Είναι μερικές φορές που η πένα στομώνει.

Είναι μερικές φορές που κάθεσαι μπροστά στην οθόνη του λαπ τοπ και σε φοβίζει έτσι κρύα και άσπρη που είναι, γιατί δεν βρίσκεις λέξεις να τη γεμίσουν, νοιώθεις πως δεν υπάρχουν, δεν έχουν ακόμα επινοηθεί οι λέξεις που μπορούν να σώσουν το νόημα πράξεων που πέφτουν γύρω σου αθόρυβες, στοιβάζονται βουβές μπροστά σου, αρμολογώντας ένα αδιαπέραστο τείχος.

Πάνω του βλέπεις φαιοκόκκινες φιγούρες, να τυμβωρυχούν στα βάθη του νεοελληνικού αταβισμού, ανασύροντας στην επιφάνεια τον απόλυτο εθνικό διχασμό.

Ανοίγουν-λέει-οι τραπεζικοί λογαριασμοί του Κώστα Σημίτη.

Πόσοι καταλαβαίνουν ότι στη Δημοκρατία είναι άλλο το δικαίωμα κι άλλο το δίκιο;

Πόσοι τώρα πια καταλαβαίνουν ποιες σελίδες μπορούν να παραλείψουν για να καταλάβουν ότι πολλές φορές που η πλειοψηφία κυβερνά μπορεί η μειοψηφία να έχει δίκιο;

Πόσοι πια καταλαβαίνουν από πού κατάγεται ο Φασισμός;

Πόσοι πολλοί, επιτέλους, παραδέρνοντας μέσα στο πέλαγος της ευπιστίας συνεχίζουν να πιστεύουν απόλυτα σε δύο απόλυτα αντιφατικά πράγματα;

Πώς να συνυπάρξουμε με δικαστές ανίκανους να αναγνωρίσουν το κωμικό στοιχείο κάθε αντίφασης, αφού τους λείπει το χιούμορ και γι αυτό χτες δίκασαν άλλη μια φορά τον Γεωργίου που είχαν προχτές αθωώσει και σήμερα ανοίγουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Κώστα Σημίτη;

Τι στο διάολο μάθανε στα σπίτια τους και στο σχολείο τους;

Δεν βρέθηκε ποτέ ένας γονιός, ένας συγγενής, ένας φίλος, ένας δάσκαλος βρε αδερφέ, να τους πει ότι από μία ποσότητα και μετά το κιτς μπορεί και να γίνει πρόταση φασιστικής  διακυβέρνησης;

Δεν καταλαβαίνουν ότι ο φαιοκόκκινος εσμός που κυβερνά έχει ξεπεράσει προ πολλού αυτή την κρίσιμη ποσότητα κιτς;

Ζητάω πολλά;