*Να γίνει ή να μη γίνει βάση στο Βόλο;
*Ήξερε ή δεν ήξερε ο Τσίπρας;
*Τελειώνει η συνεχίζεται η συγκυβέρνηση;
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ενημέρωση.
Το φάντασμα της fake διαφωνίας Τσίπρα-Καμένου.
Οι δύο αυτοί τύποι, βρίσκονται εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια βουτηγμένοι μέσα στον ίδιο ωκεανό καθημερινού ψεύδους, στον ίδιο κυκεώνα λάσπης συκοφαντίας και πολιτικής αλητείας, στην ίδια αντιμνημονιακή σακαράκα, στο ίδιο μετερίζι καταστροφής της αξιοπιστίας του Κράτους, των Τραπεζών, των Επιχειρήσεων και του πλούτου της χώρας.
Αυτά τους χαρακτήρισαν, αλλά δεν είναι αυτά που τους ένωσαν.
Τους ένωσε και τους ενώνει η κοινή τους καταγωγή από το ιδεολογικό χωράφι του εθνολαϊκισμού. του αυταρχισμού, του κυνισμού και του τυχοδιωκτισμού.
Το χωράφι όπου σε όλη την Ευρώπη βλασταίνουν δίπλα-δίπλα ο ΣΥΡΙΖΑ και το Front Nationale, ο Τσίπρας και η Λε Πέν, ο Ιγκλέσιας με τους Ποδέμος και ο Όρμπαν με το Φιντές.
Τσίπρα και Καμένο, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ενώνει η κοινή τους προσπάθεια να σώσουν τα κόμματά τους από την εκλογική συντριβή και τον εαυτό τους από την ολοκληρωτική αναξιοπιστία και τη χλεύη με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πολίτες.
Πού διαφώνησαν τέσσερα χρόνια;
Στο αν θα γίνει μουσουλμανικό τέμενος και αν θα μπορούν να υιοθετήσουν παιδιά ομόφυλες οικογένειες.
Πού συμφώνησαν;
Στη σύγκρουση με την Ευρώπη, στο διχασμό του λαού σε πατριώτες και προδότες, στην απόπειρα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, στην τρομοκράτηση των επενδυτών, στο fake δημοψήφισμα και στο real αχρείαστο 3ο μνημόνιο, στα capital controls, στην ανεξέλεγκτη είσοδο στη χώρα από στεριά και θάλασσα, στην κάλυψη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, στη σχεδιασμένη θεσμική απαξίωση, στους Καλογρίτσες και το πραξικόπημα στα ΜΜΕ, στη δημιουργία δικαστικού παρακράτους, στο «τριολέ» με τον ένοπλο μπράβο του Πούτιν, στην πρωτοφανή λάσπη της NOVARTIS, στην τρομακτική φοροεπιδρομή, στο νόμο Κατρούγκαλου και στο νόμο Παρασκευόπουλου, στο υπερπλεόνασμα που έχει καταστρέψει επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία, στην άρνηση της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, στην πλήρη απαξίωση των τραπεζών, στην ανοχή, ακόμη και την προστασία της εγκληματικότητας και της βίας, στο άβατο των Εξαρχείων, στην σχεδιασμένη απαξίωση της Μέσης και τη Ανώτατης Εκπαίδευσης… τι να πρωτοθυμηθούν οι Έλληνες πολίτες από αυτούς.
Και τώρα;
Τώρα που μετάτρεψαν το διάλογο για το Σκοπιανό σε εργαλείο διάσπασης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τώρα που αντιμετωπίζουν την κάθετη διαφωνία του ελληνικού λαού με τη συμφωνία που έκαναν χωρίς κανένας να ενημερωθεί ποτέ, τώρα που τρομοκρατημένοι αντιμετωπίζουν άδεια ιδεολογικά και εκλογικά «ταμεία», τώρα που η πτώση του Χρηματιστηρίου και η άνοδος του 10ετούς επιτοκίου επιβεβαιώνουν την καταστροφή που έχουν προκαλέσει στη χώρα, τώρα που το εθνολαϊκιστικό τους σαπιοκάραβο μπάζει νερά και ως συνήθως το εγκαταλείπουν πρώτα τα τρωκτικά, τώρα διαφωνούν!
Τώρα που όλα δείχνουν ότι πλησιάζει η ώρα να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη από το 2015 μέχρι σήμερα με τους δανειστές, με τις Τράπεζες, με τον Καλογρίτσα, με την NOVARTIS και τους κουκουλοφόρους, με το ΜΑΤΙ, να μάθουμε σε ποιες τσέπες χαθήκανε τα δισεκατομμύρια για τους πρόσφυγες τώρα διαφωνούν!
Τώρα ψάχνουν, ο καθένας μόνος του, τρόπους να ξανασυνδεθούν με το «διαφορετικό» εκλογικό κοινό τους. Ψάχνουν τους εκ δεξιών και αριστερών πρόθυμους να τους δώσουν φιλί ζωής με ανταλλάγματα συνεργασίες που θα εμποδίσουν ή και θα ματαιώσουν τον έλεγχο και την απόδοση ευθυνών που έχουν για τα οικονομικά και θεσμικά ερείπια που προκάλεσαν.
Αλλά τα fake news της διαφωνίας και του καυγά τους δεν μπορούν πια να ανατρέψουν την αλήθεια ότι ήταν είναι και θα παραμείνουν real friends.
Από κοντά ή μακριά τι σημασία έχει;
Το ζήτημα είναι να μην βρουν από κανένα δημοκρατικό χώρο φιλί ζωής γιατί απλά είναι αδίστακτοι και επικίνδυνοι.