Το μεγαλύτερο και χειρότερο μεταπολιτευτικό ιδεολόγημα ήταν αυτό της επάρατης Δεξιά που έπρεπε να την κλείσει ο λαός στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας για να μην «ξανάρθει» και καταστρέψει τη χώρα που πριν το 1981 δεν ανήκε στους Έλληνες!
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο αδίστακτος δημαγωγός της μεταπολίτευσης γνώριζε πολύ καλά ότι έπρεπε το 1974 να συγκροτηθεί ένα μεγάλο κεντροαριστερό κόμμα ικανό να αποτελέσει πυλώνα δημοκρατικής κυβερνησιμότητας και ομαλής εναλλαγής των δύο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων του δυτικού κόσμου.
Το έπραξε επ’ ωφελεία της χώρας με τον λάθος τρόπο, κατηγορώντας την Αριστερά ως ανιστόρητη ενώ την ίδια στιγμή, εξαγίαζε τον βασικό κορμό του ιστορικού της αφηγήματος, εκσυγχρονίζοντάς το λεκτικά.
Έτσι, τη μεν Ελλάδα έπρεπε «επιτέλους να αποδώσει στους Έλληνες», σύνθημα που δεν ήταν παρά η συνέχεια της θεωρίας του ΚΚΕ περί ξενόδουλων αστικών πολιτικών δυνάμεων που προκάλεσαν τον εμφύλιο, ολόκληρο δε τον δυτικό πολιτικοστρατιωτικό συνασπισμό της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ να καταγγείλει ως «το ίδιο συνδικάτο», σύνθημα που και αυτό ήταν η συνέχεια του αφηγήματος του ΚΚΕ περί μιας ιμπεριαλιστικής Δύσης που στρέφεται κατά των λαών.
Και μετά ήρθαν οι «μη προνομιούχοι».
Οι πιο καπάτσοι από δαύτους, που έπιασαν αμέσως το σύνθημα, ήταν το μέρος εκείνο του κρατικοδίαιτου παρασιτικού κεφαλαίου, οι σκαπανείς που έκαναν δουλίτσες με τη χούντα και ήταν φυσικό να αισθάνονται δακτυλοδεικτούμενοι και συνεπώς μη προνομιούχοι.
Καιρός για νέες δουλίτσες!
Από το 1981 που ο σοσιαλισμός ήρθε επιτέλους και στην Ελλάδα όλοι «οι μη προνομιούχοι» έπρεπε να αποκτήσουν τέτοια και τόσα προνόμια ώστε να εξισωθούν σοσιαλιστικά με τους «προνομιούχους».
Η ΑΤΑ και τα επιδόματα που θα πλήρωναν με τόκο τα παιδιά μας ήταν γεγονός.
Η ομιχλώδης αοριστία του συνθήματος προϋπέθετε να μην μάθουμε ποτέ ούτε ποιοι ήταν οι προνομιούχοι και οι μη προνομιούχοι, ούτε ποιο ήταν το «αγεφύρωτο χαράκωμα» της επικράτειάς τους.
Η νέα εκδοχή του διχαστικού νεοελληνικού λόγου είχε έρθει για να μείνει.
Το αφήγημα ήταν η επιτομή του αριστερού λαϊκισμού:
Aπλουστευτικά πειστικό και ύπουλα προοδευτικό, αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός εκλογικού ακροατηρίου-ομήρου προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών παροχών εξαργύρωσης της ψήφου του.
Και νίκησε!
Στρατιές διορίστηκαν στο Δημόσιο αφού το δικαίωμα στη δουλειά ήταν εξ απ’ ανέκαθεν βασική σοσιαλιστική αρχή και η υπέρ μη προνομιούχων πολιτική συμπληρωνόταν με απίθανες μισθολογικές και επιδοματικές παροχές που κάποτε ξεπερνούσαν τα όρια της γελοιότητας ενώ ποτέ δεν αντιστοιχήθηκαν με παραγωγή νέου πλούτου.
Το πάρτι της δανεικής ευημερίας με τα λεφτά του «συνδικάτου της ΕΟΚ» είχε ήδη αρχίσει, πράγμα που δημιουργούσε τον κίνδυνο εξάρτησής μας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά ευτυχώς αντιμετωπίστηκε έγκαιρα με την ένταξή μας στο κίνημα των αδεσμεύτων πλάι στους γνήσιους εκπροσώπους της νεωτερικής ανοικτής κοινωνίας, Καντάφι, Τίτο και Αραφάτ!
Όπως ήταν φυσικό, το δημόσιο χρέος άρχισε σιγά-σιγά να κοστίζει στους μη προνομιούχους περισσότερο από όσα τους έδινε γιατί και αυτή είναι μία βασική σοσιαλιστική αρχή που, βέβαια, είχε ήδη βρει την αυθεντική της έκφραση στους σοσιαλιστικούς παραδείσους, όπου οι εντελώς λαϊκές κυβερνήσεις, δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν στους προλετάριους ούτε καν την επόμενη σοδειά, μετά από 70 ολόκληρα χρόνια όπου νόμος ήταν το δίκιο του εργάτη!
Ο εκσοβιετισμένος νεοελληνικός ανθρωπότυπος που ζει από το κράτος για να το αναπαράγει, δημιουργημένος στο οικονομικό παρασκήνιο του παράλογου κρατικού δανεισμού, πέρασε εύκολα και γρήγορα στο πολιτικό προσκήνιο του «αγώνα», με πρωτοπορία τις εξαχρειωμένες φιγούρες των «φωτόπουλων των μπαλασόπουλων και των καλφαγιάννηδων», με τις αποκρουστικά φαιοκόκκινες σοσιαλιστικές φιγούρες των «σταμουλοκολάδων» και με υπόδειγμα δημοσιογραφίας την φασίζουσα ανθρωποφαγική Αυριανή, ύστερο αποτέλεσμα της οποίας ήταν το Dokumento του Βαξεβάνη και οι κοκουλοφόροι ψευδομάρτυρες της σκευωρίας NOVARTIS.
Και μετά ήρθε ο Κώστας Σημίτης και η αποτυχημένη απόπειρα να σωθεί η χώρα από την χρεοκοπία. Σιγά μην άφηνε το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ των ΛιβανοΛαλιώτηδων τον Σημίτη και τον Γιαννίτση να επιχειρήσουν με την μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος να σώσουν τη χώρα από την χρεοκοπία που πλησίαζε με δρασκελιές.
Και τότε ή «δεξιά» ξεπετάχτηκε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας εκσυγχρονισμένη και διδαγμένη σωστά από τα μαθήματα σοσιαλιστικής πολιτικής οικονομίας του Ανδρέα Παπανδρέου, πήρε ομαλά και δημοκρατικά την κυβέρνηση και εφάρμοσε την ίδια ακριβώς σοσιαλιστική πολιτική.
Στρατιές ξαναδιορίστηκαν στο Δημόσιο ενώ η δημιουργική από-λογιστική στα ευρωπαϊκά όργανα γνώρισε μεγάλες δόξες στα χέρια του Αλογοσκούφη και κάποιου Πάκη.
Ήταν τότε που για την κατάντια του πολιτικού προσωπικού είχαν αρχίσει να φταίνε οι Ολυμπιακοί του 2004 και παρ’ όλο που η χώρα ήταν οχυρωμένη απέναντι σε κάθε είδους κρίση, το τσουνάμι της κατάρρευσης της Λήμαν πήρε μαζί του εύκολα τόσο το ξεχειλωμένο δημοσιονομικό μπορντέλο χαλαρής δουλειάς, τεράστιου γραφειοκρατικού κράτους και «τεραστιότερης» κατανάλωσης, όσο και το χυδαίο σοσιαλιστικό του ιδεολόγημα περί κοινωνικού κράτους.
Πώς να μην έρθει ο Τσίπρας λοιπόν;
Πώς να μην πιάσει το παραμύθι περί «αυτών που χρεοκόπησαν τη χώρα» ενώ η χώρα χρεοκόπησε ακριβώς επειδή ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία εφάρμοσαν σοσιαλιστική οικονομική και κοινωνική πολιτική;
Από τη μία είχαμε τα σοσιαλιστικά πλην άδεια κρατικά ταμεία και από την άλλη την Αλεξάνδρα Παπαρήγα να μοιράζει κατώτατο μισθό 1400 ευρώ (καθαρά!) και ένα τσογλανάκι που «γράφτηκε» στην ΚΝΕ την ώρα που στερημένοι και καταδιωγμένοι ανατολικογερμανοί γκρέμιζαν το τείχος «ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στα μονοπώλια» να εξαγγέλλει από τη Θεσσαλονίκη την επιστροφή στην «κανονικότητα» που οδήγησε στη χρεοκοπία!
Και ενώ η χώρα μας σώθηκε από τα πολύ χειρότερα μιας ανεξέλεγκτης άγριας χρεοκοπίας χάρη στην σύνεση της τελευταίας στιγμής των πολιτικών δυνάμεων που όριό τους είναι η Δημοκρατία και οι θεσμοί της, ο σοσιαλιστικός ανθυποελληνικός ανθρωπότυπος ανταποκρίθηκε πλήρως στο αντιμνημονιακό κάλεσμα του φαιοκόκκινου μπλόκ ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΑΝΕΛ-ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Και περάσανε χρόνοι πολλοί μέσα σε λίγην ώρα.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ εγένετο ΠΑΣΟΚ καθώς το τσογλανάκι μιμούνταν μέχρι και τον τόνο της φωνής και τις χειρονομίες του Ανδρέα Παπανδρέου.
Και μία εβδομάδα πριν τις ευρωεκλογές το νέο ΠΑΣΟΚ του Τσίπρα, μοιράζοντας το νέο επίδομα έγκαιρης προσέλευσης που το είπε 13η σύνταξη, επανέλαβε στην ουσία εκείνο το ΓΑΠικά χαοτικό «λεφτά υπάρχουν».
Είχε δίκιο!
Από τη στιγμή που σ΄εμάς τους Πολλούς περισσεύουν λεφτά για να πληρώνουμε Καρανικαίους και Πετσίτηδες, έ δεν μπορεί, θα υπάρχουν λεφτά!
Μένει πια να αποκαλυφθεί το νόημα της πρόσφατης εκλογικής ετυμηγορίας του ελληνικού λαού:
Καταδίκασε τα κατακάθια του αριστερού γκαιμπελισμού επειδή καταστρέψανε ό,τι μπόρεσαν να κρατήσουν όρθιο οι «Σαμαροβενιζέλοι», ή επειδή δεν έκαναν το γάιδαρο να πετάξει όπως τους είχαν υποσχεθεί το 2014;
Πηγαίνουμε να ψηφίσουμε στις 7 Ιουλίου (ή έτσι ξέρουμε μέχρι αυτή τη στιγμή), με τον Ευάγγελο Βενιζέλο εκπαραθυρωμένο από το ΚΙΝΑΛ από κάποια κυρία Γεννηματά, αγνώστων λοιπών στοιχείων κατ’ εντολή άνωθεν, για να εμποδίσουμε τον Τσίπρα και τους ολοφάνερους πια συνοδοιπόρους του να βυθίσουν τη χώρα στην ακυβερνησία της απλής αναλογικής.
Τέλος.