Στον Δυτικό Πολιτισμό έχουμε αποφασίσει εδώ και 230 χρόνια να απαγορεύουμε και να τιμωρούμε τη μη κρατική βία, να είναι δηλαδή παράνομη.
Την κρατική βία την έχουμε νομικά θεμελιώσει επειδή συμφωνούμε ότι έτσι εξασφαλίζουμε το μέλλον μας ως οργανωμένη κοινωνία, ενώ παράλληλα ελέγχουμε και τιμωρούμε τα όργανα άσκησής της όπως προβλέπεται από τους νόμους μας, οριοθετώντας φιλοσοφικά και νομικά τα όρια άσκησής της.
Γι αυτό άλλωστε και έχουμε θεμελιώσει φιλοσοφικά και νομικά την διάκριση των εξουσιών.
Δεν υπάρχει τρόπος να νομιμοποιήσουμε τη μη κρατική βία στις δυτικές νεωτερικές κοινωνίες χωρίς να αρνηθούμε τον θεμελιώδη χαρακτήρα τους ως αυτόνομων κοινωνιών, κοινωνιών δηλαδή που θεωρούν ότι ο Νόμος είναι αυτές οι ίδιες, ότι οι νόμοι είναι δικό τους δημιούργημα και ως τέτοιοι ελέγχονται, τροποποιούνται, αντικαθίστανται και όσο υπάρχουν έχουμε ίση και αδιαμφισβήτητη υποχρέωση να τους τηρούμε.
Όμως στο μεγάλο κοινό μας χωριό, τη Γη μας, συνυπάρχουμε και με άλλα είδη κοινωνιών που η βασική μας, η θεμελιώδης διαφορά μας είναι, ότι δεν είναι αυτόνομες, είναι ετερόνομες. Θεωρούν δηλαδή ότι ο Νόμος δεν είναι αυτές οι ίδιες, ότι οι νόμοι είναι δημιουργήματα κάποιου μη ελέγξιμου νομοθέτη, οπότε μόνο αυτός μπορεί να δημιουργεί και να αλλάζει τους νόμους ενώ εμείς απλά υπακούμε και συμμορφωνόμαστε με αυτούς αιωνίως.
Τέτοια παραδείγματα ετερόνομων κοινωνιών είναι οι ισλαμικές και οι κομμουνιστικές κοινωνίες. Και στις δύο, ο Νόμος είναι κάτι που η ύπαρξή του γίνεται αντιληπτή και κατανοητή στον χώρο της θεολογίας, όπου δηλαδή ο Νόμος ιεροποιείται, με αποτέλεσμα να μην κρίνεται, να μην, καν, σχολιάζεται ενώ ο σχολιασμός του κολάζεται νομικά και ηθικά.
Η μοναδική διαφορά των δύο ειδών ετερόνομων κοινωνιών είναι ότι στις Ισλαμικές ετερόνομες κοινωνίες ο Νόμος εκπορεύεται από τον Θεό ενώ στις Κομμουνιστικές ετερόνομες κοινωνίες ο Νόμος εκπορεύεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Και στα δύο αυτά είδη ετερόνομων κοινωνιών τα κέντρα εξουσίας τους αυτοπαρουσιάζονται ως μοναδικοί φορείς, εκφραστές και χρήστες της Γνώσης του μέλλοντος των κοινωνιών τις οποίες εξουσιάζουν και με αυτόν τον τρόπο αυτονομιμοποιούνται να ηγούνται των κοινωνιών τους χωρίς έλεγχο, κριτική και αμφισβήτηση.
Σε κάθε ετερόνομη κοινωνία μπορείς ως άτομο να έχεις άποψη αρκεί να είναι η σωστή, αλλιώς είσαι αποσυνάγωγος, προδότης, τιμωρητέος και τιμωρούμενος.
Τα κομμουνιστικά κόμματα δεν είναι παρά μικρογραφίες ετερόνομων κοινωνιών, όπου οι πυραμιδοειδείς οργανωτικές βαθμίδες τους αντιστοιχούν απολύτως σε σχέσεις εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων και κατά συνέπεια, στο νοηματικό και στο αξιακό πλαίσιο του δυτικού κόσμου, είναι παράδοξο μία ετερόνομη ομάδα να κυβερνά μία αυτόνομη κοινωνία.
Οδηγεί σε κοινωνικό αδιέξοδο που πρακτικά αντιμετωπίζεται μόνο με την Βία.
Διαφωτιστική περίπτωση είναι η Βενεζουέλα, από την άποψη της ταχύτατης καταστροφής που έφερε στην κοινωνία η κομμουνιστική κυβέρνησή της και της ωμής βίας με την οποία επιχειρεί να ξεπεράσει το αδιέξοδο.
Η χώρα μας προς το παρόν αντέχει.
Η κατανόηση της σχέσης των ετερόνομων κοινωνιών με την Βία είναι θεμελιώδης προκειμένου να αντιληφθούμε την αγεφύρωτη διαφορά μεταξύ μιας Δημοκρατικής και μιας Ολοκληρωτικής κοινωνίας, ανεξάρτητα από το αν η γενέθλια Τελεολογία του Ολοκληρωτισμού τους είναι Θρησκευτικής ή Πολιτικής προέλευσης, επουράνιας ή έγκόσμιας, ανεξάρτητα δηλαδή από το αν πρόκειται για Ισλαμική ή Κομουνιστική κοινωνία, από το Ιράν ή την Βόρειο Κορέα.
Τόσο σε αυτόνομες όσο και σε ετερόνομες κοινωνίες υπάρχει Βία νόμιμη και Βία παράνομη. Και στις δύο κοινωνίες φορέας της νόμιμης Βίας είναι, στις μέρες μας, το Κράτος ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για Δημοκρατικό ή Ολοκληρωτικό Κράτος.
Φυσικά η διαφορά είναι κολοσσιαία και αγεφύρωτη αφού το Δημοκρατικό Κράτος κατανοείται και με ρητό κοινωνικό συμβόλαιο προκύπτει ως Κράτος του Νόμου, ενώ το Ολοκληρωτικό Κράτος εγκαθίσταται ως Κράτος της Εξουσίας.
Στις Δημοκρατικές κοινωνίες το Κράτος κατανοείται ως ατελής εμπειρική απόκτηση, σε αντίθεση με τις Ολοκληρωτικές κοινωνίες όπου επιβάλλεται ως τέλεια ιδεολογική προκατασκευή.
Στις Δημοκρατικές Κοινωνίες διαχειριζόμαστε την εξουσία του Νόμου ενώ στην Ολοκληρωτική κοινωνία υποτασσόμαστε στον νόμο της Εξουσίας.
Νοηματικές και πρακτικές στρεβλώσεις στο πλαίσιο των δυτικών, αυτόνομων, δημοκρατικών κοινωνιών υπάρχουν και θα υπάρχουν, καθώς παλιές προνεωτερικές σχέσεις, αντιλήψεις, συνήθειες και συμπεριφορές επιβιώνουν τόσο περισσότερο και εντονότερα, όσο πιο παραδοσιακές δομές διαθέτει μία Δημοκρατική κοινωνία.
Αλλά ενώ στις Δημοκρατίες οι στρεβλώσεις απαγορεύονται και τιμωρούνται ως κατάχρηση εξουσίας και θεωρούνται εξαιρέσεις, στις Δικτατορίες ηθικοποιούνται και επιβάλλονται ως αναγκαιότητα και καταλήγουν να είναι κανόνας.
Τα κομμουνιστικά κόμματα που λειτουργούν στο πλαίσιο των Δυτικών Δημοκρατιών, δυσκολεύονταν πάντα να διαχειριστούν την αντίφαση που προκύπτει από την υποχρέωσή τους να δρουν συμμορφούμενα με τους νόμους που στηρίζουν το κοινωνικό σύστημα που θέλουν να καταργήσουν. Και εδώ βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο που πρέπει να επισημάνουμε τον κυριότερο λόγο για τον οποίο διατυπώθηκε η προηγούμενη αλληλουχία σκέψεων:
Εξηγούμαι:
Η αδυναμία των δυτικών κομμουνιστικών κομμάτων να συγκρουστούν μετωπικά με το σύστημα που από θέσεις αρχών θέλουν να καταργήσουν, τα υποχρέωσε να εφεύρουν μία διαφορετική τακτική νόμιμης δράσης, μεγέθυνσης της κοινοβουλευτικής τους εκπροσώπησης και συμμετοχής τους στο πολιτικό γίγνεσθαι των Δημοκρατιών.
Ταυτόχρονα, νοιώθοντας την ανάγκη να απαλλαγούν από την βαριά σκιά στήριξης των αιματόβρεκτων καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού επεξεργάστηκαν ένα νέο σύστημα ιδεών σύμφωνα με το οποίο απέρριπταν τον φασισμό (γιατί περί αυτού επρόκειτο) αυτών των καθεστώτων, παρουσιάζοντάς τον ως στρέβλωση της αλάνθαστης θεωρίας τους που οφειλόταν σε ανθρώπινες ατέλειες, δηλαδή ….σε κάποιον Γεωργιανό που λεγόταν Στάλιν και …ίσως(!) και σε κάποιες Ιστορικές ανεπάρκειες της …πρώτης χώρας του σοσιαλισμού!
Πολύ γρήγορα, για Ιστορικό χρόνο, αποδείχθηκε ότι και οι …δεύτερες και οι …τρίτες χώρες του σοσιαλισμού, από την Λενινιστική Κούβα του Κάστρο μέχρι τις ευρωκομμουνιστικές Ρουμανία και Πολωνία του Τσαουσέσκου (που θαύμαζε ο αντισταλινικός Λεωνίδας Κύρκος) και του Γιαρουζέλσκι (που εξυμνούσε ο σταλινικός Νίκος Κοτζιάς) έμελλε να έχουν την τύχη όλων των δικτατοριών από την εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας του 5ου και του 4ου π.χ. αιώνα.
Να καταλυθούν από τους καταδυναστευόμενους υπηκόοους τους και τις εσωτερικές τους αντιθέσεις.
Η πειστικότητα και της νέας αυτής τακτικής των δυτικών κομμουνιστικών κομμάτων έμελλε να αποδειχθεί ανάλογη της αφέλειας με την οποία επιχειρούσε να συνδυάσει τον στρατηγικό στόχο εγκαθίδρυσης σοσιαλιστικού, δηλαδή ολοκληρωτικού καθεστώτος με …δημοκρατικές διαδικασίες!
Ο Ευρωκομμουνισμός, που πρωτοπαρουσιάσθηκε ως κομβικά επαναστατική ανανέωση της σοσιαλιστικής θεωρίας και πράξης αποσύρθηκε σύντομα από το ιδεολογικό προσκήνιο με ένα εφηβικό παράπονο ότι «δεν τον καταλαβαίνουν» ενώ ο ίδιος ήταν σίγουρος ότι είχε έρθει «για να αλλάξει τον κόσμο» γεφυρώνοντας Σοσιαλισμό και Δημοκρατία.
Αντίθετα, η θεμελιώδης ιδέα του Σοσιαλισμού, δηλαδή η Μαρξική κολεκτιβιστική κοινωνία όπου η επιβολή της Ισότητας, ως προϋπόθεση κατάκτησης της Ελευθερίας, θα οδηγούσε στην προδιαγεγραμμένη απαλλαγή της ανθρωπότητας από τον βραχνά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αποδείχτηκε εξαιρετικά ανθεκτική, συνεχίζοντας να συγκινεί και να συνεπαίρνει εκατομμύρια ψυχών, που αναζητούν ένα «προσβάσιμο» υπερεθνικό ιδεολογικό λιμανάκι να αράξουν τις ελπίδες τους που «θαλασσοδέρνονται» στον ωκεανό της coca cola, της Siemens της Amazon και του facebook!
Υπάρχουν ακόμα εκατομμύρια δυτικοί πολίτες που απολαμβάνοντας τους πρωτόγνωρους βαθμούς ελευθερίας και ευημερίας που δημιουργεί το οικονομικοπολιτικό σύστημα Καπιταλισμού-Δημοκρατίας δεν έχουν τα γνωστικά προαπαιτούμενα, τουτέστιν την ευκαιρία να καταλάβουν ότι Καπιταλισμός και Δημοκρατία αποτελούν προϋποθέσεις του ενός για το άλλο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον Σοσιαλισμό και την Δικτατορία.
Δεν ήταν ποτέ ζήτημα καλών ή κακών ανθρώπων, καλών ή κακών προθέσεων.
Αλλά ας επανέλθουμε στο ζήτημα της Βίας κι ας σταθούμε σε μία διαπιστωμένη «λεπτομέρεια»:
Σήμερα στον δυτικό κόσμο, μαζί με τις διαδικασίες επαναπροσδιορισμού του πολιτικού και οικονομικού status του, βλέπουμε ότι κερδίζουν έδαφος προνεωτερικές μορφές σκέψης, ναΐφ ιδεολογήματα, εθνικοί εξαιρετισμοί, λενινοτραφείς αυταπάτες, καταφυγή στην «ασφάλεια του μικρού», υφέρπουσες διαδικασίες εκφασισμού μικρών συλλογικοτήτων και συνομωσιολογία. Ένα διάχυτο αυτοτροφοδοτούμενο δίπολο φόβου και μίσους εξαπλώνεται στον δυτικό κόσμο.
Σε αυτήν ακριβώς την Ιστορική συγκυρία βλέπουμε την Αριστερά να επιστρέφει στον παλιό καλό αυθεντικό εαυτό της θέτοντας ζήτημα αμφισβήτησης του μονοπωλίου άσκησης βίας από το κράτος, με την χώρα μας στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα μη κρατικής βίας.
Ας μην γελιόμαστε.
Η μέγιστη απειλή για τον δυτικό κόσμο είναι ακριβώς αυτή η αμφισβήτηση, γιατί σε συνθήκες θεσμικής κρίσης τείνει να μετατραπεί σε παράγοντα διάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου, σε εξαρθρωτή της διαμεσολαβητικής λειτουργίας του Νόμου ανάμεσα σε Πολίτη και Κράτος Δικαίου.
Κι ας μην επαναπαυόμαστε, ιδιαίτερα όσοι από εμάς θητεύοντας επί μακρόν στην Αριστερά είχαμε την ευκαιρία να την κατανοήσουμε βαθύτερα. Χρήσιμοι στην Δημοκρατία, χρήσιμοι στη χώρα μας, θα είμαστε όσοι υπερβαίνοντας δεσμούς φιλίας και δεσμά αναμνήσεων και συναισθημάτων εργασθούμε για να αποκαλύπτουμε συνεχώς το πραγματικό πρόσωπο της μαρξιστικής Αριστεράς. Την ολική της ασυμβατότητα με το θεσμικό οικοδόμημα της Ανοικτής Κοινωνίας από τότε που εμφανίστηκε στο Ιστορικό προσκήνιο ως Γιακωβινισμός, καρκίνωμα στο σώμα του Διαφωτισμού ανεξάρτητα από τις προθέσεις κάθε παλιού ή νέου Ροβεσπιέρου.
Κι αν υποθέσουμε ότι είναι ανεπίστρεπτη η επιστροφή του δυτικού φαντασιακού σε έναν νατιβιστικό εθνικό ορίζοντα ας είμαστε πρώτοι μεταξύ εκείνων που θα προειδοποιήσουμε ότι με την ιδεολογική σκευή του πολύ πιθανός να εξελιχθείς σε Καμένο ή και σε Μιχαλολιάκο.
Από την άλλη πλευρά, ευτυχώς η ελληνική κοινωνία αντίθετα με ό,τι νομίζαμε κάποτε, ποτέ δεν πήρε στα σοβαρά το αν είχε δίκιο το «σταλινικό ΚΚΕ» ή «το ανανεωτικό ΚΚΕες».
Μεταξύ μας γινότανε παιχνίδι και γι αυτό μόνο γελοίο θα είναι να αρχίσουμε τώρα εμείς να αναπαράγουμε το 2019 τις καθ ύπνον ιδεολογικές εκσπερματώσεις των αμπέχονων της ΚΝΕ του ΡΗΓΑ και της Β’ Πανελλαδικής.
Ας αποκαλύψουμε καλύτερα το σήμα που εκπέμπουν οι Μαλέληδες του ΚΙΝΑΛ και οι Σγουρίδηδες των ΑΝΕΛ στο πλάι του Τσίπρα και όλου του απίθανου συνονθυλεύματος «δογματικών», «ανανεωτών», «δικαιωματιστών» προς τον ελληνικό λαό, τους ευρωπαίους εταίρους και δανειστές μας, τις διεθνείς χρηματαγορές και τους διεθνείς επενδυτικούς ομίλους.
Ίσως τότε τρομάξουμε λίγο και σοβαρευτούμε περισσότερο.
Εύχομαι καλή χρονιά και υγεία σε όλες και όλους παιδιά.
Από καρδιάς.