Η μεγαλύτερη δημοκρατική αλλαγή της μεταπολίτευσης από το 1974 μέχρι σήμερα, ήταν ο περιορισμός των στρατιωτικών στους στρατώνες τους και στα αμιγώς στρατιωτικά τους καθήκοντα από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ευάγγελο Αβέρωφ.
Σήμερα, 20 Δεκεμβρίου του 2018 η ξαφνική(;) πολιτική δήλωση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ ναύαρχου Αποστολάκη απειλεί να ανατρέψει αυτήν την δημοκρατική πορεία.
Είναι ύποπτο πώς ξαφνικά(;) ο επικεφαλής των στρατιωτικών δυνάμεων αποφάσισε πρωϊ-πρωΐ, να «βγεί από το στρατόπεδο» όπου βρίσκονται και τα Συνταγματικά όρια του ρόλου του και να κάνει μία εξόχως πολιτική δήλωση υποκαθιστώντας εν γνώσει του τους πολιτικούς προϊσταμένους του.
Η συμπεριφορά του αρχηγού ΓΕΕΘΑ μας θυμίζει μία παλιότερη εξ ίσου ύποπτη έκρηξη «πατριωτισμού»:
Στις 25 Ιανουαρίου του 1996 ο τότε Δήμαρχος Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, καρακολλητάρι του τότε υπουργού άμυνας Γεράσιμου Αρσένη, ορκισμένου αντιΣημιτικού παλαιοΠΑΣΟΚου, ξύπνησε (έτσι ξαφνικά κι αυτός) χαράματα, με έναν πατριωτικό ντοβρουτζά να του ‘χει σταθεί κόμπος στο λαιμό.
Ήπιε καφέ, έστριψε και δύο άφιλτρα (ο ασίκης) και μόλις στάνιαρε από την αναστάτωση που προκαλούνε μερικά άτακτα όνειρα στους ηλικιωμένους, εγκατέλειψε κι αυτός εν γνώσει του (όπως και ο ναύαρχος Αποστολάκης) τα όρια του Δημαρχείου όπου και ο δικός του θεσμικός ρόλος, πήρε ξαφνικά τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου Ριόλα, τον απαραίτητο (σε περιπτώσεις άσκησης εξωτερικής πολιτικής) ορθόδοξο χριστιανό ιερέα και δύο πρόθυμα εξαπτέρυγα της τοπικής εξουσίας γνωστά και ως «κάτοικοι της Καλύμνου», ώστε να υπάρχει και ο απαραίτητος λαϊκός παράγοντας και ξαφνικά κάρφωσαν μία ελληνική σημαία στα Ίμια!
Τότε αποφεύχθηκε κυριολεκτικά στο παραπέντε με την παρέμβαση των ΗΠΑ η πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία.
Αλλά τότε πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης που για όσους θυμούνται είχε μόλις επτά μέρες πριν(!) αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας λόγω της ασθένειας του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ σήμερα είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας, ένας αδίστακτος άνθρωπος, βαθιά διαπαιδαγωγημένος στο ακραία αντιδημοκρατικό δόγμα του ΚΚΕ, ο οποίος ως πρωθυπουργός έχει αποδειχτεί ανίκανος να αποδεχθεί τα Συνταγματικά όρια του δικού του ρόλου.
Ένας τέτοιος άνθρωπος στο τιμόνι της χώρας σε θεσμική υποχώρηση (που ο ίδιος δημιούργησε) δεν μπορεί και δεν θέλει εύκολα να συμφιλιωθεί με την διαφαινόμενη εκλογική ήττα του και την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία και μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνος καθώς βλέπει ότι η ήττα του κινδυνεύει να μετατραπεί σε εκλογική και πολιτική συντριβή του.
Τι είναι ικανός να κάνει; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πραξικοπηματική αριστερή του προδιάθεση;
Και εν τέλει πόσο και πως μπορεί να εντάξει στον πολιτικοκομματικό σχεδιασμό του δηλώσεις και κλίμα όπως η σημερινή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ;
Πόσο ξαφνική ήταν η απόφαση του «πατριώτη» Δήμαρχου Διακομιχάλη το 1996 και αντίστοιχα πόσο ξαφνική είναι λοιπόν η δήλωση του Στρατιώτη Αποστολάκη;
Θα το μάθουμε σύντομα εκ των πραγμάτων.
Αλλά σε ό,τι αφορά στις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου μας, καλό θα είναι να προειδοποιήσουν έγκαιρα τον Τσίπρα ότι θα είναι πολύ καλύτερο και κυρίως πολύ ασφαλέστερο για τον ίδιο, να αποδεχθεί την ερχόμενη εκλογική συντριβή του, παρά να οδηγηθεί σε ενέργειες που θα τον καταστήσουν έναν ιστορικά αποσυνάγωγο άξιο κληρονόμο του αείμνηστου Θοδωρή Δηλιγιάννη.
Όσο και αν η ξαφνική δήλωση Αποστολάκη του δίνει γήπεδο για τέτοιες επιλογές.