεγαλοαληταράδες της δημοσιογραφίας Κουρή και Βαξεβάνη.
Άλλωστε οι κινήσεις τους είναι πια φανερές, με τον συγκυβερνήτη Καμένο σε ρόλο συνοδού πολυτελείας του Ρώσου Ιβάν, να υποδηλώνει τη συναίνεση του ίδιου του Τσίπρα (του σοσιαλδημοκράτη).
Και μέσα σε όλα αυτά νάτην η ΓΣΕΕ πετιέται από ξαρχής και μας καλεί να απεργήσουμε! Για να σώσουμε τι ρε λαμόγια; Τη δυνατότητά που σας χάρισε ο 1264 να μοιραζόσαστε τόσα χρόνια την διακυβέρνηση της χώρας οδηγώντας το Κράτος μας σε μία ακόμα χρεοκοπία;
Το τερματίσατε ρέεεεεεεεεε!
Υ Γ. Αν δεν αντιδράσουμε έντονα, έγκαιρα και με αίσθηση του πραγματικού κίνδυνου Βενεζουελοποίησης της χώρας από αυτό το νέο διαπλεκόμενο τσούρμο πολιτικών αλητών και σκοτεινών διεθνών μεγαλοαπατεώνων θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.