Δεν μπορείς χωρίς αποδείξεις να ισχυριστείς ότι το παρακράτος που έβαλε τη βόμβα στον ΣΚΑΪ είναι κατευθείαν δημιούργημα του ΣΥΡΙΖΑ αν και κανείς δεν αμφιβάλλει πια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως ο Τσίπρας καλλιεργούν από το 2010 τον βιότοπο της βίας ηθικολογώντας περί «δίκαιης βίας που έφεραν τα μνημόνια» και παραγγέλοντας ταξί για να μεταφέρει τους τρομοκράτες του Ρουβίκωνα… σπίτι τους!
Μπορείς αντίθετα να ισχυριστείς με πειστικότητα ότι η βόμβα στο ΣΚΑΪ θα έχει επιτύχει το σκοπό της αν καταφέρει να αλλάξει ατζέντα κι από το σκάνδαλο Λαυρεντιάδη με άρωμα Μανώλο (δηλαδή Μαξίμου)να αρχίσουμε να συζητάμε για… τη βόμβα.
Πολλές φορές είδαμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά τον Τσίπρα να επιχειρούν να αποσπάσουν την προσοχή μας από τα πολύπλευρα σκάνδαλα που τους βαρύνουν εκμεταλλευόμενοι τυχαία γεγονότα ή δημιουργώντας τεχνητά γεγονότα.
Εξ άλλου αν ο συνδυασμός ανεξάρτητης κρίσης και λογικής σκέψης ήταν το φόρτε του εκλογικού σώματος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να κερδίσει ούτε καν το 3%-4% στις ερχόμενες εκλογές μετά τον πολυεπίπεδο όλεθρο που προκάλεσε σε κάθε πεδίο της ελληνικής κοινωνίας.
Από το 2010 μέχρι σήμερα χρησιμοποιώντας έναν φασιστοειδή λόγο μίσους και διχασμού έχουν καταφέρει να αποργανώσουν συνειδησιακά και αξιακά, σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος, πράγμα που σήμερα αποτυπώνεται δημοσκοπικά σε ποσοστό άνω του 20%.
Πάγωσαν τον στοχασμό του, θόλωσαν την κρίση του, «απαλφαβήτισαν» τη σκέψη του.
Κατάφεραν να δημιουργήσουν μία ρηχή, ιδεοληπτική, παράλογη αλλά θορυβώδη αμφισβήτηση των θεσμών και του πολιτεύματος που έχει φυσικά λειτουργήσει προς όφελος ενός εθνολαϊκιστικού αντισυστημισμού, με αποτέλεσμα το παραπάνω κομμάτι του εκλογικού σώματος να μην μπορεί να εστιάσει στα συνεχή πραξικοπήματα, στην συνεχή κατάχρηση εξουσίας, στη διαπλοκή, στον πελατειασμό και στη διαφθορά που φάνηκε ότι είναι το φόρτε του Τσίπρα προσωπικά και του ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα.
Στην απειλή που συνιστούν για όσα χτίσαμε με αρκετά λάθη σε όλη τη μεταπολίτευση.
Από τις πρώτες στιγμές της πρωθυπουργίας του ο Τσίπρας στεγανοποίησε με άφθονο κρατικό χρήμα το σαλόνι του Μαξίμου με ασήμαντους Καρανίκες και Μανώλους, τα υπόγειά του με παρακρατικούς Βαξεβάνηδες και τον εξωτερικό χώρο με κλούβες της ΕΛΑΣ που…..δεν είναι εκεί!
Τα στεγανά αυτά ο Τσίπρας τα έχει επιβάλλει πρώτα απ’ όλα στο κόμμα του γιατί με αυτόν τον τρόπο έχει μετατρέψει τα κυβερνητικά και κομματικά μεγαλοστελέχη σε πειθήνιους ακόλουθους ενός παραθεσμικού κέντρου αποφάσεων και διακυβέρνησης περιφρονώντας ως γνήσιο κνιτάκι την ίδια την κυβέρνησή του, τη Βουλή και τη Δικαιοσύνη.
Σκοτεινοί άνθρωποι όπως ο Αρτεμίου των offshore δίπλα σε αργυρώνητα εξαπτέρυγα όπως ο Καρανίκας και κρατικοδίαιτοι μεγαλοτζατμπατζήδες όπως ο Λαυρεντιάδης δίπλα σε αχυρανθρωποειδείς ενδιάμεσους πουθενάδες όπως ο Πετσίτης, συγκροτούν την ευρύτερη μαφιόζικη πρωθυπουργική «οικογένεια», σε συνεργασία με «οικογένειες» άλλων έμπιστων νονών όπως ο Παππάς. «Χαβιάρι φαγοπότι και Άρη Βελουχιώτη» όπως με ευρηματική παραστατικότητα αποτύπωσε το ποιόν και τα πεπραγμένα τους προχθές ο Αντώνης Σαμαράς στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας.
Επί τέσσερα χρόνια διαλύουν επιχειρήσεις, οικογένειες και κόπους δεκαετιών επικαλούμενοι τη γενέθλια τραγωδία του μαρξισμού-λενινισμού πως βρίσκονται πάντα με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, θλιβεροί υπερασπιστές του Κουφοντίνα (και πόσο αποκαλυπτικό) στηριζόμενοι κοινοβουλευτικά από την ακροδεξιά σφραγίδα του Καμμένου αφεντικού.
Με ένα ανήθικο μείγμα υπερφορολόγησης, κρατικά εξαρτημένης φτωχοποίησης, απενοχοποίησης της εγκληματικότητας και έντασης της ανασφάλειας, επιχειρούν να οδηγήσουν μεγάλα τμήματα του λαού σε αναξιοπρεπείς στάσεις ζωής, να τα μεταλλάξουν από πρόσωπα ενός έθνους σε αριθμούς ενός πληθυσμού και τον εθνικό ταυτοτικό τους χώρο σε απλή γεωγραφική έκταση.
Είναι πολλά τα χρόνια που ο κομμουνιστικός ιδεολογικός ολοκληρωτισμός, αφέθηκε ελεύθερος να παραποιεί το παρελθόν βάφοντάς το με χρώματα που υπονομεύουν το μέλλον και μεγάλη η ευθύνη της πολιτικής, της ακαδημαϊκής και της καλλιτεχνικής ελίτ που όχι μόνο αδιαφόρησαν αλλά σε πολλές περιπτώσεις συμπαρατάχθηκαν με την υπονόμευση.
Αλλά αν κάτι άλλαξε στα τέσσερα τελευταία χρόνια είναι ότι η Αριστερά κατάφερε να δημιουργήσει για δεύτερη φορά ένα λαϊκό κίνημα εναντίον της.
Γι αυτό και μόνο θλίψη γεννά πια η εικόνα μιας ακαδημαϊκής κοινότητας ανίκανης να αναλάβει τις ευθύνες της στην υπεράσπιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης.
Γι αυτό και μόνο ντροπή δημιουργεί πια η εικόνα μιας φοβικής μεσαίας εκπαιδευτικής κοινότητας ανίκανης να αναλάβει το δύσκολο έργο φιλελευθεροποποίησης της Παιδείας, ανάπτυξης της κριτικής σκέψης και απεξάρτησης από ιδεολογικά παράκεντρα.
Γι αυτό και μόνο αποστροφή προκαλεί η εικόνα μιας δειλής και άβουλης κρατικής δημοσιογραφικής μετριοκρατίας και του τηλεοπτικού σκουπιδολίβαδου αποπληροφόρησης που καλλιεργεί δι’ ιδίαν εκμετάλλευσιν.
Αλλά ας μείνουμε στην αισιόδοξη πλευρά.
Στην οργή που προκαλούν πια στον κόσμο τόσο οι επικοινωνιακές ελεημοσύνες ενός αποδομημένου, πανικόβλητου Τσίπρα που μοιράζει ευρώ όπως μοίραζαν δολάρια οι γκάγκστερ once upon a time in the West και δημιουργεί αντισυγκεντρώσεις τύπου «καρφίτσα» στην ίδια τη Θεσσαλονίκη.
Κι ας δούμε με κατανόηση το δράμα που ζουν οι λιγοστές πια φιγούρες που ευλαβικά περιφέρουν την αγία εικόνα της αντιδεξιάς συσπείρωσης στους διαδρόμους της Κουμουνδούρου αναζητώντας προοδευτικό μέτωπο με τον πολιτικό της υπόκοσμο.
Έναν υπόκοσμο που νομίζει ότι υπάρχει παρακράτος ικανό με μια βόμβα να μας αλλάξει ¨οθόνη».
Ο Πετσίτης, ο Αρτεμίου, ο Βαξεβάνης, ο Λαυρεντιάδης, η Μόρια, η σύμβαση του Ελ,Βενιζέλος, οι Πρέσπες, ο Παππάς, ο Τσίπρας και το πάρτυ τους είναι στη δική μας οθόνη.
Σταθερά!
Δέ μασάμε!