Το όραμα του Εμανουέλ Μακρόν για μια Νέα Ευρώπη

27 Σεπ 2017

Το όραμά του για την μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσίασε στο Παρίσι ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, περιγράφοντας λεπτομερώς το σχέδιό του για την αναδιαμόρφωση της Ευρωζώνης, αλλά και τις ιδέες του στους τομείς της άμυνας και της συνεργασίας στο προσφυγικό.

Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας που διήρκησε περισσότερο από μιάμιση ώρα, την οποία εκφώνησε στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, ο πρόεδρος της Γαλλίας επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι «μια Ευρώπη πιο εύθραυστη από ποτέ είναι σήμερα εκτεθειμένη στα κύματα της παγκοσμιοποίησης» και τόνισε ότι «ο μοναδικός δρόμος που θα διασφαλίσει το μέλλον μας είναι η οικοδόμηση μιας Ευρώπης που είναι εθνικά κυρίαρχη, ενωμένη και δημοκρατική».

«Η Ευρώπη είναι πάρα πολύ αδύναμη, πάρα πολύ αργή, πάρα πολύ αναποτελεσματική» υπογράμμισε και είπε ότι στοχεύει στο να δώσει στην ΕΕ «μια νέα φιλοδοξία».

Η Ευρώπη «δεν έχει επιλογή» εάν θέλει να υπάρχει απέναντι στην Κίνα ή τις ΗΠΑ, αλλά και να αντισταθεί στον «σκοταδισμό» των εθνικιστικών κομμάτων.

«Έχουμε ανάγκη και οι 28 από μια απλούστερη Ευρώπη, λιγότερο γραφειοκρατική», υπογράμμισε.

Πως σχολιάζει την ομιλία Μακρόν ο γερμανικός τύπο;

Η ομιλία αυτή ήταν η τρίτη κατά σειρά που αφιέρωσε ο Εμανουέλ Μακρόν στην Ευρώπη μετά τις προεδρικές εκλογές του Μαΐου. Ο Γάλλος πρόεδρος περίμενε το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών της Κυριακής για να παρουσιάσει το σχέδιό του, καθώς η Γαλλία δεν μπορεί να προχωρήσει στη μεταρρύθμιση της Ευρώπης χωρίς τη στήριξη της ισχυρότερης χώρας της ΕΕ.

Εξάλλου ο Γάλλος ηγέτης παραδέχθηκε ότι τάσσεται υπέρ μιας Ευρώπης «πολλών ταχυτήτων»: «Η Ευρώπη κινείται ήδη σε πολλές ταχύτητες, επομένως να μην φοβόμαστε να το πούμε και να το επιθυμούμε». «Δεν φαντάζομαι, η Βρετανία να μην μπορέσει να βρει τη θέση της» σημείωσε επίσης.

Ήταν μια ομιλία κατά της μικροψυχίας, σημειώνει το περιοδικό Der Spiegel. «Ο Εμμανουέλ Μακρόν ζήτησε στην εν μέρει συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία του μεταρρυθμίσεις για την ΕΕ που στο σύνολό τους ισοδυναμούν με μιαν επανάσταση. Η Ευρώπη, είπε, ενώπιον των φοιτητών είναι πολύ αργή, πολύ αδύναμη, πολύ αναποτελεσματική. Ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι για τον Γάλλο πρόεδρο η επανίδρυση μιας Ευρώπης κυρίαρχης, ενωμένης και δημοκρατικής.» Τα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση θα ήταν μεταξύ πολλών άλλων κοινή ευρωπαϊκή άμυνα με κοινό προϋπολογισμό, κοινός προϋπολογισμός για τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης και μια ευρωπαϊκή υπηρεσία παροχής ασύλου.

«Η ιδέα ενός κοινού προϋπολογισμού της ευρωζώνης», υπενθυμίζει το Spiegel, «προσκρούει στην άρνηση, ιδίως μάλιστα στη Γερμανία. Σύμφωνα με τον Μακρόν ο προϋπολογισμός αυτός θα φθάνει μερικές ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ των κρατών-μελών. Το συνολικό ΑΕΠ της ευρωζώνης ήταν το 2016 10,7 τρισεκατομμύρια ευρώ, με άλλα λόγια κάθε 1% φθάνει τα 107 δις. Μέχρι σήμερα η ΕΕ είχε συνολικό προϋπολογισμό 160 σχεδόν δις κάθε χρόνο, και δεν διαθέτει τη δυνατότητα δανεισμού.»

«Ο Μακρόν», γράφει η Suddeutsche Zeitung, «επέλεξε με προσοχή την ημερομηνία της ομιλίας του, διότι ήθελε οι ιδέες του να διαποτίσουν τις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης στο Βερολίνο. Ο Γάλλος πρόεδρος εξέφρασε την ελπίδα ότι η αντίδραση της καγκελαρίου Μέρκελ θα είναι ‘ενθαρρυντική’… Κορυφαίο στέλεχος των Φιλελευθέρων όμως, που κατά πάσα πιθανότητα θα συμμετέχουν στη νέα γερμανική κυβέρνηση, χαρακτήρισε μεν την ομιλία Μακρόν ‘τολμηρή’, πρόσθεσε όμως: ‘Δεν χρειαζόμαστε ούτε περισσότερο κράτος ούτε νέους φόρους. Η ευρωζώνη χρειάζεται μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα , όχι νέους κορβανάδες.»

Η εκτίμηση της Frankfurter Allgemeine Zeitung είναι ότι το Παρίσι αλλά και οι Βρυξέλλες υπολόγιζαν σε μια συνέχιση του Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών στο Βερολίνο και μετά τις εκλογές, ίσως και με τη συμμετοχή των Πράσινων. «Οι Ευρωπαίοι εταίροι έκαναν προφανώς τον λογαριασμό τους χωρίς τους Γερμανούς ψηφοφόρους, πολλοί από τους οποίους απορρίπτουν τη μετατροπή της ευρωζώνης σε ένωση αναδιανομής πόρων. Κι αυτό επειδή ξέρουν ότι τα λάθος κίνητρα δεν οδηγούν σε επιτυχία, όπως βλέπει ο καθένας στην Ιταλία, όπου μετά από 150 χρόνια αναδιανομής πόρων η ψαλίδα μεταξύ Βορρά και Νότου δεν περιορίστηκε αλλά αντίθετα διευρύνθηκε.»