Ο εχθρός της Δημοκρατίας ποτέ δεν ήταν εξωτερικός. Η Δημοκρατία ήταν πάντοτε θύμα του εαυτού της. Της ύβρεως δηλαδή, που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι και τους οδηγεί στο χάος.
Άλλωστε, από το χάος ερχόμαστε και εκεί θα βρίσκονται πάντα οι ρίζες μας.
Γι' αυτό και δεν μπορούμε να εμποδίσουμε ούτε την ανθρωπότητα, ούτε έναν λαό, ούτε μία Δημοκρατία να αυτοκτονήσουν.
Τελευταίο σύμπτωμα αυτής της δυστοπίας η αμνησία και η προκλητική αλαλία - λόγω προφανούς ανεπάρκειας, έλλειψης παιδείας και δημοκρατικού ήθους - που «παθαίνουν» οι δημοσιογράφοι μπροστά στον Τσίπρα.
Έτσι δεν τους περνάει από το μυαλό να τον ρωτήσουν για την μεγαλύτερη ατιμία της μεταπολίτευσης, που διέπραξε ο ίδιος αυτοπροσώπως.
Όταν συκοφάντησε συστηματικά ως προδότες, όσους δέχτηκαν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης και με δικές τους θυσίες. Και όχι μόνον, αλλά τους έντιμους δημόσιους λειτουργούς που είπαν την αλήθεια για το έλλειμμα της χώρας, επιχείρησε με τον πιο άτιμο τρόπο να τους εξοντώσει με φυλάκιση. Και απλώς γλύτωσαν, διότι δεν μπόρεσε να ελέγξει απόλυτα την Δικαιοσύνη.
Ενώ ταυτόχρονα τίμησε σαν πατριώτες όσους, με προκλητική διαγενεακή ανηθικότητα, αρνήθηκαν κάθε συμβολή στη χώρα και ζητούσαν να συνεχίσουμε το αρχαίο καθεστώς του «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά», στέλνοντας τον λογαριασμό στα παιδιά μας.
Ούτε επίσης σκέφτηκε κανείς να τον ρωτήσει αν θα ξανακάνει τις ίδιες προτάσεις, που τον ανέδειξαν σε πρώτο «νιοράντε» της ιστορίας μας. Όταν, μόλις διαπιστώθηκε ότι το Δημόσιο δεν είχε ούτε ένα ευρώ για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις αυτός, σαν μάγος πρωτόγονης φυλής που την καθοδηγεί στη λύτρωση με μάγια, πρότεινε την δική του λύση, για να γεμίσουν τα ταμεία του Δημοσίου: να προσλάβουμε άλλους 100.000 δημοσίους υπαλλήλους και να μην ξαναπληρώσει κανείς τα χρέη του στο δημόσιο. (Κίνημα δεν πληρώνω).
Στη δημοκρατία η μόνη προστασία που προσφέρεται για να μην επαναληφθεί αυτό το φαινόμενο είναι η μνήμη. Αλλιώς είναι καταδικασμένη να ξαναζήσει την ύβρη.
Διότι, το τερατώδες προσόν των ανθρώπων του μίσους που διακήρυξαν και εφάρμοσαν την αρχή "Ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν" και το «ή εμείς ή αυτοί» - κάτι που ποτέ δεν θα έπρεπε να ξεχαστεί - είναι ότι ποτέ δεν παραιτούνται από την προσωπική ύβρη. Γι’ αυτό, σε κάθε ευκαιρία, θα επανέρχονται με όρους αναβαθμισμένης ύβρεως.
Αυτή λοιπόν η «αμνησία» και αλαλία των δημοσιογράφων, επιτρέπει να ξαναζήσουμε την ύβρη.
Και είδαμε τα αποτελέσματα: Ο επανερχόμενος ιδιοκτήτης του μονοπρόσωπου κόμματος της ΕΛΑΣ, εκμεταλλευόμενος την «αμνησία» των δημοσιογράφων, αναβάθμισε την δική του ύβρη. Και τώρα υπόσχεται - υποδυόμενος μάλιστα τον σκεπτόμενο - κάτι ακόμη χειρότερο: «Ή εμείς ή κανείς»!!